Argentinië 2011

Reisverslag Argentinië

(26 okt – 23 nov 2011)

Routeoverzicht

routkaartje

Dag 01 – wo 26/10     Vlucht van Schiphol – São Paulo – overstappen – vlucht van São Paulo – Buenos Aires
Dag 02 – do 27/10     Ochtend vrij – middag stadstour
Dag 03 – vrij 28/10     Vrije dag BA
Dag 04 – za 29/10     Trein Tigre (rivierendelta met zodiak)
Dag 05 – zo 30/10     Vrije dag BA
Dag 06 – ma 31/10    BA – Ushuaia
Dag 07 – di 1/11         Nat. Park Vuurland (lunch buiten, kano)
Dag 08 – wo 2/11       Boottocht Beaglekanaal
Dag 09 – do 3/11       Vrije dag Ushuaia (stoeltjeslift Glaciar Martial) – middagvlucht El Calafate
Dag 10 – vrij 4/11       Met catamaran langs gletsjers en ijsbergen
Dag 11 – za 5/11       Perito Moreno gletsjer (o.a gletsjerwandeling
Dag 12 – zo 6/11       Ochtend busreis El Calafate – El Chaltén – middag vrij
Dag 13 – ma 7/11      Ochtend vrij – namiddag bus El Calafate en vlucht El Calafate – Trelew (Puerto Madryn)
Dag 14 – di 8/11         Península Valdéz, boottocht zodiak met walvissen
Dag 15 – wo 9/11       Ochtend Punta Tombo (pinguïns) – middag Puerto Rawson (met zodiak kortsnuitdolfijnen)
Dag 16 – do 10/11     Vrije dag (ev snorkelen met zeeleeuwen
Dag 17 – vrij 11/11     Ochtend bus  San Antonio Oeste – ’s avonds ‘Tren Patagónico(slaap)trein naar Bariloche
Dag 18 – za 12/11     Rond middaguur aankomst Bariloche
Dag 19 – zo13/11      Met huurauto door omgeving
Dag 20 – ma 14/11    Met huurauto door omgeving – ’s avonds diner met Jack en Mariela
Dag 21 – di 15/11       Met huurauto door omgeving
Dag 22 – wo 16/11     Met bus naar Esquel – vlucht Esquel – Buenos Aires – vlucht Buenos Aires – Iguazú
Dag 23 – do 17/11     Vrije dag
Dag 24 – vrij 18/11     Braziliaanse kant watervallen
Dag 25 – za 19/11     Argentijnse kant watervallen
Dag 26 – zo 20/11     Vrije dag
Dag 27 – ma 21/11    Vrije dag
Dag 28 – di 22/11       Vlucht BA – São Paulo – overstappen – vlucht São Paulo – Schiphol
Dag 29 – wo 23/11     Aankomst Schiphol

Dag 1: – wo 26 okt: Vlucht van Schiphol – São Paulo  – Buenos Aires

Wanneer we de avond voor vertrek online willen inchecken, komen we erachter, dat er achter in het vliegtuig een paar rijen zijn waar je met zijn tweeën naast elkaar kan zitten. Een 3e persoon hoef je dan niet te storen en/of hij/zij ons niet. Het kost 30 piek p.p. extra, maar het biedt voordelen voor een dergelijke lange reis t.o.v. de plekken die de KLM ons heeft toebedacht, namelijk helemaal in het midden van de middelste rij van 4 pers. Bij het online betalen gaat het echter mis. Het is al redelijk laat. We bellen een vriendelijke KLM medewerker, maar er wordt gewoon niet wordt opgenomen ondanks dat het nog voor 23.00 uur is. Bij het inchecken op Schiphol zelf zullen we het misschien nog kunnen regelen. De wekker zetten we op even na 4 uur,want we willen 04.45 u op weg gaan naar Purmerend. Daar stallen we de auto weer bij vrienden en gaan dan verder met de trein.

Na veel te kort slapen geslapen te hebben, gaan we volgens plan weg. Het inchecken op Schiphol verloopt m.b.v. een grondstewardess vlekkeloos. We kunnen bij haar alsnog de gewenste stoelen helemaal achterin krijgen. (rij 60, waar dat getal steeds vandaan komt tegenwoordig? Leeftijd?). Het blijkt dat er niet veel mensen zo gek zijn om bij te betalen en blijven de overige rijen lang leeg. We besluiten om rij 61 ook maar te bezetten tot de rechtmatige huurder komt. Die komt niet en dat is fijn! Het toestel is afgeladen en wij hebben alle ruimte. Achter de vleugel is het wel veel lawaaieriger, zit je gauwer te shaken bij turbulentie en ligt je glas water zomaar ineens over je broek. Het weegt niet op tegen het voordeel. Een dikke 20 minuten te laat beginnen we aan een 11 ½  uur durende opsluiting. Op weg naar Saõ Paulo, Brazilië. Onze stop-over. Onder weg is het prachtig weer, de zee en later, als we weer bij Fortaleze Zuid-Amerika binnen vliegen is het landschap goed te zien en zijn er de meest fantastische wolken formaties. We vliegen op bijna 11 km en ver boven ons zijn ook nog wat wolken.

Als je achterin zit duurt het bij het uitstappen wel erg lang voordat de overige 400 passagiers zijn uitgestapt. We krijgen van het luchthaven personeel halfbakken informatie over de gate vanwaar onze vervolgvlucht vertrekt . Bovendien is nog steeds niet duidelijk of we wel of niet onze doorgelabelde bagage nog moeten ophalen en opnieuw moeten aanbieden. Voor de vervolgvlucht naar Buenos Aires moeten we naar terminal 2 maar de weg daarheen en welke gate, blijft lang een puzzeltocht. Eerst worden we naar Gate 14 gestuurd. Hier zegt men dat het gate 16 moet zijn. Aangekomen bij 16 krijgen we te horen dat we naar gate 25 moeten. Weer met onze bagage op stap. Hier horen we dat we terug moeten naar gate 14 om daar in te checken. Godverd….. Hier aangekomen blijkt het toch weer gate 25 te zijn. Onbegrijpelijk voor een luchthaven van dit kaliber. Dan gaat het toch eindelijk goed bij gate 25. Hier krijgen we onze boardingpassen. Daarop staat gedrukt: gate 16!!! Da’s tenminste duidelijk. Niet dus! Alle logica en info op de computerschermen ontbreekt en/of is fout. Uiteindelijk vertrekken we een half uurtje te laat via gate 25. We dachten 2 uurtjes te moeten vliegen, maar het zijn er 3. We zijn vergeten dat er weer een uur tijdsverschil is. Met een in totaal tijdsverschil van 5 uur t.o.v. Nederland, komen we aan in Buenos Aires. Dit keer zitten we helemaal voorin en zijn we er zo uit. De douane is een makkie en heeft onze reisorganisator Jack, een duidelijke instructie meegegeven voor de transfer naar het hotel. Dit gaat super en binnen de kortste keren hebben we pesos gepind en scheuren we met een chauffeur Buenos Aires binnen. De man houdt ècht van opschieten en wij hebben geen bezwaar.

Om middernacht stoppen we voor een deur. Hier zou het moeten zijn: Bed & Breakfast ‘Posada da Palermo’ http://www.posadapalermo.com . Als je voor de deur staat heb je nog geen idee van de verrassing die je te wachten staat. Het is inderdaad een B&B, maar absoluut geen doorsnee. Eerder uniek. Kijk beslist even op hun site bij ‘gallery’. Het meisje bij de receptie ontvangt ons hartelijk. We krijgen we een heel bijzondere kamer, die erg ruim en schoon is. Er is echt alles aanwezig: luiken voor de deur, airco, ventilatie, elektrisch bedienbare ramen, jacuzzi in een grote badkamer, grote slaapbank, uiteraard een bed wat prima ligt, veel kofferruimte, gratis Wifi. Kortom: helemaal goed. Gelegen in een doorgaande straat. Goed op de huisnummers letten, want anders vind je het niet gauw. Het blijkt een uitstekend adres. Tegen 00.45 uur rollen we een beetje uitgeput in bed nadat we 25 uur eerder opgestaan waren. De cv staat aan ondanks het feit dat het overdag tussen de 23 en 25 C is. We weten niet hoe snel we de knoppen uit moeten draaien.

Dag 2 – do 27 okt: Ochtend vrij, middag stadstour

02-26Toch vroeg wakker. De biologische klok laat zich niet zo snel voor de gek houden. Een heel gezellig en uitgebreid ontbijt . Er is 1 grote tafel die tot de rand toe gevuld is met van alles en nog wat. We schuiven aan en onze tafelgenoten blijken een Hollands stel (wat vandaag naar huis gaat) en een Vlaams stel wat net is aangekomen. Dat maakt de conversatie wel zo makkelijk. Volgens de Nederlanders zullen we de rest v.d. vakantie nergens meer zo’n geweldig ontbijt krijgen (en dat is, achteraf bekeken, inderdaad waar geweest!). We wisselen verder nog wat reiservaringen uit. Om 10.45 uur gaat onze mobiele telefoon. Het ongelooflijke krijgen we te horen: Ik (Ed) heb de baan gekregen bij een bedrijf, waar ik een dag voor vertrek nog op sollicitatiegesprek ben geweest. Drie weken eerder was ik onverwachts per direct op straat komen te staan i.v.m. een reorganisatie bij mijn vorige werkgever. Fantastisch! We zijn ontzettend opgelucht en blij. En dan te bedenken dat we de vakantie i.v.m. het ontslag bijna hadden geannuleerd. We weten van gekkigheid even niet meer wat we zullen doen. We gaan dus maar een stukje lopen voor frisse lucht en om een beetje een indruk te krijgen van de omgeving. We kunnen dan tevens wat flesjes drinkwater halen. We ‘moeten’ om 14.00 uur terug zijn voor onze citytour.

Als we terug komen staat onze gids Natascha al klaar. Ze heeft een taxi voor de hele middag afgehuurd en een plan gemaakt waar we allemaal langs gaan. Ze woont al 10 jaar in BA en kent de stad goed. Zo ook het Spaans. In een behoorlijk tempo rijden we naar div. plaatsen (begraafplaats, centrum, Plaza de Mayo, rivier, etc.), waar we even uitstappen, een rondje lopen, de bezienswaardigheid kort krijgen toegelicht en nog wat achtergrond info als toetje. Het gaat lekker rap allemaal, want we zijn tenslotte maar met ons tweetjes en geen hele bus vol . Ze weet veel te vertellen, want ze doet ook werk als reisleidster. Ze praat makkelijk en ze is goed geïnformeerd. De hele tocht duurt zo’n goeie 3 uur. Na afloop krijgen nog wat tips om onze ‘lege//vrije’ dagen in te vullen. BA maakt een prettige indruk en is een ruime stad die behoorlijk netjes is. Het is niet idioot druk wat je zou verwachten in een stad waar in de binnenring 3,5 miljoen en in de buitenring nog eens 13 miljoen zielen wonen. Het is een vlakke stad met 2 kleine natuurlijke heuvels gelegen aan de Rio de la Plata, die hier ca 8 km breed is en aan de overkant hiervan ligt Uruguay. Geen heel erg hoge gebouwen en is de stad verdeeld in vierkante vakken/blokken. De meeste straten hebben eenrichtingsverkeer. Er is weinig getoeter (wij hebben het in div. landen erger meegemaakt) en worden stoplichten geëerbiedigd. Een stad met veel licht en ruimte over een enorm gebied. Het centrum ligt niet midden in de stad, maar aan de rand dicht bij de rivier. Terug in het hotel hebben we nog even de tijd om te mailen en op te frissen, voordat we aan onze eerste Argentijnse steak gaan beginnen. We volgen de tip van Natascha om bij ‘La Cabrera’ te gaan eten. Als we daar aankomen staan ze in een rij voor deur om zich te melden dat ze gereserveerd hebben. Tja dat hebben wij dus niet. We lopen wat terug en eten bij ‘Lo Jesus’. We krijgen een bijzonder uitgebreid vleesadvies en we eten vervolgens de meest perfecte Filet Mignon ooit. Het is zeker totaal p.p. 4 ons op de tong smeltend vlees, perfect gegrild en precies zoals besteld. Een fles wijn erbij en een gekarameliseerd pannenkoekje met stroop en ijs toe. Het is maar goed dat we zijn gaan lopen, want je kunt ons wel rollen. Terug in de posada zijn we snel in slaap. Het is hier heel normaal om pas na 22.00 u. in een restaurant te verschijnen en voor 20.00 uur zijn ze vaak niet eens open. Dus na het eten kan je eigenlijk alleen maar gaan slapen. Eigenlijk best wel een prima gewoonte.

Dag 3 – vrij 28 okt: Vrije dag Buenos Aires

03-18Wanneer we om half 11 in de taxi stappen, komen we hopeloos vast te zitten in het verkeer. We gaan vandaag wat suggesties van Natascha (gids van gisteren) opvolgen. Onze 1e bestemming is Plaza de Mayo (de Argentijnen zeggen Maazjo). Uiteindelijk bereiken we het en de taxi daar naar toe is gelukkig  en niet duur. Taxichauffeurs rijden constant rond en men heeft ons aangeraden om de taxi’s te nemen waarop staat ‘Radio Taxi’. Deze zetten meestal gewoon de meter aan en dat voorkomt problemen. Op het Plaza de Mayo nemen we de Avenida de Mayo en stappen bij station ‘Peru’ in de metro. Het station en de metrotrein zijn nog in ouderwetse stijl. Heel bijzonder om in de oudste metro van Zuid-Amerika te stappen, die nog gewoon rijdt. Houten banken en kozijnen in de rijtuigen en een soort hanglampjes. Bij halte ‘Congreso’ stappen we uit en lopen dan de Avenida Mayo terug naar het plein. Het is de bedoeling dat we bij ‘Grand café Tortoni’ koffie gaan drinken, maar ook hier staat men voor de deur in de rij te wachten. Eentje eruit en dan eentje erin. Daar hebben wij geen zin in. Een klein stukje verder eten we een dikke tosti op een terrasje. De tosti laat lang op zich wachten, maar is dan ook weer extra gevuld. Niet alleen ham kaas, maar ook een stuk gebakken vlees ertussen. Lekker, maar machtig.

Op het plein nemen we een kijkje in de kathedraal die binnen veel mooier is dan buiten. Hier maken we toevallig de aflossing van de wacht mee. In de kathedraal nota bene, bij het graf van San Martin, de man die Argentinië bevrijd heeft van de Spanjaarden in 18.. zoveel. Daarna is hij naar Chili gegaan en heeft daar lopen knokken. Toen hij terugkwam in Argentinië was hier een burgeroorlog aan de gang. Daar had hij helemaal geen behoefte aan en is toen maar naar Spanje gegaan.

