IJsland 2015

IJSLAND – REYKJAVIK

Stedenreis

21 T/M 25 jan. 2015

Kaart-Ijsland

We gaan naar IJsland!

IJsland? Ja, IJsland!

Oei  , vreselijk koud zeker daar? Moah, valt erg mee hoor. Net zoiets als hier,……….als we hier winter hebben tenminste. De wind schijnt alleen erg koud aan te voelen. Goh…, leuk joh.! Heb je d’r zin in? Nee natuurlijk hebben we d’r geen zin in maar we moesten tenslotte wat kiezen om heen te gaan en dit kwam voorbij. Toen dachten we: moah…!

Nou we hebben er best wel in zin. Het staat al lang op het verlanglijstje. Eigenlijk,….. op eigen gelegenheid,… autootje huren,… weekje rondrijden. Maar als je dat doet moet je echt in de buidel tasten. We gaan nu een aanbieding doen. Vijf dagen. Maar dan willen we dit er bij en daar niet slapen en en en en…… Dus we hebben een hotel in een ander rustig gedeelte van het centrum. (zijstraat vd hoofd-/winkelstraat). Geen budgetkamer waar slechts ruimte is voor 2 personen en een rugzak of 1 persoon en 2 rugzakken. Nee een behoorlijke kamer, een goed bed, geen herrie ‘s nachts van bezopen Engelsen en het liefs ook geen uitzicht op een gemetselde muur van 15 meter hoog of de afzuigpijp van de keuken. Nee dat moet goed zijn, want ‘niet slapen’ is killing. En er komt nog een leuke excursie voorbij…….  Tja, want als je er dan toch bent….. Dus we gaan 5 i.p.v. 4 dagen en het is wat duurder geworden. Nou…. You Only Live Once!   Vertrek op woensdag 21 jan. en terug zondag 25. Maandag 26 zijn we allebei nog vrij en op wat medische bezoeken na die dag, kunnen we uitrusten.

Woensdag 21 jan.

01-13We stallen de auto (onze auto vindt het daar ook fijn) weer bij onze vrienden in Purmerend en pakken daar de TGV naar Schiphol. Dat gaat perfect. Via internet hebben we al een ‘boarding pass’ geregeld en de koffer dumpen is in 3 minuten geregeld. Iedereen die met deze vlucht mee wil is zeker al ingechecked, want ze gaan al van 3 naar 2 balies. Wat zijn wij toch een punctueel volkje om zo mooi op tijd te komen. Wij zijn echter een beetje later, omdat we gestrikt worden door een mevrouw van de Telegraaf. Of ze een artikeltje over onze reisbestemming mag schrijven. Nou zijn we niet bepaald zo Telegraafachtig in gesteld, maar in de krant komen is toch ook wel leuk. Zeker als je in de Telegraaf komt om reden dat je (nog) niet vermoord, verongelukt of op andere wijze het tijdelijke voor het eeuwige hebt verruild. Dus inclusief foto staat het interview in februari (21-2-2015) ergens in de reiskrant. En nu maar wachten op de omroep die ons op hun kosten de wereld wil laten afreizen.

De chaos bij de securitycheck op Schiphol is tot onze verrassing ook aangepakt. De toestroom wordt beperkt, de balie is verbeterd en je riem mag in je broek blijven! Yes! Sommigen (o.a. Maaike) moeten nog wel de schoenen uitdoen als ze verdacht dikke zolen hebben, maar verder gaat het een stuk comfortabeler. Een meneer checked en dubbel checked, en driedubbel checkend de band van je broek maar verder………. prima. Het vliegtuig van Icelandair is netjes gewassen en gepoetst. We kunnen er vrijwel meteen in. Drie stoelen voor ons tweetjes is wel weer fijn. De piloten krijgen de hele zooi netjes voor het eind van de baan de lucht in en het is prachtig weer. Over de Noordzee, net om Great Brittain heen en dan de bocht om naar het noordwesten. Op weg naar de meest noordelijk gelegen hoofdstad van de wereld. De laatste 10 – 15 km hebben we wat turbulentie, maar je kan IJsland (lastig woord trouwens met 2 hoofdletters) mooi zien liggen. Helaas, wanneer we door de wolken duiken, worden we triest. En als we dan op de grond staan regent het zachtjes. Bluhhhhh. Er liggen resten en hopen van oude sneeuw. We zijn in Keflafik. Verkeerd kaartje? Nee het vliegveld van Reykjavik ligt vrijwel in de stad en blijkbaar heeft men besloten dat daar alleen nog de kleinere vliegtuigjes landen. Voordat we bij de bagageband zijn is onze koffer voor de verandering zelfs al eerder. Nog niet eerder mee gemaakt op al onze reizen. Als je dan verder met je koffer de uitgang probeert te vinden kom je langs een informatiepaal waarop de vraag gesteld wordt: Wat is uw mening over de snelheid waarmee uw koffer gelost is. Nou ja…. wat een vraag toch! Ik zag in de snelheid waarmee we informatiepaal passeerden geen knop met daarop: ‘Bluddy sh..!’  Je kon alleen positief stemmen of neutraal. Nederlanders zoeken dan naar de knop met daarop……. ‘ehhhh…..’, ‘moah…….’, ‘ehhhhhhhh….’ zeg maar…..’