Wanneer we buiten komen is er weer een demonstratie aan de gang en dat gaat gepaard met af en toe een enorme knal, alsof er een bom ontploft.. Demonstraties zijn hier dagelijks zowel tegen iets of iemand als wel ook voor iets. Ook flyers over van alles worden je constant aangeboden. Dan gaan we op zoek naar een pinautomaat. Die zijn hier niet aan de gevel maar je vindt ze binnen bij banken. Maar soms ook in andere publieke ruimtes. Als we weer poen hebben, pakken we een taxi naar de botanische tuin. Deze is wel netjes, maar niet zo heel bijzonder. Dan lopen we langs de dierentuin naar een park. Hier bloeien duizenden rozen in verschillenden soorten, maten en kleuren. Het is echt een park voor verliefde stelletjes. Er omheen is men druk met rollerskaten, fietsen en joggen. We lopen wat rond en het is mooi met al die bloeiende rozen. Vervolgens lopen we een roteind terug naar onze posada. We hebben een klein citymapje en dan lijken de afstanden beloopbaar. Onderweg pakken we even een Mc D. mee en hebben we gelijk gegeten. Onze voeten zijn stuk. We hebben veel gelopen, maar dan zie je ook veel van de mensen, de buurten en de winkels. Het is hier niet goedkoop. Ongeveer gelijk aan Nederland alleen het openbaar vervoer is spotgoedkoop, taxi’s, benzine (ca 1 euro) en diesel (ca 80 ct) en ook energie (gas en licht) zijn niet duur, laten we ons vertellen. In het verkeer zie je een enkel barrel, maar verder nette wagens. Veel taxi’s.

Dag 4 – za 29 okt: Trein Tigre (rivierendelta met zodiak)

04-14Vroeg op dit keer. Ook hier in de Posada zijn ze dat niet gewend, want het ontbijt is van 9.00 – 11.00 uur. Om kwart voor 10 zitten we in de taxi naar het station. De reisleiding (Jack) had een uitstekende instructie meegestuurd hoe en waar we kaartjes zouden kunnen kopen en waar we de trein kunnen vinden. Het klopt exact:

Met dank aan Jack Bol volgt hieronder de beschrijving voor diegene die hetzelfde willen gaan doen:

 Per taxi naar Tigre:

De meest eenvoudige manier is uiteraard per taxi. Snel, comfortabel (hoewel dat afhangt v.d. taxi natuurlijk) en het kost ongeveer 15 á 20 euro. Je kunt dan tegen de chauffeur zeggen dat hij je naar ‘Parque de la Costa’ moet rijden. Dit is een groot pretpark in Tigre. Je vindt het informatiestandje van ‘Safari Delta’ aan de linkerkant, waar het perron van de ‘Tren de la Costa’ eindigt.

Met de trein vanuit BA naar Tigre

Een meer avontuurlijke manier om er te komen is met de trein. Er gaan 2 treinen naar Tigre, de ‘gewone trein’ en de ‘Tren de la Costa’. De laatste is een typische toeristentreintje met airco, dat vertrekt vanaf station Maipú. Om op dit station te komen kun je een taxi nemen (ongeveer 10 á 15 euro), maar je kunt ook de gewone trein vanaf Retiro nemen. Hier volgt een beschrijving van deze laatste optie: vanaf Retiro treinstation (BA) tot de Tigre-Delta. Het prachtige stationsgebouw van Retiro Treinstation is recent opgeknapt. Even voor de duidelijkheid, het gaat om het grote Retiro station (er zijn er 3): Als je op de Plaza San Martin staat (bij de Torre Ingles) het meest linkse gebouw. In het midden van het stationsgebouw zijn verschillende loketten. Boven de afzonderlijke loketten hangen bordjes met bestemmingen. Zoek naar het bordje ‘Mirte/Suarez’. Bij het loket vraag je ‘Ida (enkele reis) a Mitre, para 2 personas’ (Het kaartje kost +/- 1,25 (peso). Loop naar de perrons. Er hangen grote borden met alle vertrekkende treinen. Zoek naar de trein die eindigt op station Mitre (NIET de trein naar Tigre!) en kijk op welk platvorm hij stopt. Waarschijnlijk op 3, 4 of 5. Loop naar het betreffende platvorm en wacht op de trein. Het is een boemeltrein en het duurt ongeveer 20 minuten tot het eindpunt aankomt: station Mirte. Boven de deuren kun je de verschillende haltes volgen en op ieder station is duidelijk te zien waar je bent. Aangekomen bij Mirte stap je uit en loop je naar rechts. Soms wordt er bij het hek nog om je kaartje gevraagd, dus bewaar deze goed!~Nu loop je een gebouwtje in en ga je direct rechtsaf, de roltrap op naar boven. Dan loop je boven over een promenade, waar soms wat kraampjes staan, naar de overkant. Helemaal aan het eind vind je het loket van de ‘Tren de la Costa’. Hier koop je een kaartje voor de trein naar Tigre voor ongeveer 2 euro. Het treintje stopt onderweg verschillende keren en met het toeristenkaartje mag je overal uitstappen en later weer opstappen. Vooral station ‘San Retiro’ is een stop waard. Aan het eind van het traject, bij station ‘Delta’, staat direct aan het eind van het perron de informatiestand van ‘Safari Delta’, waar jullie worden opgewacht door Fernando. Veel plezier!

Handig om te weten:

Als je tussendoor uitstapt, hou er dan rekening mee dat de volgende trein pas na 1 uur komt.

Wij nemen dus de avontuurlijke versie. Met boemeltje 1 naar Mitre, een half uurtje rijden. Daar via een loopbrug naar boemeltje 2. Op de loopbrug/promenade is het net of we bij de kringloopwinkel zijn. Er is van alles te koop. Boemel 2 vertrekt om 11.00 uur en we stappen uit bij San Isidro. San Isidro blijkt vreselijk toeristisch en er worden busladingen toeristen gedumpt om de middenstand in stand te houden. We kopen 2 ringen in een toeristenbazaar voor Maaike en gaan dan voor het station in de zon, een  lekkere kop koffie drinken. De volgende trein komt dus na een uur. Als we in Tigre aankomen staat er op de door Jack beschreven plek, inderdaad een man genaamd Fernando. In een toeristenkiosk zit Lucilla. Als we ons bekend hebben gemaakt, gaat de kiosk direct dicht en gaan ze alle twee acuut mee naar een taxi. Die brengt ons naar de haven en voor dat we het beseffen zitten we met Lucilla in een zodiak met 40 pk buitenboordmotor.

Lucilla vertelt honderduit in het Engels en dat gaat haar goed af. We varen door een kanaal waarin geroeid wordt en met van alles wat drijft, gevaren wordt. Er staan op het land allemaal huisjes. Klein, groot, mooi en lelijk. Vakantiehuisjes en permanent bewoonde huisjes. Je kan er alleen per boot komen en er is ook een busboot. Verder een lagere school en zelfs een hogere school.. We volgen het kanaal een hele tijd en daarna slaan we af naar kleinere slootjes. Deze  zijn vaak te ondiep is om te bevaren te worden door alles wat groter is dan ‘onze’ zodiak. Hier is het super rustig en alleen tegen het eind komen we 2 jetski’s tegen die net lekker de gang erin hebben. Het gaat net goed. Dan stoppen we plotseling bij een huis waar ook Fernando inmiddels heeft aangelegd met zijn 3 passagiers: 1 uit Ecuador en 2 van de Filippijnen. De 3 dames werken op het zelfde IT-kantoor in Buenos Aires en zijn allen uitgezonden. Het huis/aanlegplek blijkt van Fernando te zijn (gehuurd). Hij maakt met Lucilla een lunch klaar bestaande uit een dik stuk vlees en een halve aardappel. Als toetje een pannenkoek met gecarameliseerde melk ‘Dulce de Leche’. Wel erg lekker.

Dan varen we verder en nadat we een heel stuk tegen de wind in hebben gevaren en behoorlijk op de golven hebben liggen stampen, komen we uiteindelijk op de Rio de la Plata. Een enorm brede rivier, waarvan je de oevers niet kan zien. Hier zijn de golven nog erger en is het gestamp niet meer leuk. Lucilla neemt op ons verzoek toch wat gas terug. Gelukkig halen we zonder gebroken rug de overkant en dan is het weer wat rustiger. Langs een andere route varen we terug en worden we afgezet bij een steiger. We lopen (Lucille had ook een taxi aangeboden, maar even wat lopen na dat laatste stuk met woeste golven, is toch aantrekkelijker) naar een ander treinstation en daar pakken we de trein terug. Het kost echt maar € 0,35 met de trein pp. De rit duurt een uur en de trein is behoorlijk vol. Terug in Buenos Aires pakken we een taxi terug naar ons verblijf. We frissen ons even op en vandaar lopen we nog even naar een restaurant voor een pizza. Dan moe naar bed. Morgen naar de zondagmarkt. Moet wel leuk zijn zegt men.

Dag 5 – zo 30 okt: Vrije dag Buenos Aires

05-20Vanmorgen een sms van dochter Sofie dat ze heerlijk aan het genieten zijn in Nieuw Zeeland. Op hun programma staat voor morgen: Zwemmen met dolfijnen. In Nieuw Zeeland lopen ze 16 uur voor in tijd t.o.v. Argentinië en zal hun ´morgen´ wel snel beginnen. Bij ons staan de dolfijnen (nog) niet op het programma en met ze zwemmen al helemaal niet. Wij vertrekken vandaag voor de laatste dag in Buenos Aires met de taxi naar Plaza Dorrego in de wijk San Telmo. Er is daar de beroemde zondagsmarkt en niet zo’n beetje ook.

Op en rond het plein is het voornamelijk antiek wat aangeboden wordt. Op het plein zelf veel zilver, allerlei gekleurde flessen voor spuitwater en veel ouderwetse prullaria. Ook wordt er live gedanst en door twee leden van een gitaartrio wordt een geweldig concert gegeven van gitaarmuziek. Natuurlijk worden hun Cd’s te koop aangeboden en gesigneerd. We kopen er 1. Nadat we het plein verlaten hebben, lopen we over de ‘Defensa’ die aan beide zijden helemaal vol staat met kraampjes. De handel: van alles (oud en nieuw) wordt er aangeboden. Het is enorm druk, maar erg gezellig en zijn we uren zoet met het kijken naar zelfgemaakte kunst, sieraden, kleding, eten en drinken. We kopen een paar keer uitgeperste sinaasappelsap en dat is super lekker. Op een terras eten we een broodje met een gegrilde chorizo en ook dat is top!. De Argentijnen zullen in Nederland wel hevig teleurgesteld zijn als ze ontdekken hoe onze stukjes vlees eruit zien!

Het was de bedoeling om uiteindelijk in de wijk Boca uit te komen, maar we zijn precies de verkeerde kant uit gegaan en staan na een paar uur weer op het Plaza de Mayo. Daar lopen we onze Belgische buren uit de B & B tegen het lijf, wanneer we een ijsje gaan kopen. Na het ijs laten we ons in de richting van wijk Boca brengen, maar daar is net een voetbalwedstrijd afgelopen en vindt Maaike het daar niet fijn. De meute staat dronken op straat zich verder vol te gieten met drank met het nodige lawaai. We nemen de taxi terug naar ons verblijf en gaan ons vast wat voorbereiden op de reis van morgen naar Ushuaia op Vuurland. Om 10.00 komt iemand ons hier ophalen voor de transfer naar de nationale luchthaven aan de rand van de stad bij de rivier.

Dag 6 – ma 31 okt: Buenos Aires naar Ushuaia

Vertrek vanuit Buenos Aires. We verlaten een mooie boeiende stad. Het was leuk en interessant en is het een stad waar je goed kan verblijven. Klokslag 10.00 uur staat onze ophaaldienst voor de deur en nemen we afscheid van een buitengewoon goede Bed en Breakfast, die zich kan meten met elk hotel met de nodige sterren. Op de luchthaven voor binnenlandse vluchten is het even zoeken, maar ook hier wijst het zich op een gegeven moment vanzelf. Het inchecken gaat niet vlot, maar wel gemoedelijk. De securitycheck lijkt grondig, maar een fles water die we vergeten zijn en nog in de tas zat, is geen probleem (blijkt achteraf op binnenlandse vluchten gewoon mee te mogen in de handbagage). Ook schoenen kan je gewoon aanhouden.

We zitten lekker voorin en hebben weer geluk met de rij stoelen naast ons: die blijft vrij dus….pik in en zit lekker ruim. Tijdens het opstijgen nog een prachtig uizicht over de stad en op de Rio de la Plata en kan je zien hoe breed die hier is (80 km!). We vliegen eerst een stuk over land en dat lijkt allemaal behoorlijk vlak. Landerijen netjes in rechthoekjes en doorsneden met kaarsrechte wegen. Daarna vliegen we een tijd over zee. Op een gegeven moment komt de kust weer in beeld en het laatste stuk is er wat bewolking en kan je de grond niet meer zien. Pas als we de landing in zetten komen besneeuwde bergtoppen in beeld en de stad Ushuaia en het Beaglekanaal. Het vliegveld is klein en netjes. Onze handbagage wordt gecheckt, want je mag geen fruit bij je hebben. Onze bagage komt bijna als laatste en dan zijn we daarna ook zo buiten waar iemand op ons wacht met een bordje met onze naam er op. Die heeft weer een chauffeur die ons in 10 minuten bij het hotel afzet www.altoaandinohotel.com. Het is een modern hotel vlak bij het centrum en we krijgen een kamer op de 3e verdieping met een fantastisch uitzicht over de haven. Buiten staat veel wind, maar het is niet heel koud (+/- 13 graden). In het hotel is het overal smoorheet. Nadat we in het restaurant op de 4e verdieping koffie hebben gedronken en gereserveerd hebben voor het diner, gaan we even de winkelstraat door en kopen we een rugzak voor de wandeltocht morgen. Verder nog wat water, want kraanwater kan je hier niet drinken. Om 8 uur zijn we de enige gasten in het restaurant en vragen we ons af waarom we moesten reserveren. We krijgen weer een enorme biefstuk die perfect gaar en heerlijk mals is. Super maal voor 51 euro voor 2 personen. Morgen weer simpel anders kan bruin het niet trekken.

Dag 7 – di 1 nov: Nat. Park Vuurland (lunch buiten, kano)

07-08Na vandaag zijn we een week onderweg. Gelukkig hebben we er nog ruim 3 voor de boeg. In het hotel waar we nu zitten, zit zoveel latente warmte opgeslagen dat het niet koel te krijgen is. De radiator dicht, het raam wagenwijd open en buiten minder dan 10 graden en het blijft hier smoorheet. We zitten vast op een vulkaan!

Een paar minuten voor 9 stopt er een busje en worden we opgehaald voor de ochtendwandeling door het natuurpark Tierra del Fuego in het zuidwesten van het eiland. Over het eiland loopt de grens met Chili en als je over de weg naar het vaste land van Argentinië wil moet je door Chili. De internationale groep bestaat uit 14 mensen waaronder ook weer Denise en Guido, de Belgen uit de posada in Buenos Aires. Verder Chilenen, Argentijnen en nog wat Spaanssprekend volk. Het toegangskaartje is het enige wat we nog moeten betalen en kost 85 pesos p.p. (wisten we van tevoren), maar de rest van de trip is geregeld en betaald. De wandeling is in totaal 7 km en het begin is makkelijker dan het eind wordt verteld. Nu ik dit zit te schrijven weten we dat dàt klopt.

Hoofdzakelijk lopen we langs wat baaien die uitkomen op het Beaglekanaal wat genoemd is naar het eerste schip wat er doorheen voer en het vormt de verbinding tussen de ‘Grote-  en de Atlantische oceaan. Verder komen er wat rivieren in uit wat dus zoet water is, maar het kanaal zelf is zout water. We krijgen wat uitleg over vegetatie en wat verschillende mossen die op de stammen groeien en alleen gedijen als de lucht heel schoon is. Verder groeien er een soort knollen op de takken en stammen wat parasieten zijn en waaraan kleine bolletjes groeien die eerst geeloranje zijn en uiteindelijk wit. Ze noemen het Indianenbrood en het is eetbaar al smaakt het nergens naar. Blijkbaar hadden de Indianen toentertijd weinig smaak. Bovendien is er geen enkele Indiaan overgebleven, dus zo gezond zal het wel niet zijn. De tocht gaat in een flink tempo verder. Heuveltje op en heuveltje af, over rotsjes en over boomwortels. Het is een pad maar verre van effen. Het is wel een heel mooie tocht met prachtige uitzichten op besneeuwde bergtoppen. Koud is het allerminst met 13 graden en volop zon. We hebben allemaal dikke winterjassen mee, maar naar mate de tocht vordert, stijgt de inwendige temperatuur flink en lopen we te zweten. De jassen gaan bij de meesten uit. Het is voor ons afgetrainde en goedvoorbereide lijf toch een aardige aanslag. Bij een van de laatste klimmen krijgt Maaike het weer vreselijk benauwd en is het net een brug (heuveltje) te ver. Net als in Ethiopië heeft ze het even flink te kwaad. De groep loopt verder, maar uiteindelijk komt de leiding terug en gaan we na een tijdje rust langzaam verder. De groep heeft gewacht en Maaike krijgt 2 mandarijntjes om aan te sterken. Dan is gelukkig de tocht klaar en gutst het zweet over mijn rug en is m’n shirt doorweekt. Het waren toch niet al te gemakkelijke 7 km voor ons. Het was meer klimmen dan we hadden verwacht. Ons vervoer staat weer klaar en we rijden een stukje verder. Daar staat een gele iglotent met de lunch. Sneetjes stokbrood, plakjes kaas en worst en paté. Dan komt er ook nog een warm prutje van groente met stukjes kip. Dan nog wat fruit en vervolgens koffie of thee met een koekje toe. Hierna moeten de ‘kanopakken’ aan. Een regenbroek en een bijbehorend nylon jack en uiteindelijk ook nog een zwemvest. Deze uitrusting laat je even voelen hoe een Michelinmannetje zich moet voelen. We krijgen een peddel en de 14 mensen worden verdeeld over 2, niet al te grote, rubberboten ( die toch echt geen kano zijn!). Het is mudje vol met 8 man in zo’n ding. Bovendien heeft 80% nog nooit met zo’n peddel geroeid, dus is het een beetje een chaos zoals we varen. Desalniettemin is het zeker in het begin wel leuk, maar na een half uur slaat de kramp toe. Bovendien zijn wij zelf doodmoe van de wandeling. Maar ook hier komt weer een eind aan en masseren we daarna de kramp weg. Wij zaten achter in de boot en toen de eersten uitstapten, ging de voorkant van de boot omhoog. Gevolg was dat het water naar achteren liep en zo rechtstreeks onze schoenen inliep. Bij het uitstappen stapte ik in een gat waarin ik in de modder wegzakte. Flink onder de zwarte bagger… bluhhh!

Eenmaal weer in de bus willen we z.s.m. naar het hotel want we hebben zeiknatte, koude, stinkende modderpoten. Wanneer we voor het hotel staan overleggen we wat we zullen gaan eten. Veel honger is er niet, wel veel pijnlijke beenspieren en ik heb ook last van mijn rug. We brengen de spullen op de kamer en lopen dan nog even naar de hoofd(winkel)straat voor een hamburgertje/friet. Dan vlug terug en de vieze natte zooi uit en onder de douche.

Dag 8 – wo 2 nov: Boottocht Beaglekanaal

08-27We zijn de laatste bij het ontbijt (terwijl we nog redelijk vroeg zijn). Er staat vanmiddag een boottocht op het programma over het Beaglekanaal en tot die tijd hebben we geen drukte. We bestellen een taxi die ons naar de Glaciado Martial brengt. Het is niet ver, maar wel flink omhoog. Helaas is de stoeltjeslift die ons verder de berg op kan brengen sinds 7 okt. buiten gebruik voor onderhoud. We lopen een stuk omhoog de berg op langs een klein bergriviertje en langs de gletsjer die er al lang niet meer is. We kunnen ons voorstellen dat het in de winter met sneeuw een mooie skibaan zal zijn. Af en toe regent het wat en dan breekt de zon weer door. Het weer wisselt per 5 minuten. Als we het uitzicht mooi genoeg hebben gevonden en onze pijnlijke beenspieren verder klimmen niet aanbevelen, lopen we terug naar beneden en gaan we voor de koffie. Onze taxichauffeur komt niet terug (was wel afgesproken), dus gaan we met een ander terug naar het hotel.

Na even wat mail beatwoord te hebben, lopen we door de hoofd(winkel)straat naar de pier waar we ons bij de kiosk melden voor de boottocht. In het havenkantoortje moeten we 7 peso p.p. betalen voor havengeld en daar staan onze ‘Belgen’ weer. We moeten een half uurtje wachten en vetrekken dan met een man of 16 op een boot de haven uit. In de haven zelf mag je niet op dek staan (om onduidelijke reden i.v.m. douane), maar op het kanaal wel. Het weer is geweldig en varen we eerst naar een robbeneilandje. De robben liggen heerlijk te genieten in de zon, net als de vele aalscholvers die er echter niet bij liggen. Vervolgens een vogeleilandje met een andere soort aalscholvers en het eilandje met de vuurtoren. De Magelhaehnpinguïns zien we helaas niet. Voor grote cruiseschepen is het Beaglekanaal slechts voor een deel bevaarbaar i.v.m. de diepte naar Ushuaia. Mevrouw de gids, Daniela, vertelt honderduit. Dan gaat het harder waaien en wordt er koffie, chocolademelk en thee geserveerd met koekjes. Koekjes krijg je hier overal bij., dat begint al bij het ontbijt. Ze zijn klein en vaak met chocola of ‘zandkoekjes’ en van die koekjes met crème ertussen. Tot slot bezoeken we nog een eilandje en laat Daniela ons de restanten van een kuil zien waar de mensen (Indianen) vroeger in woonden en vast en zeker ‘Indianenbrood’ aten. Het waait als de pest en we zijn blij met onze winterjas die we meegenomen hebben. Ook mogen we beslist niet van het pad af om de natuur niet te beschadigen.

Terug op de boot varen we in een halfuurtje terug naar Ushuaia. Onder weg verloot Daniela een kleine Argentijnse vlag en de winnaar moet zich in zijn eigen thuisland laten fotograferen met die vlag en de foto terugsturen. Die plakt ze dan op bij hun bedrijf. Back in town pakken we een pizza die uitstekend smaakt. Morgenmiddag op het vliegtuig naar El Calafate ongeveer 1,5 uur vliegen. Om 11 uur moeten we van de kamer af zijn, terwijl we om 14.30 uur pas worden opgehaald bij het hotel. Beetje lastig. En diegene die bij de receptie zit, doet moeilijk, moeilijk en nog eens moeilijk. De kamer mogen we echt niet langer houden, maar uiteindelijk mogen we de koffers etc nog ergens beneden stallen tot we worden opgehaald. Er is nog een museum wat vroeger de gevangenis was wat we willen bezoeken. Daar gaan we dan wel na 11.00 uur heen en in de stad kopen we wel iets te eten.

Dag 9 – do 3 nov: Vrije dag Ushuaia en eind vd middag vlucht naar El Calafate

09-22 En zo is een andere vleugel na de renovatieEr is geen onderuitkomen aan. 11.00 uur moeten we van de kamer verdwenen zijn. Om 10.00 uur en zetten we de koffers bij de receptie in de hal. Er komen keurig stickers op met onze namen en de receptioniste beloofd ze met haar leven te bewaken. Er staan meer koffers dus heeft ze een hele verantwoording. Wij lopen de winkelstraat door en bij het toeristenbureau halen we een stempel in ons paspoort. We mogen kiezen welke we mooi vinden, maar we laten een hele bladzijde vol stempelen met de hele rits (4 stuks). Dan gaan we op zoek naar de voormalige gevangenis wat nu een museum is.

In 1994 heeft men besloten het gebouw , dat tot 1947 daadwerkelijk gevangenis was, te gaan renoveren. De overheid betaalt niets, dus alles uit eigen middelen. Het grootste deel is hersteld en sommige gangen zijn een beetje te netjes geworden naar mijn idee. Er is bijv. een gang waar kunstenaars in exposeren, er is een winkel met souvenirs in de hal boven, en er is een soort café in het voormalige sporthalletje. De gevangenen hebben het gebouw zelf gebouwd. Het was geen Luilekkerland, want er moest flink gewerkt worden zowel buiten op het land en in het bos of de stad als dat er ook dingen gemaakt werden. Het zal niet leuk zijn geweest om daar gevangene te zijn want ‘s winters zal het ondanks kachels wel koud zijn geweest. Ook piepkleine cellen, maar met gewone houten deuren die wel van buiten konden worden afgesloten. 600 man hebben ze tegelijk gehad en dat is wel erg veel voor zo’n kleine gevangenis. We sjouwen op eigen gelegenheid rond, want een tour met gids is alleen in het Spaans. Het is wel bijzonder zeker als je op plekken komt die wel schoon zijn maar nog opgeknapt moeten worden. We kopen een T-shirt waarop, na wat later blijkt, ook een kleine tekst in het Nederlands op staat. Een automaat geeft na veel gekloot eindelijk een drinkbare bak koffie en dan lopen we terug naar het hotel voor de pick-up naar de luchthaven.

De transfer is exact op tijd. Inchecken is zo klaar, maar dan is er nogal wat onduidelijkheid welk vliegtuig we moeten hebben. Niet dat er zoveel vliegtuigen staan (er is er wel 1!), maar het scherm met de vertrektijden en de vluchtnummers is wat erg onduidelijk. Ook de bestemmingen worden niet aangegeven. Om 15.00 uur gaat er eentje en om 15.45 uur met een kwartier vertraging. Uiteindelijk blijkt 16.00 uur de juiste te zijn al gaat ie pas om 16.15 u. De vluchtduur is maar een goed uur en staat Melani ons op te wachten met een groot papier met onze naam.

We gaan naar een 20-persoons bus, waarin we uiteindelijk met nog een stel de enige passagiers zijn. Onderweg krijgen we uitgebreide uitleg over de komende dagen en moeten we echt vroeg op steeds. Jammer het is zo’n mooie kamer. Maaike ziet de mini-tracking over de gletsjer eigenlijk helemaal niet zitten omdat ze bang is dat het te vermoeiend is, gezien de ervaring met de wandeling in Ushuaia langs het meer. Bovendien heeft ze erg veel last van haar voet. We overleggen uitgebreid met M. In het Hotel www.edeniahotels.com.ar worden we opgemerkt door een medewerkster die Vlaams spreekt. Zij geeft aan graag Nederlands te spreken, waarvoor ze te weinig de kans krijgt (3 a 4 x per jaar). Zij blijkt later zelf de manager van het hotel te zijn. De Belgen Guido en Daisy zijn ook weer van de partij en komen ze gelijk met ons aan, en dat terwijl ze een vlucht eerder hadden. Zij komen in een bus waarin 2 grote geroepen zitten en dat kost tijd om die overal af te zetten. Tja,… Met de manager Pascalle bespreken we de overwegingen van Maaike over de tracking en valt definitief het besluit voor Maaike om niet mee te gaan. Pascalle regelt het met de organisatie en belooft ons dat het goed komt. In plaats van de tracking gaat Maaike alleen naar de uitzichtpunten, waar een bus heen gaat. Wel jammer dat je dan niet echt op de gletsjer loopt maar beter zo, dan weer compleet buiten adem en een paar dagen extra last van haar voet.

Het hotel is dus erg mooi en ligt eenzaam en verlaten op een heuvel 3 km buiten de stad. Er gaat gelukkig elk uur, tot 22.30 uur ‘s avonds een shuttlebus. Het uitzicht vanuit het restaurant is fabelachtig. We eten bij ondergaande zon en de lucht, wolken en het meer, kleuren in de meest fantastische kleuren roze, azuur, en blauw met grijze schaduw stralen die vanaf de horizon omhoog lijken te schijnen. Wolken in vormen die we nog nergens anders gezien hebben. Het schilderij verandert van minuut tot minuut en is fascinerend om te zien. We hebben weer wat gezonds met vlees van de menukaart besteld en het is ook hier erg lekker. Tot onze verrassing valt de rekening mee. Morgenochtend worden we 7.15 u opgehaald. Lunchpakketje mee (zal wel pakket zijn, want het kost USD 18,– ). Dat betekent dat als we ook nog willen ontbijten en douchen, we om 5.45 u op moeten. Zijn we net gewend aan de Arg. tijd van ontbijten en nu…. Potverd…

Dag 10 – vrij 4 nov: Met Catamaran langs gletsjers en ijsbergen

10-24 IJsberg van zeker 20 meter hoogOm 5.45 u de wake-up call en dat is wel erg. Maar we zijn mooi op tijd om om 7.15 uur klaar te staan. De grote groep vertrekt met een grote bus, wij (samen met de Belgen) worden door een klein busje opgehaald. Het is een km of 40 naar het vertrekpunt van de boot. Als we daar aankomen is het net een bijeengedreven verzameling toeristen. Wat een massa! Talloze bussen en busjes. En al die mensen vormen op een gegeven moment een grote, lange, brede rij, die begint te lopen. We lopen een stuk en zien vervolgens allemaal boten liggen. Dan begin je je af te vragen of je bij een bepaalde groep hoort of dat iedereen hetzelfde gaat doen. Eerst de controleur die iedereen persoonlijk controleert of er wel 100 peso’s p.p. parkgeld is betaald. Dat houdt op, maar iedereen wacht geduldig. Dan staat er iemand die beslist dat een bepaalde boot voldoende vol is en dat er naar de volgende boot gegaan moet worden. Wij moeten naar een enorme catamaranboot ‘Quo Vadis’. Het is net een vliegtuig 12 stoelen op een rij en 14 rijen diep. Boven ook nog een verdieping en totaal iets meer dan 300 man. Ik vrees het ergste. Straks gaat iedereen lopen, duwen en dringen om foto’s te maken.