Volgens onze instructie moeten we de aankomsthal uit, naar buiten, 50 meter lopen en daar staat de bus. Nou er staan wel 6 bussen. Welke moeten we hebben? Nou gewoon…… de voorste. En als die vol is? Dan ga je in de 2e zitten. Zo vreselijk simpel. Snap dat maar eens als Hollander die gewend is aan inchecken en vooral niet vergeten uit te checken. Alle bussen gaan naar Reykjavik. Maar welke bus brengt ons dan bij ons hotel. Nou, ook simpel. Geen enkele, want ze gaan allemaal naar de busterminal in de hoofdstad. Daar stap je over in de goeie minibus, die je naar je hotel brengt. Toppie. Alleen onze minibus is er niet, want wij hebben weer eens een apart hotel geboekt waar niemand anders heengaat. Daar staan we dan met ons tweetjes en iedereen weg. Shit en wat inwendige, nooit opgeschreven teksten, uit het oude en nieuwe testament. Gelukkig bieden de teksten snel opvolging en hebben we een privé minibus naar het hotel. Bovendien blijkt dat we de naam van het hotel om 2 redenen totaal verkeerd uitspreken. De 1e reden is dat we een ‘r’ gevolgd door een ‘n’ aanzien voor een ‘m’ . Dus rn is geen m. De 2e reden is dat de naam voor een niet-IJslander gewoonweg niet is uit te spreken.

Het hotel weet dat we komen en heeft keurig de juiste kamer gereserveerd. Voldoet aan alle eisen. Helemaal goed. Ruimte voor 2 mensen plus 2 koffers en zelfs, als alle 2 de koffers open staan……….. kan je nog lopen. We laten de koffers lekker dicht en gaan een blokje om want het is inmiddels tegen 18.00 uur. We hebben geld nodig, wat te drinken en mogelijk warm voedsel. We krijgen bij de balie van het hotel een plattegrondje van het centrum en instructies voor de ATM en een supermarkt. We vinden beiden. We wisten dat het hier duur zou zijn en we worden daarin niet teleurgesteld. Het is duur en we besluiten dan maar een pizza te gaan eten. Een goeie keuze. De ATM doet ook wat we ervan verwachten al doet hij bij Maaike in eerste instantie weer moeilijk. Die buitenlandse ATM’s hebben het niet zo op haar pasje.

De 24/7 supermarkt levert ons cola en water en dat sjouwen we vervolgens de hele winkelstraat door. De striemen van het plastic tasje staan na afloop in onze vingers. Wat een winkels! Een enkele is nog open. We drinken ergens koffie en sjouwen dan weer verder langs de etalages. We komen onderweg langs DE bijzondere kerktoren en probeert Maaike die van alle kanten te fotograferen in het donker.

Terug in het hotel kijken we nog even tv en rollen dan het prima bed in. Eigenlijk zouden we vanavond naar het Noorderlicht gaan kijken, maar de excursie is door het slechte (bewolkte) weer afgelast. Dat wist men bij onze aankomst bij de receptie in het hotel al te melden. Jammer,  misschien morgen.