Maar het blijkt uiteindelijk zeer relaxt te gaan en is het wel druk, maar er is voldoende gelegenheid en zeker genoeg tijd om foto’s te maken. We varen eerst tegen de wind in, maar daar heeft de boot met 2 x 1400 pk Caterpillars geen moeite mee. Met 35 km/uur schieten we over het meer. Her en der zien we een kleine ijsschots, maar voornamelijk grijs gekleurd water . Dat komt door het licht, want het is glas helder. Ons hotel ligt aan hetzelfde meer ‘Lago Argentina’ wat het grootste meer is van Zuid Amerika en er staan zelfs flamingo’s in. En dat in ijskoud water. Deze blijken het hele jaar hier in Argentinië te wonen. Volgens de gids zijn ze net gearriveerd vanuit het noorden van Arg. Uit eindelijk komen we bij grotere ijsbergen en worden ze natuurlijk van alle kanten gefotografeerd door iedereen. Je krijgt er alle gelegenheid voor. Dan varen we weer een tijdje en komen bij een ‘kleine’ gletsjer. Geweldig gezicht zo´n ijsmassa en zeker als door spleten dat blauwe licht te voorschijn komt. We hopen allemaal dat er een groot stuk afbreekt en in het water plonst. Het blijft bij lullige kleine stukjes. Dan keren we en varen we een heel stuk naar DE gletsjer: de Perito Moreno. Ook hier een indrukwekkend gezicht. Inmiddels is de zon goed doorgebroken en is het minder koud. Er wordt een tijd heen en weer gevaren om alle mensen aan alle kanten van de boot de gelegenheid geven om te kijken, foto’s en film te maken, te genieten en je te verwonderen over zo’n brok natuur.

Terug is best wel lang en zijn we ongeveer 17.30 u terug in het hotel. Een rustige, maar gelukkig wel mooie ervaring rijker. We pakken de shuttle naar El Calafate, kijken winkels en eten een gevulde pannenkoek bij ‘Vive el Pepe’. Lekker en bijzonder. Onze Belgische reisgenoten hebben vrijwel hetzelfde gedaan als wij en vermoedelijk zien we hen na morgen minder vaak. Onze routes verschuiven wat. Morgen ga ik de minitrekking doen over de gletsjer en Maaike wordt om 9.15 uur opgehaald voor een verrassingstocht.

Dag 11 – za 4 nov: Perito Moreno gletsjer – wandeling op gletsjer

11-40 De zuidkantDe dag begint al helemaal verkeerd. Als we na het douchen de gordijnen open doen en door het raam kijken, zien we de Guido en Daisy al buiten staan (we hebben uitzicht op de hoofdingang). Het is echter nog maar 7.30 uur. Als we naar hen roepen en zeggen dat we pas om 8.30 uur opgehaald zullen worden, zeggen zij: “Nee hoor het is 7.30 uur”!! Wanneer we naar de hal lopen, staan zij inmiddels binnen met de buschauffeur die beweert dat we toch echt half 8 en geen half 9 zouden worden opgehaald. Verdo… Alleen ik ga dus mee met de minitrekking. (Maaike heeft nog teveel naweeën van de wandeling in het park in Ushuaia, die nog bovenop haar voetproblemen kwamen). Maaike haalt vlug even 2 croissantjes uit het restaurant zodat ik in ieder geval nog iets in mijn maag heb en ik haal mijn spullen op die ik gelukkig de vorige avond al had klaargezet. Wanneer het busje bij één van de volgende hotels aankomt om ook mensen op te halen, blijken ook die niet klaar te staan. Een beetje slechte communicatie van het lokale organisterende bureautje in Calafate zelf (dus niet Tipica Reizen). Bijna iedereen heeft verkeerde tijdstippen op de gekregen papieren staan. Uiteindelijk is iedereen opgehaald en stoppen we bij een grote bus, waarin we overstappen.

Deze gaat met een slakkengangetje op weg en tegen 10 uur zijn we eindelijk bij het bootje aan de noordzijde van de Perito Moreno Gletsjer. Het ontbreekt echter aan info zodat de helft van de mensen uit de bus stapt en naar een toiletgebouwtje gaat en de andere helft blijft zitten. De plassers stappen dan ook maar weer in, niet wetend wat de bedoeling verder is. En dan rijdt de bus slechts 200 mtr verder naar het bootje. Daar komt eindelijk wat meer info. We schepen in en worden naar de overkant dicht bij de gletsjer gebracht. Vandaar is het een kort stukje lopen naar de shelter waar we straks na de tocht ook weer terug komen en waar we onze spullen kunnen laten. Het gaat allemaal nogal ongeorganiseerd en zijn er totaal erg veel mensen. We lopen onder leiding van een gids verder en daarna worden er een aantal groepen gevormd. Iedereen gaat tenslotte hetzelfde doen en maakt het niet uit bij welke groep je je aansluit. Wij zijn echter groep 1 en hebben 2 gidsen. We krijgen de ‘clamps’ onder de schoenen gebonden en dan gaan we op pad. Die dingen zijn wel wat zwaar aan je benen, maar geven wel perfect grip op het ijs.

Er is een soort pad wat door het vele lopen al aardig in scherfijs is veranderd. Het is wel spectaculair de gletsjer van boven te zien en zijn het door het smelten van het ijs veel kleine plassen ontstaan die het prachtige blauwe licht geven. Blauw is de enige kleur die gereflecteerd wordt. Eerst een stuk omhoog naar een uitzichtpunt voor fotoshoot, dan weer naar beneden. Dat gaat wat lastiger. Bij de volgende klim heb je al meer ervaring en de gidsen bewaken de moeilijke stukken of waar het fout kan gaan, erg goed. We gaan nog een paar keer omhoog en naar beneden en de hele tocht duurt ca 1,5 uur. Het wordt afgesloten met een ‘Whisky on the Rocks’ De Rocks en het water komen direct van de gletsjer. We lopen terug, eten ons lunchpakketje op en om 14.45 uur gaan we terug met de boot. De bus brengt ons nog naar ‘Pallisadas’,waar we een uur kunnen rond kijken en je recht voor de gletsjer staat en je goed kan zien waar hij vandaan komt. Dan terug naar het hotel waar Maaike al een uur eerder is aangekomen.

Zij is om 9.15 uur opgehaald en als enige in een groep Spaans sprekende mensen op pad geweest. Gelukkig sprak de gids enig Engels. Ook zij is naar de ‘Pallisadas’ gebracht en mocht daar veel langer (ruim 2 uur) blijven rond kijken. Wel minder spectaculair, maar wel een stuk beter voor haar conditie. Zij kon nu in eigen tempo alle kanten van de gletsjer bekijken en doen en laten wat ze zelf wilde. Betekent wel dat we veel soortgelijke foto’s hebben omdat we eigenlijk langs elkaar heen gereisd hebben, op verschillende tijdstippen.

We nemen het transferbusje van het hotel naar El Calafate en gaan daar bij een pizzarestaurant lasagne eten. Dat was ons aanbevolen door de ‘Belgen’. Het was bij ons echter helemaal niet zo lekker. Bovendien was de lasagne bij ons al stevig afgekoeld voor we het naar binnen konden schuiven. En, omdat het toetje veel te lang op zich laat wachten, vertrekken we uiteindelijk zonder toetje. Het hotel heeft voor ons een taxi besteld die ons morgenochtend om 7.30 uur zal oppikken en naar het busstation brengt. Hier pakken we de bus naar El Chaltén waar we 1 dag blijven.

Dag 12 – zo 6 nov: Ochtend busreis El Calafate – El Chaltén – middag vrij

12-03De taxi is keurig op tijd en weet al waarheen we willen. Je moet je een kwartier voor vertrek melden bij een paar loketjes van het busstation. We hebben een voucher en de kaartjes liggen keurig klaar. Het klopt weer als een zwerende vinger. Er zijn nogal wat mensen die mee willen en er staat dus een enorme rij. Gelukkig komt er nog een bus en dan gaat het allemaal vlot. We krijgen onderweg een videofilm te zien, want het landschap is wat eentonig (vindt men blijkbaar). We kijken regelmatig naar buiten en ik doe tussendoor wat aan het reisverslag op onze minilaptop. Wij vinden die leegte in het landschap juist heel bijzonder. We rijden door een steppelandschap met af en toe kleine bosjes en gras. De hoogte van het landschap varieert wat tussen heuvelachtig en kleine bergen in. Het lijkt heel erg op Namibië alleen kouder en meer water. We volgen een behoorlijk snel stromende rivier. De afstand naar El Chaltén is een goeie 200 km en als we volgens schema rijden komen we ca 11.30 uur aan. De weg is 2-baans en zijn we vrijwel de enige op de weg. De bus is de enige openbare verbinding met El Chaltén. Het is een wandelgebied en gaan er veel backpackers heen. Er zijn sowieso veel mensen, vooral jongeren die alles met openbaar vervoer doen en in hostels slapen. Er zijn hier luxe bussen waarin je je stoel vrijwel geheel achterover kan doen en je dus een soort bed hebt. Dat mag ook wel want veel busreizen duren 19 uur! De bergen worden hoger en talrijker en we rijden we weer langs een meer: Lago Viedma. Het is een prachtig gezicht die besneeuwde bergtoppen en is er ook weer een gletsjer te zien.

De eerste stop is bij een informatiepunt voor toeristen, vlak voor El Chal’ten, waar we in 2 talen een korte uitleg krijgen over de dingen ‘Do en Don’t’ in de bergen en over de verschillende bergwandelingen die je hier kan maken. El Chaltén ligt in een kom tussen de bergen en is een klein dorp met heel erg weinig verkeer. Veel huizen zijn nog niet helemaal afgebouwd, maar al wel bewoond of het is een winkel. Ons B&B www.latitud49.com ligt vlakbij het busstation en als we een plattegrondje van het dorp hebben gehaald op het station, lopen we er zo heen. Het ligt boven een winkeltje en hoort min of meer bij een pizzarestaurant op de hoek eronder/ernaast. We worden ook hier alweer verwacht en krijgen we een leuke kamer, netjes verzorgd met uiteraard een badkamer en de cv staat aan. Dat is ook wel nodig, want het weer veranderd hier heel snel en als het waait dan is het gauw koud. Als we de spullen kwijt zijn kopen we een broodje ham/kaas. En dan gaan we voor de 40 minuten wandeling (enkele reis) de berg op.

Op ons gemak gaan we naar boven en het uitzicht op het dorp en de bergen erom heen is erg mooi. Als je hier altijd woont zou je best eens heel erg kunnen verlangen naar een vlak land met eindeloze vergezichten. Het is zwaar bewolkt, koud en het waait af en toe flink. Met slecht weer kunnen bergen wel troosteloos zijn. Terug in het dorp lopen we een rondje, maar de meeste winkels zijn gesloten en is het een enorm bij elkaar geraapt zooitje huizen. Bouw en woning toezicht zijn hier niet zo erg mee bezig geweest. Het is geen rommel, maar er is ook niet veel structuur. Als we trek krijgen is er behalve het pizzarestaurant naast/beneden ons, nog niet veel open (het is tegen 20.00 uur). We besluiten dus bij de buren te gaan eten.

Ze hebben niet alleen maar pizza’s!  We eten hier een voortreffelijke biefstuk van 450 gr. Aardappels of patat hebben ze niet, maar wel een salade en lekkere appeltaart toe (vooraf minibroodjes met boter). Inmiddels doet de internetverbinding het ook weer (lag hele middag plat) en kunnen we weer even corresponderen met degenen die Nederland draaiende houden. Wifi en internet is hier zeer gebruikelijk en in alle verblijven waar we tot nu zijn geweest gratis en ligt het wachtwoord al klaar. Als je geen laptoppie mee hebt mag je van hun computer gebruik maken. Het geeft wel een gevoel dat je in een gelijkwaardig land bent. Prijzen zijn in Argentinië zeker niet laag in vergelijking met Nederland, maar een dikke, malse biefstuk van 450 gr kan je hier tussen de € 8,50 en € 12,50 in een restaurant heerlijk eten. En dat is echt geen straf! Ook zijn Argentijnen gek op kleine koekjes. Van die koekjes die je bij de thee neemt. Ook ‘maté’ is net zo iets als qat in Ethiopië. Overal en iedereen loopt met zo’n potje met kruidenthee. Meestal is een thermoskan met heet water dan ook in de buurt en wordt er dan telkens opnieuw water opgegoten. Je drinkt het door een metalen rietje met onderaan een filtertje zodat je de blaadjes niet opzuigt. Het is heel bitter theedrankje.

Dag 13 – ma 7 nov: Ochtend vrij, namiddag bus naar El Calafate, vlucht El Calafate – Treluw

13-10We hoeven gelukkig niet vroeg op. Het ontbijt is simpel. Het weer: fantastisch. Strak blauw en vrijwel geen wind. De temperatuur schat ik op een graad of 12. Wat een verschil met de snijdende kou van gisteren. We verwerken wat email die beslist niet kan wachten, kletsen wat met de B&B eigenaresse en lopen dan een stukje door het dorp. Het dorp is pas een jaar of 25 oud en sinds de laatste 10 jaar gegroeid van een 12 tal huisjes naar wat het nu is, ik schat een 150 in totaal. Het stelt nog niet veel voor en in de winter is het er stervenskoud. Min 20° C schijnt normaal te zijn. Veel sneeuw valt er in het dorp zelf niet, vertelt ze. Soms een paar dagen (afgelopen winter toevallig zo’n 1,5 m….ach…), maar vaak ook niets. Het meeste valt op de bergen rondom het dorp.

We sjouwen wat door de hoofdstraat, maar ondanks dat het nu maandag is en er een paar winkeltjes open zijn, is het eigenlijk 3x niks. Wat shops om de één of andere trekking te regelen, een armtierig supermarktje, een koffieshop of een winkeltje met semi-artistieke souvenirs, waar we eigenlijk niet zonder kunnen, maar het toch gaan proberen. We zien het busje van Tiempo Libre al rondrijden en ondanks dat ze gebeld hebben dat ze een uurtje later komen blijft de twijfel bestaan .dat ze toch ineens voor de deur staan. We kopen een stel belegde broodjes voor nu en voor vanavond. Als we nl na 2,5 uur rijden op het vliegveld zijn, moeten we nog een tijd wachten tot vertrek. Na onze snack op een bankje in de zon te hebben opgegeten, halen we nog een kop koffie en dan verschijnt inderdaad onze transferbus, iets te vroeg. We zijn de enige passagiers en de rit verloopt (met een korte sanitaire stop) vlot.