Donderdag 22 jan

02-04Vandaag is de enige dag dat we wat langer kunnen blijven liggen. We worden pas om 10.30 uur opgehaald voor een bezoek aan de ‘Blue Lagoon’. Het ontbijt is prima. Alles in ruim voldoende mate en smakelijk aanwezig. Fantastisch uitzicht vanaf de 8e verdieping. Alleen jammer dat het pas tussen 10.00 en 10.30 uur licht wordt! Maar ja dan hadden we ook niet in de winter moeten gaan. Het weer is heel wisselend. Wolken, regen, zon, hagel, sneeuw alles trekt in een 3 kwartier tijd aan je voorbij. We blijken inderdaad uitzicht op de baai van de oude haven te hebben alleen kan je dat niet constant zien en zeker niet als het donker is. De chauffeur van de minibus die ons keurig op tijd ophaalt vertelt dat er een eiland je is waarop een gedenkzuil staat ter ere van John Lennon. Yoko Lennon-Ono komt 2x per jaar daar heen. De eerste keer om het licht aan te doen op de gedenkzuil op de geboortedag van John, en het vervolgens weer uit te doen op de dag dat hij vermoord werd. Dat licht schijnt recht omhoog naar de hemel. Mooi verhaal.

De minibus brengt ons naar het busstation en daar krijgen we op vertoon van de vouchers, kaartjes voor de bus naar de ‘Blue Lagoon’. Die staat buiten. Mooi. Welke moeten we hebben? Nou gewoon ……… de voorste! Life is so easy. Die IJslanders zijn heel relaxed. Ze rijden heel rustig, stoppen voor een zebra lang voordat je zelf besloten hebt over te willen steken, ze zijn vriendelijk, behulpzaam en zeker niet zo gejaagd als wij in Nederland met ons korte lontje. De grote bus brengt ons in 3 kwartier naar de Blue Lagoon. Bijna dezelfde route terug naar Keflavik. Het ligt in een soort maanlandschap. Zeker niet wat je je voorstelt bij een ‘Blue Lagoon with palmtrees and wite beaches’. Blue is het water echter wel. Met witte randen langs de stenen en stoom. Heel veel stoom. We zijn met velen. Zeer velen. Een dikke rij bij binnenkomst. Er komt echter een meisje van de ‘Blue Lagoon’ en die pikt een heel stel wachtenden (zoals wij) die al een entreebewijs hebben, uit de rij en voorziet die van een polsbandje met daarop een ‘magnetic key’. We huren een badjas voor ongeveer een tientje p.p.  en dan wijst het zich eigenlijk vanzelf. Mannen-  en vrouwenkleedruimtes met lockers. Verplicht douchen! En dan door de ijskoude wind naar een groot meer van ca 39 tot 45 graden. Heel erg lekker warm. Een hagelbui, regen en ijskoude wind op je kop maken het heel apart. Er zijn ook een sauna, massages in het water, stoombaden, heilzame witte modder om je gezicht mee in te smeren……. Enfin we komen er jaren jonger weer uit. Geweldig! Rimpels weg, kilo’s afgevallen en geen ouderdomsklachten meer. Het is echt een aanrader want het is heel bijzonder in zulk lekker warm water te liggen. Het zit vol met zwavel en af en toe ruik je dat ook. Na afloop kan je heerlijk douchen met zeep en crème. Er is een groot restaurant en ook een kleiner waar je wat te drinken kan kopen. Ook is er in het water een bar waar je natuurlijk bier en andere drank kunt kopen. Er zijn veel Fransen, Engelsen en natuurlijk Japanners. Een paar Nederlanders.

We nemen de bus terug van 15.15 uur. Welke bus moet je dan hebben? Juist, gewoon de voorste! Deze brengt ons dit keer helemaal tot voor het hotel. Daar brengen we de spullen even naar de kamer en lopen we nog even een rondje langs de winkels die gisteren gesloten waren. Maaike scoort een leuk vest voor een leuk prijsje. Het blijkt dus toch mogelijk iets te kunnen kopen voor een Nederlands prijsje. Misschien valt het morgen spontaan uit elkaar maar vooralsnog lijkt het een geslaagde koop. En we vinden (gevraagde) souvenirs voor de verzamelaars in Nederland. Verder eten we een prima Spaghetti Carbonara voor een reële prijs. Terug in het hotel horen we dat de geplande excursie naar het Noorderlicht weer niet doorgaat. Teveel bewolking. We zien duidelijk de maan en een stuk of 5 sterren, maar blijkbaar is dat niet helder genoeg. Aangezien we zelf in de stad zitten kunnen we het Noorderlicht hier niet zien. Je moet namelijk wel in een donkere omgeving buiten de stad staan. Morgen de laatste kans. Dat is wel balen. We gaan ergens nog even een bak koffie drinken en dan terug. We moeten tenslotte morgen om 6.45 uur op en dit verhaaltje moet ook nog helemaal geschreven worden. Morgen de excursie naar het geisergebied, een waterval, een nationaal park en misschien nog meer. Vertrek 8.30 u als het nog donker is en we zijn 8 uur onder de pannen.