Op het vliegveld komen we dus ruim op tijd aan. Hier komen we Melina tegen van Tiempo Libre. Ze vraagt of alles naar wens is gegaan. Ja, alles ging perfect behalve het onjuiste vertrektijdstip van de minitrekking, die weer door een andere organisatie werd uitgevoerd. Op het bord in de vertrekhal staat dat onze vlucht vertraagd is tot 20.20 uur. Pfff… Dat betekent 4 uur wachten. En het is hier geen Schiphol waar je uitgebreid winkeltjes kunt gaan kijken. Bluhhhhhhhhhhh. De bagage kunnen we gelukkig wel vast kwijt. Op het vliegveld zit een hele groep Nederlanders. Wij gaan dus ergens anders zitten. We zijn er nog niet veel tegengekomen, maar het worden er steeds meer. Het moet natuurlijk niet te gek gaan worden. En dan komen we er vlak voordat we kunnen inchecken achter, dat er weer 1 ½  uur vertraging bij is gekomen. Gelukkig blijft het erbij (totaal 5 ½ uur wachten) en vindt iedere Argentijn dat het nog hartstikke meevalt gezien de reputatie van Aerolineas. Om 21.45 uur vliegen we dan eindelijk en met een beetje extra power zijn we 23.10 uur aan de grond. Ook de koffers komen rap het vliegtuig uit. Er staat een Argentijn klaar met onze naam en hij vraagt in het Spaans of we nog naar de ‘baños’ (wc) moeten, want we gaan nog 60 km rijden. Hij denkt daar 50 minutos voor nodig te hebben. We zitten met totaal 6 pers in een klein busje dat door een donkere wereld langs een kaarsrechte weg scheurt. Nou ja scheurt… Zo hard gaat hij ook weer niet, want een dikke dubbeldeks bus komt ons rustig voorbij op het 2-baans weggetje. Van de chauffeur horen we de vermoedelijke oorzaak van de vertraging: een gigantische stroomstoring in Puerto Madryn. Hier heeft het hele openbare leven voor een groot deel plat gelegen doordat er 24 uur geen elektriciteit was. We zijn de één na laatste die gedropt worden bij ons hotel www.solardelacosta.com. Het is dan 00.30 uur. Een aardige receptionist vertelt ons dat het onzin is om morgen om 7.30 uur klaar te zitten voor de excursie morgen. Ze komen op z’n vroegst om 8 uur maar vaak pas om 8.15 uur. We zijn hem dankbaar en kunnen een beetje langer slapen al is de kamer erg warm en buiten is het nog lang lawaaierig. We nemen het op de koop toe en zetten de balkondeur wagenwijd open. Buiten is het een graad of 18.

Dag 14 – di 8 nov: Península Valdéz, boottocht naar walvissen

14-15Het ontbijt is simpel, maar beter dan gisteren in El Chaltén. We zijn in Buenos Aires, Ushuaia en El Calafate gewoon verwend met het ontbijt. We zijn de eersten, ondanks onze ‘lange nacht’. Inderdaad om 8.20 uur stopt een pick-up truckje met dubbele cabine en gaan we met een jong stel uit Mexico en een freelance tourleader/chauffeur op pad. Het ziet er buiten erg bewolkt uit. Volgens onze chauffeur is het vandaag heel vreemd weer. Hij snapt er niets van. Het hoort strak blauw te zijn en niet zo koud. Hij vermoedt dat de lucht er zo vreemd en donker uitziet door de as van de vulkaan in Chili. Die vulkaan is echter minimaal 600 km weg. Hij studeert biologie en wil een half jaar of in Groningen of in Rome gaan studeren. Hij spreekt heel behoorlijk Engels. We rijden Puerto Madryn (wat best wel een grote stad is (o.a. grote aluminium fabriek) uit en dan zitten we in een steppelandschap. Het zit wel wat krap met z’n vijven in dat ding en als we horen dat het 100 km rijden is worden we daar niet vrolijker van. Het is een stuk asfalt- en gravelweg. We kunnen aardig doorrijden. Toch duurt het 1,5 uur voor we bij de haven zijn, waar de bootjes vertrekken naar de walvissen. Onderweg is een soort checkpoint, waar we 70 peso p.p. lichter worden gemaakt. Hiermee kan de natuur worden terugbetaald voor de schade die we vandaag gaan aanrichten. Het schiereiland is door UNESCO uitgeroepen tot beschermd gebied. We zijn net op tijd voor het bootje en nog ff plassen in de ‘baños’ moet in high speed. Het bootje staat op een kar op het strand. We gaan allemaal aan boord compleet met zwemvest om. Dan duwt een omgebouwde sjofel m.b.v. een enorme trek-/duwstang de hele zooi de zee in. Het zand is zo hard dat de banden er niet in wegzakken. Als we diep genoeg zijn drijft de boot van de kar en varen we richting walvissen. En dan breekt af en toe de zon door.

We zijn bang dat we weinig gelegenheid hebben om te fotograferen, want de boot is knokvol. Tot onze stomme verbazing worden we door de schipper persoonlijk uitgenodigd om helemaal voorop de boot te gaan zitten tussen de relingstangen. Verbijsterde Amerikanen merken terecht op dat hij eerst had verteld dat we niet op de banken mochten staan en al helemaal niet op de voorplecht mochten komen. De schipper doet alsof hij het niet hoort ( en ook wij verstaan ineens geen Engels meer) en worden we door de schipper naar de punt van de boot gestuurd. We hebben een prachtige plek. Er zijn veel walvissen met hun jongen. Hier blijven ze tot december tot de jongen groot en sterk genoeg zijn om uit de baai weg te mogen. De walvissen zijn niet zo heel groot en spectaculair als in Ecuador, maar daar staat tegenover dat het water veel schoner is. En ze komen veel dichterbij. Op een gegeven moment stelt de schipper dat er nu anderen mogen zitten op ons plekje en vlak daarna besluit de stuurman om maar terug te gaan. Ik denk dat niet iedereen even gelukkig was met de schipper. Wij wel! De boot vaart het dok weer in en de sjofel sleurt de hele santenkraam het droge zand op. Vervolgens is het lunchtijd en kopen we in een miniwinkeltje brood, kaas en wat te drinken en eten het in de zon op. Zo goed als de biefstukken zijn in dit land, zo beroerd is het brood. Meestal oud en niet te vr…n. De tocht gaat verder met de pick-up en rijden we het schiereiland verder in de rondte. Het is onmiskenbaar hetzelfde uitzicht als Namibië alleen minder dor, geen rood zand en de temperatuur is een stuk lager. Eindeloos en uiteindelijk vreselijk saai. We zien1 lama (geen dalai lama), een familie knaagdier zo groot als een flinke hond en uiteindelijk, gigantisch ver weg, 5 struisvogelachtige. Na 100 km door dit steppelandschap over een goeie gravelweg gereden te hebben, komen we bij zeeleeuwen/-honden. Er is inmiddels flinke zeemist en we zien daardoor vrijwel niets. De beesten bewegen nauwelijks. Ze liggen op de kust een eind onder ons. We rijden nog een stukje door en daar zijn wat pinguïns. Een stuk of 10 van de Magelhaehnsoort (kleine), maar wel dichtbij. Ze weten wat we van ze willen en er wordt aardig geposeerd. Vervolgens het hele klerestuk weer terug. Het is wel mooi, maar totaal 400 km door vrijwel hetzelfde landschap zonder afwisseling is wel wat veel van het goede. Maar ja een andere mogelijkheid is er niet echt. Gelukkig zien we weer 1 lama en schrikken we allemaal wakker. Eenmaal weer terug op de asfaltweg moeten we nog dik 90 km.

We vinden het niet erg dat we terug zijn bij het hotel. Dat ligt deze keer trouwens een aardig eind uit het centrum. Daar naar toe lopen om te eten, is vandaag geen optie. Er zit hier iets (beachrestaurant) schuin tegenover het hotel wat om 20.30 u open gaat en dat gaan we dan wel proberen. De walvissen waren mooi. Die tocht had voor ons nog wel een paar uur langer mogen duren. De pinguïns ook heel leuk en mooi om ze in vrijheid te zien. Het aantal km’s rijkelijk veel door een wat eentonig, maar niet onaardig landschap. Terug in het hotel even bijkomen en douchen…. En dan breekt buiten ineens de pleuris uit. Het bliksemt en dondert van jewelste. Het lijkt wel nacht. En dan is het ineens een andere klereherrie. Dikke hagelstenen kletteren op daken, balkons, auto’s etc. Dit gevolgd door enorm veel regen wat horizontaal voorbij komt. Het lijkt wel een tornado. Maar ook dit houdt gelukkig op, zodat we ons naar buiten kunnen wagen om te gaan eten. Het strandrestaurant blijkt een superkeuze te zijn. Wat hebben we hier fantastisch zitten smullen. Als we na afloop een koffie met een cointreau willen, blijkt dit niet aanwezig. We gaan dan over op de Tia Maria. Er wordt bedenkelijk gekeken, maar we moeten even wachten. We zien ineens de vermoedelijke eigenaresse, er wordt naar ons gekeken, er wordt gebeld, er wordt gezegd dat het goed komt……….. En uiteindelijk komt er iemand binnen met een fles…….. Cointreau. Dan krijgen we de koffie en aan tafel krijgen we de likeur ingeschonken met daarbij een ijsemmertje met ijsblokjes. Gelukkig staat ons hosteria schuin aan de overkant, zodat we snel in bed kunnen rollen.

Dag 15 – woe 9 nov: Puerta Rawson (met zodiak kortsnuitdolfijnen) en Punta Tombo (pinguïns)

15-09Dezelfde man als gisteren komt ons om dezelfde tijd ophalen. Dit begint al te wennen. De auto waarmee hij komt niet. Waarschijnlijk gaan we nog 2 mensen ophalen en zitten we weer al haringen in een autoblikje. Inderdaad 2 mensen uit Buenos Aires. Half 10 vertrekt de boot voor het dolfijnen spotten en dat gaan we vast niet halen gezien het tijdstip nu en het tempo waarin we rijden. En inderdaad men begint al te bellen waar we blijven (tot 2 x aan toe). Bij aankomst is het vlug inschrijven, want ze willen precies weten wie je bent en je paspoortnr. Mijn eigen nr kan ik goed onthouden, maar dat van Maaike bedenk ik steeds opnieuw. Dan vlug een zwemvest aan, rennen naar de ‘baños’ (plassen met een zwemvest aan en 2 camera’s om je nek en een rugzak over je schouder in een urinoir tussen 2 schotjes is echt heel bijzonder) en dan high speed naar de zodiak die al met 2 x 250 pk bb’s ligt te ronken. Om je een echt comfortabel gevoel te geven raden ze je aan óók nog een knalgele poncho aan te trekken. Die eerst over het zwemvest heen……. helemaal klote. Dus, ….en nu in de boot tussen alle anderen……, alles uit, rugzak, camera, poncho, zwemvest en dan alles weer aan, maar nu te beginnen met de knalgele poncho, oranje zwemvest (dat geeft problemen met de capuchon van de poncho), etc etc. We beginnen dus ‘heel relaxed’ en intussen varen we al en horen we camera’s klikken. Gelukkig niks bijzonders.

De zee is voorzien van behoorlijk wat golven en de 500 buitenboordpaarden laten even zien wat ze kunnen. Lang leve de zeeziektepillen die uit Egypte komen. Als een speer gaan we over het water en is er ook een 2e zodiak. Ze varen zo hard om de aandacht van de kortsnuitdolfijnen te trekken en dat lukt prima, want binnen de kortste keren zijn ze aanwezig. Ze zwemmen het liefst vooraan, vrijwel tegen de boot. Nu begrijpen we de functie van de 2e boot. De dolfijnen bij je eigen boot kan nl. je niet zien. Het zijn vrij kleine wit met zwarte vissen en lijken ze op mini-orka’s. Ze zijn razend snel. Het is een geweldig gezicht en de mensen van de boot doen hun uiterste best om ze bij de boot te houden en iedereen er een blik op te gunnen. Zelfs als je achterop staat (zoals wij), want dan vaart hij gewoon achteruit en komen de dolfijnen daar hun kunsten vertonen. Het zijn er heel veel. De zee is prachtig schoon en je kunt ze ook onder water volgen. Maaike’s camera maakt overuren, want ze zijn gewoon te snel om ze in het geheel op de foto te zetten. Terug in de haven liggen daar tegenover en naast de vissersboten, een stel zeeleeuwen op de kant . Ze hebben er blijkbaar geen moeite mee dat het uitzicht in een vissershaven, met een heel stel roestige vissersboten, nou niet direct door moeder natuur zo is bedacht. De rit gaat verder naar Punta Tombo waar de pinguïns op ons wachten. Weer een rot eind rijden maar goed, we hebben nu eenmaal met ze afgesproken en wij willen nu eindelijk pinguïns zien. In Ushuaia in het Beaglekanaal hebben we ze nergens kunnen ontdekken.

Wanneer we Punta Tombo aankomen, is er eerst gelegenheid om een broodje te kopen en wat te drinken. Het duurt even, maar het smaakt best. Dan lopen we het gebied binnen waar de pinguïns hun nest hebben. Ze maken een gat in de grond, het liefst onder een bosje voor beschutting tegen roofvogels en leggen daar 2 eieren in. Het mannetje en vrouwtje liggen er om beurten een tijd boven op. Sommige nesten liggen wel tot een kilometer uit zee vandaan. De pinguïns lopen dat soms wel een paar keer per dag heen en weer over kiezels en zand, bergie op bergie af. Ze hebben geen haast, maar het is wel een hele tocht. Er zijn duizenden nesten over een enorm gebied en wij lopen er tussen door over een pad waar je niet af mag. Vaak sta je, op slechts een meter afstand, naast een nest waar er eentje ligt te maffen. Een telelens is hier niet nodig. Het is een heel vredige wereld waarin geen ruzie is en iedere pinguïn zijn buren volledig met rust laat. Kunnen wij mensen nog heel wat van leren. We mogen alleen niet naar het strand, omdat men het gebied van de pinguïns zo weinig mogelijk wil verstoren. Daar waar pinguïns het pad kruisen zijn een soort houten viaducten gemaakt voor de mensen. Jammer dat we niet tot aan de kust mogen maar anderzijds wel een verstandig besluit, want er komen echt duizenden mensen kijken. Helaas moeten we weer het hele eind terug rijden en hoor ik die voorin mag zitten ( lucky me!),  af en toe slaapgeluiden die van achteren komen. Bij een tankstop is iedereen ineens wakker en kopen we wat lekkers. Om half 6 zijn weer bij het hotel en waren het weer 425 km over Península de Valdéz. Terug in het hotel blijkt dat het internet voor de 2e achtereenvolgende dag plat ligt. Er valt dus niets te mailen. Morgen hebben we een dag niks, dus uitslapen en het stadje Puerto Madryn in om daar wat rond te kijken, te shoppen etc.