Vrijdag 23 jan

03-28Wanneer we om 7.15 uur! gaan ontbijten kunnen we het restaurant bijna niet in: zo vol is het! Met ons bordje zijn we genoodzaakt aan een ronde tafel bij te schuiven. Geeft niet, maar is niet echt wat je je voorstelt aan je ontbijttafel om de dag ontspannen te beginnen. Ruim op tijd zitten we vervolgens in de lobby gepakt en gezakt klaar voor wat de excursie gaat brengen. Golden Circle heet dat, naar het geisergebied met de actieve bron ‘Strokkur’, die het water ‘ophoest’ tot een hoogte van 20 meter, de ‘gouden’ waterval ‘Gullfoss’ en het nationale park ‘Thingvellir’. Steeds verschijnen er grote en kleine bussen voor de deur en we zijn al 3x tevergeefs naar buiten geweest. Een kwartier te laat verschijnt een enorme bus waarvan het heel snel blijkt, slechts een ‘pick-up’ bus te zijn die ons weer naar het busstation brengt. Waarheen anders?! Aan de andere kant van het busstation staan dezelfde soort bussen klaar, maar nu met een bordje ‘Golden Circle’ op de voorruit.  We gaan met 3 bussen. Gelukkig is het laagseizoen. Om 9.15 rijden we weg en het is nog nacht. Tegen kwart voor tien begint het te schemeren en dan wordt het vrij snel dag. Het weer lijkt redelijk nadat het vannacht licht gesneeuwd heeft. Alles heeft een wit laagje, dat ziet er mooi uit. Onze reisleidster heeft geen moeite om te praten en ze vertelt heeeeel veel. Een aantal dingen zijn handig zoals de route en de lengte van de tocht: 340 km! De eerste stop na 5 kwartier is een tomaten- en komkommerkweker (voor ons als Nederlanders niet interessant). Het blijkt een handige tomatenkweker met in zijn kas niet alleen tomaten aan mooi opgebonden touwtjes, nee hij heeft ook toiletten, koffie met koekies, soep en tafeltjes/stoeltjes. Verder natuurlijk diverse varianten tomaat te koop..:. Vers, gekookt, als jam, als saus…….. . Inclusief een luid en duidelijk verteld verhaal over het leven van de tomaatjes voordat ze verorberd worden. Dit lijkt voor hem EN voor de touroperator de zogenaamde win/winsituatie.

We vervolgen de tocht op weg naar de geisers of wel het gebied met de ‘Geysir’. Af en toe hebben we hagel, sneeuw en/of zon. Onderweg passeren we een elektriciteitscentrale die gebruik maakt van de aardwarmte. Lekker goedkoop. Aardgas zal je hier aan de straatstenen niet kwijt kunnen denk ik. Ook Scooter-, brommer- en fiets-verkopen is een slechte business. Je ziet er geen een. Wel van die enorme 4-wheel drives met banden van ca 60 cm breed. Die schijn je echt nodig te hebben wil je buiten de geasfalteerde wegen kunnen rijden.