Dag 16 – do 10 nov: Vrije dag in Puerto Madryn

We hebben voor vandaag dus niets op ´t programma. Na het ontbijt, wat in dit hotel wat povertjes is, lopen we naar de stad. Dat is best wel een flink eind omdat we helemaal aan het eind van de boulevard zitten. We lopen de boulevard af en halen eerst weer even wat poen bij een ´Cajero Automatico´. Dan duiken we in het centrum een koffieshop in. Hier hebben ze internet via wifi, al is het ontzettend traag. Laptoppie hebben we mee, want in het hotel is er geen internet sinds het onweer. De koffie is voortreffelijk. Als alle mail bekeken en zo nodig beantwoord is, sjouwen we langs de winkels. Schoenen zijn duur en het overige uitgestalde spul, kleding, horloges, zonnebrillen hebben we niet echt nodig. Er zijn vrij veel winkels en restaurantjes omdat er ook veel toeristen komen. Dus ook veel troep te koop. Sommige winkels hangen helemaal vol met kerstspullen. Rond 13.00 uur eten we een goeie pizza en dan halen we bij een supermarkt wat te eten voor vanavond in het hotel en voor morgen in de bus. Na nog een stop in de koffietent met internet (maar geen verbinding) lopen we bepakt en bezakt terug. We hebben een rot eind gelopen al met al. Temeer daar we ook nog de hele pier op en afgelopen hebben tussen de middag. Winkels gaan om 12.30 of 13.00 dicht tot 16.30 uur. In die tijd moet je als toerist toch wat. We zijn blij terug te zijn in het hotel en dan is het zo ontzettend heel erg fijn om je schoenen uit te doen. We eten ons meegebrachte broodje met kaas en worst en dan is het al bijna bedtijd. Het is hier heel normaal om ‘s avonds om 19.30 uur nog in een koffieshop rond te hangen. Rond 21.30 uur begint ongeveer etenstijd. Het nadeel is dat je dan met een volle maag naar bed moet, want de volgende dag moet je meestal toch vroeg op.

Dag 17 – vrij 11 nov: Bus San Antonio Oeste – ’s avonds slaaptrein ‘El Patagónico’ naar Bariloche

17-07Heerlijk om weer op ons gemak op te staan. We horen van de receptie dat het internet nog steeds niet werkt, maar dat we op de verbinding van de buurman kunnen meeliften. Er is slechts 1 hoekje in de ontbijtzaal waar dit kan. Hier zit de manager zelf ook de mail te beantwoorden. Als de nodige mails zijn verstuurd, lopen we langs het strand tot het eind van de baai. Het is fantastisch weer met een koele wind en een heerlijk zonnetje. Het is eb en dan is er een enorm strand wat heel hard is en waarin je vrijwel niet wegzakt. Tegen de stad aan zijn heel kleine duinen en kan je daar perfect in de zon zitten wat we ook een goed half uurtje doen. Dan langs de boulevard terug en wachten we tot we om 14.00 uur opgehaald worden.

Ook dit verloopt probleemloos en worden we op het busstation afgezet. Hier vertrekken bussen naar allerlei steden. We hebben gereserveerde plaatsen in de dubbeldeks bus: bovenin en helemaal vooraan. De stoelen kunnen bijna plat en je hebt enorm veel ruimte voor je voeten. Alles is aan boord. Het is net een vliegtuig zonder vleugels en wat trager. Ook je bagage wordt gelabeld. Alleen de stewardessen ontbreken en duurt de startbaan wel erg lang. In San Antonio schijnt ene Walter ons weer op te pikken en naar het treinstation te brengen. Met een kopie van het boekingsformulier en ons paspoort schijnen we onze gereserveerde privécoupé te kunnen betrekken. Het zal vast wel goed gaan, want er is nog niks fout gegaan op de miscommunicatie na bij de minitrekking. Wat schertst onze verbazing….. Een half uurtje voor aankomst komt er ineens een soort steward boven in de bus en die deelt net als in een vliegtuig een bekertje uit en een plastic zakje met een mini vuilniszakje, een servetje, een zakje oploskoffie, thee, suiker, melk, lepeltje en natuurlijk een koekje. Even later komt hij langs met heet water en weer een kwartiertje later haalt hij de rommel op. Wat een service. Allemaal gratis. Stel je voor dat er een steward meereist in de interliner in Nederland en je gratis koffie of thee aanbiedt. Ondenkbaar. De chauffeur geeft goed gas en we komen een half uurtje vroeger aan in San Antonio West en dan moeten we eruit. We wachten een tijdje en dan verschijnt inderdaad ene Walter. Hij brengt ons in zijn auto naar het treinstation en helpt onze even met de kaartjes, die ook dit keer weer keurig klaar liggen. Petje af voor de reisorganisatie. Alles klopt weer als een zwerende vinger.

We moeten alleen 4 uur wachten voor de trein vertrekt. Het is een klein station en we denken dat er niks gebeurt en bereiden ons voor op een paar saaie uren. Niets is minder waar. Het is tevens een busstation en het is een constant komen en gaan van mensen. We kijken en kijken totdat er ineens een stuk of 50 kinderen verschijnen met de nodige bagage en een aantal leiders. Het kleine station is in één klap vol. Het is duidelijk dat ze ook mee gaan met de trein. Op een gegeven moment komt inderdaad de trein voorrijden en de wagon die wij moeten hebben is vlak voor ons neergezet. De meeste rijtuigen zijn alleen stoelen of ligbanken, maar wij hebben een ´camarote´ (coupé met een stapelbed). Het is piepklein. De zitbank is groot genoeg voor 4 mensen. Het bovenbed laten we vast neerklappen (kunnen we gaan slapen wanneer wij willen). Het bed ziet er breed genoeg en prima uit. De lakens zijn spierwit. Je kunt er dan nog makkelijk onder zitten. Eindelijk vertrekt de trein om 22.40 u. Buiten is het nacht. Alle kinderen gaan eerst eten en om 23.00 uur is de restauratiewagen open voor ons. We vinden dat wel erg laat en laten het bij een droog worstje en cola, wat we gisteren gekocht hadden. Langzaamaan gaat de trein sneller rijden en shaken we heen en weer. Dat wordt straks met snelbinders om in bed liggen. In de coupé hebben we een klein wastafeltje. Er staan/liggen klaar: 2 flesjes water, 2 handdoeken, 2 stukjes zeep. Het toilet is op de gang. Boven de ingang is bergruimte voor de bagage, al moet je wel sterk zijn om het zo hoog te tillen. Ook is er nog een kleiner bagagerek en zijn er 2 kleine, ondiepe hangkasten. Om 23.20 uur komt het sein dat de restauratiewagen open is voor het diner. Als je daar een beetje rustig de tijd voor neemt, kan je aansluitend ontbijten. Dat doen we morgen wel. Langzaam rijdt de trein het station uit of liever gezegd, bij het station vandaan. Het schommelt behoorlijk en dat belooft wat voor als we in bed liggen. Omdat er buiten toch niks te zien is, besluiten we maar te gaan liggen. Het valt beslist niet tegen. De groep kinderen keert nu terug door de gang. Het valt ons op dat ze toch redelijk rustig zijn. Het is duidelijk dat de opvoeding en regeltjes beter worden nageleefd dan in Nederland.

Dag 18 – 12 nov: Rond middaguur aankomst in Bariloche

18-05 Eerst maar eens gaan ontbijtenWe hebben allebei wel wat geslapen. Maaike m.b.v. een pil en ik ben 350 x wakker geweest. De trein is vannacht regelmatig gestopt en dat was steeds een mooie gelegenheid om te proberen in slaap te vallen (omdat je dan even stil in bed ligt). Het is alleen geen enkele keer gelukt. Gelukkig was het niet nodig om te gaan plassen vannacht, want dat zou een project op zich zijn geweest. De wc is aan het eind van de wagon.

Als we naar buiten kijken is het grijs, mistig en grauw van de vulkaanas die overal hangt. Soms heb je zelfs geen 50 m zicht. Het geeft een lugubere aanblik aan het landschap dat voornamelijk uit steppen bestaat met heel soms wat paarden, koeien en soms zelfs een mens op een paard. Een heel enkele keer een huis of een ranch, maar meestel eindeloos niets dan alleen wat struikjes. Het is heel bijzonder je te realiseren hoe verschrikkelijk groot dit land is. Jammer van die rot vulkaan dat hij alles in een grauwe kleur heeft veranderd want anders was het vast een prachtige tocht geweest. Het is niet anders. We wassen ons bij het kleine wastafeltje, trekken schone kleren aan en constateren dat alles inmiddels onder het stof zit. Dat komt gewoon tussen de wagons door de trein binnen en alleen in de coupé is het redelijk uit te houden. De trein wordt ‘schoon’ gehouden door een man met een klein emmertje met daarin een bodempje water waarmee hij zowel de wc als de gang dweilt. Het water in het emmertje verandert daardoor langzaam in specie. In de restauratiewagen gaan we ontbijten en het is echt spotgoedkoop. Koffie, thee, geroosterde sneetjes stokbrood, boter en jam. Dat is het menu. Af en toe stopt de trein bij een station en kan je er even uit. Soms wordt er ook even druk gerangeerd en is het inmiddels een behoorlijk lange trein geworden. Er komen denk ik wagons bij en er gaan eraf. De trein rijdt tenslotte maar 1x per week naar Bariloche en 1 x terug. In de coupé lezen we wat en kijken naar het stof en de ´mist´ buiten en waarschijnlijk ook binnen. Het is echt bar en boos af en toe en vrezen we het ergste als we straks aankomen in Bariloche. Tussen de middag eten we een soort hamburger in de restauratiewagen te midden van heel veel kinderen van de groep. Ze maken lawaai, maar gedragen zich verder prima. De hamburger is een soort schnitzel op een broodje en smaakt prima. Dan nog koffie erbij. Het kost weer vrijwel niets. Om half 2 komen we eindelijk op het eindpunt Bariloche. Het laatste paar km´s was eindelijk veel minder stoffig en bij aankomst kunnen we ook de zon weer zien die schijnt.

Jack van Tipica Reizen wacht ons op samen met de man van de autoverhuur en de huurauto. Na de paperassen rijden we met Jack in de huurauto naar het hotel www.costadelnahuel.com.ar De spullen eerst naar de kamer en dan vertelt Jack ons even wat we hier zouden kunnen doen. Er zijn een aantal te rijden routes, maar dit zijn afhankelijk van het weer , de wind en de hoeveelheid vulkaanstof. Dit moeten we gewoon per dag bekijken. We douchen eerst het treinstof van ons lijf en rijden dan de stad in. Deze is bekend om de chocolade en dat gaan we eerst kopen in een chocolade fabriek. De productie ligt stil omdat het zaterdag is, maar de winkel is open. Met een pond chocola van verschillende soorten staan we weer buiten. Mmmmm……….Dan vinden we een soort winkelcentrum waar we rond kijken en een frietje halen want we hebben niet veel trek en zijn moe. Terug in het hotel crasht de harde schijf van onze laptop en dat is heel erg vervelend. We zijn niks kwijt aan info, aangezien de info op externe opslag staat, maar zijn nu afhankelijk van hotelcomputers. We gaan vroeg slapen. Het bed ligt prima. We hebben weer een van de beste kamers met mooi uitzicht op een enorm meer met glashelder water. Er staat vandaag veel wind dus het raam mag niet open anders waait het stuk.

Dag 19 – zo 13 nov: Met huurauto door omgeving

Lekker geslapen en een prima ontbijt. De overkant van het meer is vandaag zichtbaar en dat betekent weinig vulkaanstof. We pakken de auto en rijden om het meer heen om te kijken hoe ver we kunnen komen, voordat het zicht slecht wordt en hoe mooi het is in de Andes en de uitzichten op het meer. Na 30 km komen we erachter dat de brandstof meter in de Fiat andersom gaat en hij loopt ook rap terug. We rijden terug naar Bariloche, want durven het niet aan met minder dan een kwart tank. We weten niet waar het volgende tankstation is. De 2e poging lukt beter en dan rijden we verder langs het meer. Er zijn fantastische uitzichten en zijn de bergtoppen spectaculair gevormd. Na ruim 60 km komen we in een dorpje waar de gevolgen van de vulkaan erg duidelijk zichtbaar zijn. Ook onderweg hadden we dat al gezien. Men heeft met sjofels, bulldozers en wegenschaven de as van de weg geduwd, richting meer. Overal hopen van dat spul. Het is grijs en soms zo fijn als poeder. De wind zorgt voor verspreiding. We eten een lekkere biefstuk die niet zo groot is als we verwacht (en bedoeld hadden) en rijden dan weer terug langs het meer. Bij een T-splitsing nemen we nog een goeie 40 km een andere route: richting ´7 meren tocht´. Bij het eerste meer aangekomen is de stof echter zoveel en de tijd al zo laat dat we maar besluiten terug te gaan naar Bariloche en als we nog tijd hebben doen we die tocht wel een andere keer. In het hotel kunnen we gelukkig dit verhaal en de foto´s m.b.v. de hotelcomputer verwerken en zijn we weer bij als we de hotmail gecheckt hebben. Voor vanavond hebben we in een supermarkt broodjes gekocht, want 2x per dag uit eten is niet goed voor de lijn van onze lijven die we voor ogen hebben.

Dag 20 – ma 14 nov: Met huurauto door omgeving

20-06 We hebben hier boven op de top naar alle kanten prachtige uitzichten.Vandaag rijden we het `kleine´ rondje langs de 2 meren. Het is ongeveer 60 km. Het is prachtig weer en het eerste wat we tegen komen is de kabelbaan, de berg op voor een fantastisch uitzicht. We moeten even wachten tot elf uur voordat hij open gaat. Het zijn gondeltjes voor max. 4 personen. Boven is het uitzicht fantastisch naar alle kanten. We zien zelfs de rokende vulkaan in Chili (Bariloche ligt namelijk aan de grens). Er stijgen een paar paragliders op en die hebben geweldige thermiek.

Na koffie te hebben gedronken, gaan we naar beneden en rijden we verder tot waar boten vertrekken voor een excursie naar 2 eilandjes waar je kan wandelen en bijzondere bomen kan zien. We informeren naar de prijs en de vertrektijden. Kosten 185 pesos exclusief 61 peso’s voor het park en dat alles per persoon. Circa 85 euro voor 2 mensen inclusief. Niet echt goedkoop. We gaan vandaag niet mee en rijden we verder, nadat we ons zelfgemaakte lunchpakket hebben opgegeten.

Een stuk verder maken we een stop bij een heel bijzonder begraafplaatsje tegen de berg op. Heel simpel zonder iets maar een mooi rustig plekje om te liggen als je dood bent. Dan nog een stop voor wat drinken en een ijsje en dan is de dag grotendeels om. Terug in het hotel wachten we tot Jack en vrouw om ons 21.00 uur ophalen. Zij hebben ons uitgenodigd voor een diner. In principe gaan ze met alle klanten uit eten, tenzij het echt niet kan door onverwachte omstandigheden. We rijden achter Jack en Mariela aan ca. 7 km in de richting van hun huis. Een zeer luxe restaurant heeft hij uitgezocht www.elpatacon.com We genieten hier van een voortreffelijke maaltijd in heel prettig gezelschap. Je zal het bij een andere reisorganisatie niet gauw meemaken dat bijvoorbeeld meneer Fox of mevrouw Shoestring of Koning Aap je tijdens je reis uitnodigt om eens met hem of haar te dineren en bij te kletsen. Om 00.30 uur rijden we kogelrond terug en rollen we het bed in.

Dag 21 – di 15 nov: Met huurauto door omgeving

21-27Na het ontbijt rijden we naar Cellar Cathedral, een wintersportplaatsje in de bergen vlakbij. Het is wat erg uitgestorven en er is niet veel aan. We rijden via een gravelweg langs een meer  en genieten van het uizicht. Dan kopen we wat broodjes voor tussen de middag. We rijden terug naar het hotel en eten de broodjes daar op. Vervolgens rijden we naar de boten die naar de eilanden vertrekken.

We treffen het net dat er weer ladingen schoolkinderen mee gaan en de 2 boten zijn behoorlijk vol. We zijn weer slecht geïnformeerd, want we merken dat de boottocht veel langer duurt dan we hadden ingeschat. We komen na een goeie 70 minuten met behoorlijke snelheid gevaren te hebben, op een eiland aan met een vreemd soort bomen. Er zijn loopbruggen waarover we moeten lopen. Samen me de hele kudde schoolkinderen maken we het enige mogelijke vaste rondje  door het vreemde bomenbos. Tja het zijn bijzondere bomen, maar we zijn niet zulke bomen freaks. Om 16.00 vertrekt de boot weer en we verwachten weer naar de vertrekhaven te gaan. We komen echter toch op Victoria-eiland, waar veel sequoia´s groeien. We lopen een klein stukje, maar hebben niet zoveel zin om een hele tocht door het bos te maken, bovendien is het te warm voor ons. Om 18.00 uur vertrekt de boot weer en een half uur later zijn we bij de auto. Terug naar het hotel want we hebben het smoorheet en zijn we  behoorlijk door de zon gepest.

Als we opgefrist zijn rijden we een eindje op zoek naar een restaurant en vinden we er eentje waar ze een gegrilde vleesschotel van verschillende soorten vlees maken (parrillade). Maaike weet hier iets over en we bestellen er eentje. Het smaakt uitstekend en is typisch Argentijns. Voor ons als vleeseters is dit een geweldig land. Wanneer we niet meer kunnen is er nog steeds vlees over. En dan te bedenken dat we maar een  halve portie hadden besteld. Gelukkig. Morgen vertrekken we. Jack had ons gisteren al verteld dat ´onze Belgen´ in Esquel problemen hadden gehad met een overbooked vliegtuig en dat ze daar in een hotel moesten wachten tot de volgende dag. Hij had al gekeken of wij hetzelfde lot zouden ondergaan. Als hij niets zou doen, zou dit inderdaad ook het geval zijn. Hij was er een groot deel van de dag al mee bezig geweest, maar het was nog steeds niet opgelost. De volgende ochtend zou hij zelf naar het kantoor gaan van Aerolineas in de hoop dat het dan sneller en goed zou worden geregeld.

Vandaag berichtte hij dat er een goede kans is dat het allemaal toch goed komt. We staan op de wachtlijst en hebben we ook nog een brief van Jack meegekregen in het Spaans, waarin hij de urgentie van onze booking in het vliegtuig uitlegt. Want als het niet goed komt kunnen we namelijk de volgende dag niet naar Iguazú . Alle vluchten zijn al vol. Maarrrrrrrrr…….. voor de zekerheid krijgen we het advies van Jack dat we kleding etc. voor 1 dag meenemen in de handbagage voor het geval dat er toch iets fout gaat……. en onze bagage een andere route gaat nemen bijvoorbeeld.

Dag 22: Met de bus naar Esquel – vlucht Esquel – Buenos Aires – Iguazú

22-21 Heel laat op de avond wordt er toch nog een vlucht naar Iguazu voor ons geregeld.De instructies: De bus vertrekt om 10.30 u op het busstation naar San Antonio Oeste. De autoverhuurder komt daar om 9.50 uur de auto weer ophalen. Inchecken voor de bus moet om 10.00 uur.

De werkelijkheid: We zijn te vroeg nl. 9.30 uur, want je weet maar nooit…..  Eerst bij het busstation informeren waar de bus staat en of ze wel weten dat wij mee gaan. We staan inderdaad op een computeruitdraai voor tickets voor de bus. Ongelooflijk! Het blijft ons verbazen dat we overal onze naam zien op vliegvelden, busstations, hotels, computers etc..Ook de autoverhuurder is stipt op tijd. En we zitten als eerste (zoals op de voucher staat) inderdaad bovenin en vooraan in de bus.

De bus vertrekt 10.15 uur! Het is 4,5 uur rijden over ca 250km! Het gaat langzaam. Maar het uitzicht in de bus is fantastisch. Overal feestelijk geel van de bloeiende brem en later overal lupines in alle kleuren. Het landschap verandert in wat rondere bergen en tegen 14.30 uur zijn we bij het vliegveld van Esquel. We vertrekken daar, omdat het vliegveld van Bariloche, waar we zaten dicht is. In principe eerst vanwege de as van de vulkaan. En nu, omdat de vulkaan blijft roken en het regelmatig voor komt dat vluchten moeten worden geannuleerd, heeft men besloten het vliegveld te gaan renoveren.

Omdat we als eerste in de bus zaten, komt onze bagage er als laatste uit. Er is een flinke rij voor de incheckbalie, maar zonder problemen worden we ingecheckt. Zelfs ook al voor de vervolgvlucht naar Iguazú! We bellen Jack dat alles prima verloopt. Een kop koffie halen duurt 25 minuten, maar we hebben de tijd. Er is nog geen vliegtuig te bekennen (het is een heel klein vliegveldje). Als dat vliegtuig eindelijk 3 kwartier te laat komt, horen we bij toeval bij de enige en laatste securitycheck, dat het niet ons vliegtuig is. Dat komt zelfs nog later. We kunnen dit ook niet weten, want er staan nergens schermen met vertrektijden en bestemmingen. De inhoud van 2 vliegtuigen aan passagiers staat vervolgens op elkaar gepropt in een klein gangetje en halletje te wachten dat de vliegtuigen zover zijn dat we aan boord mogen. Eindelijk komt er beweging in en vragen we 3x aan verschillende mensen of we in het goede vliegtuig zitten. Want als we naar het Internationale vliegveld gaan hebben we te weinig tijd om over te stappen. We moeten dus, hoe dan ook, naar het Nationale vliegveld. Ja, ja, het gaat eindelijk toch goed komen. De piloot geeft wat extra gas en het cabinepersoneel doet helemaal niets lijkt wel.  Er wordt door de omroepinstallatie omgeroepen dat ze helaas geen service kunnen verlenen, ze alleen flesjes water hebben en dat komen ze uitdelen. Punt uit! Verder geen verklaring waarom we geen eten krijgen. Helemaal niets. Heel vreemd. Om 19.15 uur zijn we op het goede vliegveld (Nationale Aeroparque) en omdat we op dat moment nog denken dat we om 20.20 uur aan boord van de volgende vlucht kunnen, nemen we een hamburger.

Eenmaal in de rij om aan boord te gaan, wordt er ineens omgeroepen dat er vertraging is van een half uur. Dat is gek, dan laat je toch niet iedereen eerst naar de incheckbalie komen…..  Nou ja in andere landen hebben we wel gekkere dingen meegemaakt, dus maken we ons nog niet zoveel zorgen. We gaan allemaal weer zitten. Maar om 20.45 uur is er nog steeds niemand opnieuw verschenen van de maatschappij Aerolineas. We wachten en wachten tot  een paar Argentijnen aan het bellen zijn geslagen en men zegt dat er een staking is. Waaaaat????!!! Mensen bij een aansluitende gate en al in een vliegtuig zaten naar Salta of Mendoza, moesten het vliegtuig weer uit en staan ook weer in de hal. Er is vrijwel geen info. Shit , shitter de shit!  En van het personeel dat er nog rondloopt, spreekt ineens niemand meer Engels. En bij alle uitgangen staat plotseling volop politie. We bellen Jack en vertellen dat het er toch niet zo rooskleurig uitziet. Ook hij gaat aan de gang om info te vergaren, maar als hij teugbelt is ook hij niks wijzer. We proberen aan info te komen maar dat is vrijwel uitgesloten. We zien de bui al hangen…. De hele nacht op het vliegveld en volgens Jack kunnen we  de volgende dag ook niet weg ,want alle vluchten zijn vol.  En zie dan maar eens verder te komen. Naar Iguazú kun je ook niet makkelijk met een bus/taxi toe (we gaan niet voor niets met een binnenlandse vlucht). Ik probeer bij een kantoortje van Aerolineas te komen en hoor dat de vlucht niet gecancelled is, maar verder is er niets bekend. En Maaike hoort weer ergens anders dat er mensen van het Internationale vliegveld komen om te helpen met de bagage. Volgens ‘ingewijden’ zou de bagageafhandeling het probleem zijn. (Later blijkt dat er al lang problemen zijn met allerlei diensten die er gezamenlijk voor zorgen dat vliegtuigen kunnen vliegen). Om 22.30 uur wordt er omgeroepen dat er voorlopig niet wordt gevlogen. Het eerste vliegtuig gaat op zijn vroegst om 8.00 uur de volgende morgen. De teleurstelling en verontwaardiging is bij iedereen groot.  En dan…… nog geen 3 minuten later is er opschudding. Er staat ineens iemand bij de incheckbalie. En men zegt dat we toch het vliegtuig in mogen. Er is volop applaus en iedereen lacht. Bij sommigen zijn tranen van blijdschap. En inderdaad om 23.00 uur vliegen we. We bellen Jack dat we aan het taxiën zijn naar de startbaan. We gaan eindelijk echt vertrekken. Tijdens onze vlucht regelt Jack alsnog een transfer naar het hotel in Iguazú. Om 01.15 uur zijn we in het hotel http://www.jardindeiguazu.com.ar/en_index.php en om 02.00 uur doen we het licht uit. Een mooi hotel en met airco! Op voorstel van Jack (uitstekend idee) schuift ons programma een dag op en hebben we morgen een vrije dag. Heerlijk idee dat we kunnen uitslapen.

Dag 23 – wo 17 nov: Vrije dag

23-04Helaas. Het is nogal lawaaierig op de vroege ochtend. We balen stevig dat het hier zo ontzettend gehorig is. Mensen die vroeg vertrekken, praten en deuren die niet zachtjes dicht worden getrokken. Ai, we zijn doodmoe en willen zo graag uitslapen. Als we onze gordijnen open doen (zaten vannacht toen we aankwamen al dicht) zien we waarom we er last van hebben. We zitten op de begane grond, ons raam staat wagenwijd open (stond dus al vannacht al open toen we binnen kwamen) en iedereen loopt er langs. In de ontbijtzaal treffen we gelukkig  ‘onze Belgen’, die vandaag terug gaan naar België. We zijn blij elkaar toch nog te zien. Ze hadden de hele avond al bij de balie van het hotel geïnformeerd of we er al waren of dat er nieuws was. We kletsen uitgebreid bij. Ook krijgen we handige info over het bezoek aan de watervallen. Bij het zwembad kletsen we verder. Zij hebben hun koffers verder bij ons op de kamer gezet en kunnen ze bij ons de laatste keer douchen, omdat ze om 10.00 uur van de kamer af moesten i.v.m. uitchecken. Na een gezellige ochtend hebben we ze om 13.00 uur uitgezwaaid. Zij gaan naar de andere kant van de grens bij Iguazú (Braziliaanse kant) en vliegen dan via Rio de Janeiro, Amsterdam en dan verder naar Brussel. Wij lopen het stadje in (liever gezegd de straat uit) en eten dan een voortreffelijke pizza op een terrasje. Potje bier en cola erbij en koffie toe. Helemaal top. In een super halen we de spullen die we morgen mee gaan nemen naar de waterval, want daar is het volgens ‘onze Belgen’ niet echt goedkoop en bovendien hadden zij de ervaring dat het eten vreselijk slecht was. Om 18.00 uur reserveren we in een restaurant verderop in de straat wat volgens de Belgen erg goed is.  Wanneer we om 20.30 uur komen zit het tot onze verbazing barstensvol. Normaal mag je blij zijn als een restaurant om 20.30 uur open is. We hebben een tafel en eten een mini brochette die ca 2 x zo groot is als een normale in Nederland. Het is allemaal bijzonder smakelijk, er is livemuziek en ook nog een korte tangovoorstelling (als je wil mag je met ze oefenen). Daar wagen we ons niet aan. Volgevreten van bijna een pond vlees rollen we in bed.

Dag 24 – do 18 nov: Braziliaanse kant watervallen

Klokslag 10 staat Rodolfo voor de deur (haalde ons ook op van het vliegveld) en gaan we eerst Argentinië uit: douane. Dan de brug over van het 3 landenpunt: Brazilië, Paraguay en Argentinië. Dan weer douane. Dit  keer dus Brazilië. Het is nog een aardig eindje rijden. Bij de ingang van het park krijgen we instructies van Ronaldo en hij blijft wachten. Dat doet hij bijna dagelijks dus weet hij vast wel hoe hij de tijd door moet komen. Je kan hier ook met een helikopter een rondvlucht maken van 10 minuten voor ca U$ 100,00. Beetje teveel. Er rijdt een bus in het park die bij 3 haltes stopt over een totale afstand van ca 10 km. We rijden tot de 3e waar een wandelroute begint over looppaden. Overal fantastisch uitzicht over de watervallen. Het is allemaal erg netjes en efficiënt aangelegd. Het is druk maar niet overdreven. Het is goed te doen. De meeste toeristen willen zich persoonlijk laten vereeuwigen met de waterval op de achtergrond en dat neemt nogal wat tijd voordat je zelf even op dat ene plekje kan staan al is het maar voor een omgevingsfoto. Op sommige plekken word je behoorlijk nat. Op advies van Ronaldo gaan we hier niet in de boot naar de waterval. Volgens hem is de Argentijnse kant beter en duurt de boottrip langer. Rond 15.00 uur zijn we terug en vinden we Rodolfo gemakkelijk en ervaren we het grensgedoe nogmaals in omgekeerde volgorde. In het paspoort staan inmiddels de in- en uitreisstempels van vandaag van Brazilië en Argentinië.  In het hotel zitten we nog even bij het zwembad en gaan we daarna bij een Wok restaurant eten. Het valt wat tegen.  En dan weer moe van allemaal indrukken naar bed. Aangezien we hier onze filmmomenten van deze dag niet kunnen plaatsen kun je voor een prachtig overzicht van de watervallen op de volgende link klikken. Daar staat een prachtig filmpje wat precies weergeeft wat wij deze dag hebben gezien. http://cataratasdoiguacu.com.br/portal/paginas/35-transporte-no-parque-nacional.aspx (1e helft is in het Portugees en de 2e helft is in het Engels).