Het weer verandert hier met het kwartier. Het gebied met de ‘Geysir’ is niet erg groot. Aan de ene kant van de weg de parkeerplaats voor de bussen met het gebruikelijke restaurant en de souvenirs, aan de andere kant van de weg een afgezet gebied met uit de grond borrelend kokend water. Het stoomt en borrelt flink. Er is echter 1 betrouwbare en werkende geiser die om de ca 5 minuten explodeert. Spectaculair! Niet elke explosie is gelijk. Er zijn kleine en grote. Bij sommige poelen met heet water komt de rotte-eierenlucht je tegemoet zodat je kan herkennen dat het echt is en er niet een of andere maniak om de vijf minuten een stoomkraan opendraait. En dan begint het te sneeuwen. En niet zo’n beetje ook. Maar……. met een 20 minuten is het ook weer voorbij en schijnt de zon een minuut of 5. Al met al spectaculair en helemaal geregisseerd door moeder aarde. De weg is inmiddels behoorlijk besneeuwd en de chauffeur heeft zijn spijkerbandjes best wel nodig als we na ruim anderhalf uur verder gaan. Een half uurtje verderop komen we bij de waterval ‘Gullfoss’. En daar sneeuwt en waait het flink. Om het gebouw (met daarin een restaurant met souvenirs) heenlopen, een paadje volgen en dan kan je kiezen naar beneden via een trap en een pad of boven blijven en de waterval vanaf een uitzichtpunt bekijken. We doen het laatste met dit weer, want we zien door de korte sneeuwstorm niets en waaien bijna weg. We maken een paar foto’s en dan terug. Niks mooie foto’s zoals op internet! Het is een mooie waterval eigenlijk 2 achterelkaar in een sneeuwlandschap, maar met dit weer ben je wel gek als je daar lang naar blijft kijken. Snel terug en naar binnen. Een bak koffie is dan de redding. Wanneer we na een kwartiertje buiten komen omdat de bus weer vertrekt, schijnt de zon en is het prachtig weer. Geen vuiltje aan de lucht. Jammer dat we nu weg moeten. We hebben dus ook geen mooie foto’s. De volgende stop en laatste stop in de excursie is het nationale park ‘Thingvellir’ waar je de scheuring/kloof kunt zien tussen de Amerikaanse tektonische plaat en de Europees-Aziatische. Deze drijven van elkaar af en de Europese daalt jaarlijks een paar centimeter. Het is een super vulkanisch gebied en heel aardbeving gevoelig. We maken een wandeling naar en door de kloof. In de volgende sneeuwstorm, maar toch het is een mooie wandeling. Bijzonder. De bus staat aan het eindpunt en er is een huisje met toiletten. onbemand en je moet betalen. Tweehonderd kronen dat is € 1,30. Niet normaal. Pinnen kan ook. Dat kan trouwens overal.

In goed veertig minuten zijn we weer in Reykjavik en worden we in de buurt van ons hotel gedumpt. In de volgende sneeuwstorm lopen we terug en zijn we blij weer binnen te zijn. De excursie naar het Noorderlicht gaat weer niet door. Maybe tomorrow!  We geven het weinig kans met de vele bewolking en slechte weersvoorspellingen.

Wanneer we weer op temperatuur zijn halen we even wat Kronen uit de muur en bezoeken we de lokale chinees. Het is lekker en eten we wat teveel en dat breekt op. Morgen de laatste excursie langs de zuidkust. Weer om half negen pick-up time. De wekker gaat weer aan.

Zaterdag 24 jan

04-05Na het nu al gebruikelijke ritueel zitten we in de bus voor de Zuidkustexcursie. Een tocht die onder normale omstandigheden 10 uur duurt. De tocht gaat uiteindelijk naar Vik op zo’n 185 km ten oosten van Reykjavik aan de zuidkust. Het vertrek laat wat op zich wachten. De oorzaak is de grote hoeveelheid mensen die vandaag op excursie gaan. Normaal zijn dat 3 bussen op een zaterdag in januari maar nu al 4. De IJslanders verbazen zich er zelf ook over. De toeristenindustrie is de grootste inkomstenbron gevolgd door de visserij. De visserij heeft ook dit keer weer het land uit de crisis getrokken. Ze zijn EU maar nog geen euro voerders. Hun munt, de kroon fluctueert erg en ze moeten hem met zo’n 328.000 mensen in stand houden en dat valt niet mee. De oplossing is aansluiting bij de USA of de EU en men verwacht de EU. Er zijn echter wat meningsverschillen tussen de EU en IJsland over de territoriale wateren van 200 zeemijl en over de landbouw. Maar ooit zullen ze daar wel uitkomen. Voor IJslanders zelf is het leven ook duur. Grond is duur, huizen, auto’s etc. Behalve energie. Benzine en diesel zijn op dit moment omgerekend € 1,30 en € 1,32. De diesel dus ongeveer 20 cent duurder dan bij ons op dit moment. Maar goed, genoeg politiek achtergrond geleuter. Nu de zuidkusttour!