Dag 25 – za 19 nov: Argentijnse kant watervallen

25-16 Wat een lawaai.Zelfde tijd, zelfde Rodolfo, iets andere route. De kaartjes a 100 peso pp geven recht op toegang tot het park. 16000 hectare vertellen ze ons en wie zijn wij om dat na te meten. Weer ‘welcome instructies’ van Rodolfo, want dit keer ‘moeten’ we met openbaar vervoer terug. We lopen, na de ingang te zijn gepasseerd, in het park tegen een kraampje op, waar we ons laten voorlichten over de verschillende opties. Alleen bootje, of alleen park of weet ik veel. Wij kopen de hele zooi onder de naam ‘Green Card’.

Het begint met een 6 km ‘safari’. Je klimt in een vrachtwagen net zoiets als een gamedrive-truck in Afrika . Vervolgens rijd je langzaam over een modderweggetje door een bos en zie je eigenlijk niks bijzonders behalve de eetbare palmboom. Je wordt weer uitgeladen bij de zodiak boten. Hier krijg je een waterdichte zak voor je spullen en voor de rest word je acht erop gerekend te hebben dat je echt zeik en zeiknat wordt. Dus het beste is een zwempak aan te hebben. Er is geen gelegenheid om je om te kleden dus het beste is om je badkleding aan te hebben onder je kleding. Alles wat droog moet blijven doe je in de zak. Dan krijg je een zwemvest om en kan je je met alle rotzooi in je hand (camera´s en waterdichte tas en overige troep) je nog nauwelijks elegant bewegen. Alles moet mee want je komt er niet terug. In de zodiak is plaats voor 64 mensen en wij zijn met ongeveer 35. De kapitein/stuurman heeft de macht over 500 getrainde buitenboordpaarden, die zorgen dat we met een rotgang tegen de stroom ingaan richting waterval. Het is wel een km of 6 (we krijgen waar voor ons geld en dat is een fijn gevoel als je Nederlander bent). Voor de waterval houdt hij de boot op dezelfde plek en krijg je gelegenheid voor foto´s. Dan komt het sein : “Alles opbergen!”  en ga je de waterval in tot op enkele meters vanwaar het water neervalt en ben je in een keer tot op het bot zeik en zieknat. Je zit in een mist van water en het is een fantastische ervaring dat watergeweld. Dan naar de andere waterval en daar hetzelfde. Vervolgens wordt het hele zootje natte honden aan wal gezet en moet je maar zien dat je weer wat droog wordt. Wij doen dat in de zon en op een trap en dat lukt aardig. Daarna lopen we weer een stuk over allerlei paden en pakken dan een treintje dat ons richting ‘waterval van de duivel’ brengt. Daar moet je over loopbruggen lopen die over de rivier de Iguazú gaan en dat is een stuk van 1100 meter. Uiteindelijk kom je op de plek in de rivier, waar het water zich met geweld naar beneden stort. Hier zijn de regenbogen te zien die ontstaan in het opspattende water. En,…. ook hier kan je kletsnat worden. Een imposant gezicht en zeker de moeite waard na de eindeloos lijkende tocht over de loopbruggen. Als we terug zijn hebben we met onze ‘Green  Card nog recht op een ‘Rafting’. We gaan in een grote rubber boot met ca 18 personen en in het midden een roeier/stuurman. Heel erg rustig varen we over de snelstromende rivier stroomafwaarts en dat gaat heel gemoedelijk. Iedereen is onder de indruk en er wordt nauwelijks gesproken. Zeer relaxed. De tocht duurt een klein half uurtje en aan het eind staat een elektrisch wagentje te wachten om ons naar het treinstationnetje te brengen. Hier kan je de trein nemen naar de uitgang die op ons gewacht heeft. Wij begrijpen e.e.a. te laat en de trein rijdt weg zonder ons. We lopen dus maar naar de uitgang. Dat is niet zo heel ver. Nog wat drinken en dan de bus.

Voor 10 peso p.p. zijn we weer vlak bij het hotel. Na een douche eten we aan de overkant een voortreffelijke home made spaghetti ( ja echt: spaghetti in onze vakantie!; zie het Ethiopië reisverslag). We hebben de excursie naar de waterval voor morgen gecanceld , want we hebben het wel gehad zo. We hebben genoeg water en waterval gezien. Vogels krijgen we toch niet te zien overdag , daarvoor moet je eigenlijk vlak na zonsopkomst in het park zijn. En een zoetwaterkrokodil hebben we div. keren eerder gezien. We hebben pijn in onze voeten.  Pfffffffffff. Nee, morgen even niets. Gewoon lekker boeken lezen bij het zwembad.

Dag 26 – zo 20 nov: Vrije dag

26 & 27-03In alle rust opstaan en ontbijten is ook lekker. Het is vandaag echter zwaar bewolkt en we zijn blij dat we gisteren en eergisteren mooi zonnig weer hadden tijdens ons watervallenfestijn. Het kleurt de foto´s en de film mooier. Het voordeel is dat het vandaag een stuk koeler is met 24 gr. dan de 33-37 gr. van de afgelopen dagen. Het wordt verder een leesdag, want de boeken zijn nog niet uit. Voor de lunch gaan we naar het pastawinkeltje schuin tegenover het hotel. Het is weer lekker. Maaike dezelfde spaghetti en ik probeer de lasagne. Het is jammer dat we niet in de zon kunnen zitten, zoals we dat bij het boeken van de reis in het voorjaar bedacht hadden. De laatste 2 of 3 dagen lekker op een bedje bij het zwembad met een boek in de zon, nog een beetje werken aan een kleurtje.  Tussendoor gaan we nog even naar buiten om door wat winkelstraten te lopen. Maar omdat het zondag is zijn er toch veel winkels dicht. We hebben nog steeds geen souvenir en dat moet toch eigenlijk wel. Er wordt hier heel veel Afrikaanse kunst, sieraden en houtsnijwerk aangeboden en ook veel maskers zoals ze die in Indonesië maken. Dat is allemaal leuk, maar vinden wij minder geschikt om als Argentijns/Zuid-Amerikaans beschouwd te worden. We vinden uiteindelijk toch iets in een toeristenwinkeltje wat wel open is.

Dag 27 – ma 21 nov: Vrije dag

26 & 27-05Na het opstaan komen we er snel achter dat het weer zelfs slechter is dan gisteren. Het regent en regelmatig is er ook nog onweer te horen. Helaas, weer geen dag om te gaan zonnen. We hebben medelijden met al die mensen die aan het ontbijt zitten en vandaag D-Day naar de watervallen hebben. In de regen daar naar toe is geen prettig vooruitzicht. Wat hebben wij dan toch mazzel gehad met onze 2 dagen. Ik kijk op de tv in het restaurant naar de videobeelden die ik de afgelopen 4 weken heb gemaakt. Maaike leest dapper verder om de boeken uit te krijgen die hier dan kunnen achterblijven. Overdag zijn we zo’n beetje de enige mensen in het hotel. De hotelmanager komt een praatje maken. Met hem regelen we dat we morgen niet om 10.00 maar om 12.00 uur uit mogen checken. Dat is lekker, want dan kunnen we rustig aan doen. En als de zon wel schijnt, kunnen we toch nog even bij het zwembad zitten. Daarna nog even douchen. We maken, als het aan het eind van de middag een beetje droog lijkt te blijven, nog een rondje langs de winkels die nu wel vrijwel allemaal open zijn. We kopen nog een souvenir. De pastaman is vandaag dicht. De koffieman (heerlijke cappuccino) is  wel open en hier gaan we een paar bakken koffie halen. Vanavond gaan we nog een keertje eten bij La Nocha en wordt het waarschijnlijk weer de minibrochette. Deze is zo ‘mini’ dat een flinke vleeseter het maar met moeite op krijgt. En inderdaad: ook dit keer is het weer perfect en hebben we weer teveel besteld. Terug in het hotel doen we vast wat inpakvoorbereidingen, want morgen is het dan na 4 weken echt gebeurd met de pret. Om 12.30 u worden we opgehaald en 14.40 u vliegen we vanuit Brazilië.

Dag 28 – di 22 nov: Vlucht Iguazú – Overstap São Paulo – Schiphol – Friesland

28-03De laatste dag is aangebroken. Gelukkig is het vandaag ook niet zo mooi weer, want anders was het wel wat sneu om te vertrekken na 2 dagen zware bewolking, regen en onweer. Wanneer we rond 10.00 uur echter bij de hotelcomputer staan zien we onze chauffeur van de laatste dagen, Rodolfo, op de stoep staan. We overleggen met hem en proberen hem duidelijk te maken dat hij echt 2,5 uur te vroeg is. Op zijn beurt probeert hij ons uit te leggen dat hij wel vroeg is maar niet zoveel. Wij gaan namelijk vliegen vanaf de Braziliaanse kant (half uurtje rijden) en daar is het een uur later. Het vliegtuig gaat dan wel om 14.40 uur maar ook nog inchecken, security etc. We bellen Jack om te vragen of het allemaal wel goed komt. Hij belt op zijn beurt met het transferbedrijf. Jack belt een paar minuten later terug. “ Om 11.30 u komen ze jullie halen “ is het antwoord (maar Rodolfo staat er al). Wij hebben ondertussen snel ingepakt en zijn zo goed als klaar. We gaan maar vast met Rodolfo mee en laten alles verder voor wat het is.

Dan volgt het inmiddels bekende ritueel aan de Argentijnse en de Braziliaanse grens. Opnieuw krijgen we weer stempels in ons paspoort. Ronaldo dumpt ons ruim op tijd op de ‘Internationale’ luchthaven. Volgens Ronaldo een groot internationaal vliegveld, maar na al onze vliegervaringen vinden wij dit echter een betrekkelijk klein vliegveldje. Inchecken gaat niet geheel probleemloos, maar de baliemedewerker krijgt na enige tijd klooien (er staat inmiddels een behoorlijk lange rij achter ons) dapper assistentie van een ervaren collega. De bagage wordt dan toch doorgelabeld, zodat we niet in São Paulo eerst onze koffers hoeven te pakken en opnieuw in te checken. Wij stappen in São Paulo over van GOL op de KLM. Rond 16.30 uur staan we dan weer op het uiterst slecht van informatieborden voorziene vliegveld in São Paulo. Weer zoeken we ons opnieuw het schompes hoe we bij de incheckbalie van de KLM moeten komen. Regelmatig vragen helpt hierbij, maar het is en blijft een puzzeltocht. Eindelijk aangekomen bij de KLM balie, blijkt dat we nog lang niet kunnen inchecken en dus gaan we eerst het restaurant binnen.

Navraag leert dan gelijk dat je hier niet met Euro’s kan betalen. Goh, daar sta je dan met je ijzersterke Europese munt en niemand wil ‘m hebben. Slechts Braziliaanse Reaals, Amerikaanse Dollars of een Creditcard. Het wordt de Creditcard. Met dit ding in de aanslag gaan we op zoek naar iets waarin we trek hebben. Het wordt een pizza en de Creditcard hebben we pas nodig bij het verlaten van het restaurant. Inchecken gaat probleemloos en dan hebben we alle geluk van de wereld. Het toestel is bij lange na niet vol. We schaffen nog wat geurstoffen en wat alcoholische dranken aan. Wanneer we in het vliegtuig zitten blijkt inderdaad dat er heel veel lege rijen zijn. We hebben allebei 3 stoelen ( een hele rij) tot onze beschikking. Erg fijn op zo’n lange reis. M.b.v. een slaappil, alcohol, oordoppen, kussentjes en dekentjes lukt het om een paar uur te slapen.

 

Dag 29 – 23 nov: Naar huis………..

De piloot vertelt dat het allang dag is en dat het niet meer zo mistig is op Schiphol. De afgelopen dagen moesten vrijwel alle vliegtuigen vanwege de extreem dikke mist, uitwijken naar Duitsland. Wij gelukkig net niet meer, dus dat gaat helemaal goed komen. Omdat we in Saõ Paulo zeker een uur later zijn vertrokken, omdat er maar 1 start-/landingsbaan beschikbaar was en het heel slecht weer was, zijn we ook een uur later op Schiphol.  Eenmaal bij de bagageband blijkt tot onze grote verrassing dat het helemaal goed gegaan is met onze koffers en kunnen we zo op de trein richting Purmerend. De auto staat er ook nog en rond 16.00 uur zijn we na 25,5 uur onderweg te zijn geweest, weer thuis. We zetten de kachel aan zodat het vast warm kan worden in huis en melden we ons bij de buren voor een bakkie thee in een warme huiskamer.

We zijn uiterst tevreden over de organisatie (Jack bol, Tipica Reizen) en over wat we allemaal gezien hebben. Gedurende de hele reis hadden we van Jack een mini draaiboek in de vorm van vouchers waarop precies de juiste info stond en dat klopte steeds precies (op de laatste dag na dan). We hadden steeds een goed hotel, met goede bedden en de kamer met het beste uitzicht. Het hotel steeds op de meest handige locatie en zoveel mogelijk apart van de hotels die de meeste Nederlandse reisorganisaties gebruiken. De transfers waren steeds juist geïnformeerd en op tijd aanwezig. De hotels wisten dat we kwamen en de vlieg-/bus en treintickets lagen overal klaar. De auto was in orde en ook het weer was alle dagen (behalve de laatste 2 dagen) conform onze bestelling.

Jack bedankt voor dit mooie avontuur en voor de gezellige avond in Bariloche. Veel succes met je organisatie, de groeten aan je vrouw en het beste met de honden. Wij hebben deze reis op nr. 2 gezet in onze reiservaringen voor wat betreft het land en de bijzonderheden. Voor wat betreft organisatie en betrokkenheid voor en tijdens de reis, zeker een eerste plaats.

 

http://www.tipica-reizen.nl

info@tipica-reizen.nl