De eerste stop is weer een sanitaire bij een tankstation annex koffie, snack-/souvenirshop. Het is dan net licht geworden rond 10.15 u. Er ligt overal sneeuw en is het prachtig wit overal. De tocht gaat verder langs de kust en de bergen die vrijwel allemaal vulkanisch zijn. We komen langs de vulkaan met de onuitsprekelijke naam ‘Eyjafjallajökull’ die in 2010 het meeste vliegverkeer lam legde. Uitspraak: http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/c/cf/Is-Eyjafjallaj%C3%B6kull.oga Dat kwam door de as. En de as werd veroorzaakt door ijs. Als lava namelijk met ijs in contact komt splijt het en ontstaat er as wat in de lucht geblazen wordt. We stoppen even voor een fotoshoot en de volgende stop is een bezoek aan een gletsjer. Deze gletsjer smelt 200 meter per jaar. Dus opschieten als je ‘m nog wilt zien in ’t echt. We lopen door een prachtig wit bergachtig landschap naar het begin, of zo je wil, het einde van de gletsjer. In ieder geval het punt waar hij helemaal gesmolten is en waar nog een paar blokjes liggen. Verderop mag je alleen met ijzers onder je schoenen maar dat gaan wij niet doen. Er ligt een flink pak sneeuw en dat maakt het wel spectaculair. We rijden verder en slaan na een tijdje af naar de kust. Een pikzwart strand met een enorme branding. De golven en de onderstroom zijn levensgevaarlijk en het verschil in eb en vloed is ruim 4 meter. We krijgen mooie verhalen te horen van de gids over schepen die vergaan zijn en ook een Hollands schip,’ Het wapen van Amsterdam’ moet hier nog ergens liggen met een enorme hoeveelheid goud aan boord. (Als je ‘m vind kan je daar mooi je verblijf van bekostigen). Dan gaan we verder naar Vik. De plaats is ongeveer zo groot als zijn naam. Weer plassen en eten. We nemen een uitstekende hotdog inclusief gebakken en rauwe uitjes. Tja…. ze kunnen er wat van daar in Vik. Daarna even het pikzwarte strand op en dan weer verder op weg naar de eerste waterval. Inmiddels is het weer behoorlijk verslechterd en het waait flink. Te dicht bij de waterval (waar we onderaan staan) levert een flink nat pak op. Daarna bezoeken we een museumpje van een aantal oude (waarschijnlijk nagebouwde) huisjes, een schooltje, een kerkje  en een groter gebouw waar een mevrouw een voor ons niet zo interessant verhaal vertelt over de oude spullen die ze daar met veel zorg en toewijding bewaken, zoals een oud zeilbootje en oude gebruiksvoorwerpen van boeren en vissers. De laatste stop is de 2e  waterval maar inmiddels rijden we door een sneeuwstorm. Bij de 2e waterval waait zowat een hele grote vierkante vuilcontainer om, zoveel wind staat er! Je kan nauwelijks blijven staan. Plassen kan in 2 kleine huisjes. Het is een wonder dat ook deze blijven staan. Dat hebben we gauw bekeken, bovendien is het zo goed als donker. Wanneer de bus weg wil rijden waait een paneel open van een bagageluik. Het kost moeite om de bus op de weg te houden. In een vliegende sneeuwstorm gaat het verder terug naar de stad. Echter, de gids krijgt een telefoontje dat zowel highway 1 en alternatieve weg nr 2 allebei helemaal afgesloten zijn door verkeersongelukken. Dat betekent dat we een enorme omweg moeten maken die ruim 2 uur extra rijden betekent. Eerst een extra ingelaste sanitaire stop en dan over 2-baans weggetjes in de middle of nowhere in een sneeuwstorm in het pikdonker rijden…… en rijden…… en…. rijden. We voelen de wind constant tegen de bus beuken. Na 1,5 uur gaat de sneeuw over in regen en gaat de temperatuur ook flink omhoog. Met het gevolg dat alle sneeuw in een klap smelt wat complete rivieren veroorzaakt. Wanneer we eindelijk in de stad komen staan er overal dikke plassen. Om 21.45 u zijn we terug. Een mooie tocht, maar op deze manier wel wat lang.

05-01Een avontuurlijk land dat IJsland. Heel erg dun bevolkt met 3 personen per km2 . Woest, onherbergzaam, alles vulkanisch en uniek. Zeker in de winter met een wit kleurtje, maar ongetwijfeld zal in de zomer, als alles groen is, het ook wel mooi zijn. Er zijn alleen vrijwel geen bomen. Wel wat struiken en wat je een beginnend boompje zou kunnen noemen met wat goeie wil, maar een bos……. nee, niet gezien. Maar wij hebben dan natuurlijk ook maar een klein stukje van het land gezien.

Bijzonder? Absoluut !!