Japan 2015

japan04_flag

Japan 2015

Dag 01 – donderdag 17/9 Verstrek Schiphol

Dag 02 – vrijdag 18/9 Aankomst Tokyo

Dag 03 – zaterdag 19/9 Tokyo: Sumoworstelen

Dag 04 – zondag 20/9 Tokyo: Park

Dag 05 – maandag 21/9 Tokyo: Odaiba Island

Dag 06 – dinsdag 22/9 Tokyo Shinjuku Gyoen Park

Dag 07 – woensdag 23/9 Trein Tokyo naar Kanazawa

Dag 08 – donderdag 24/9 Kanazawa: verkenningsrondje (markt, kasteel, park)

Dag 09 – vrijdag 25/9 Vanuit Kanazawa met huurauto naar tempelcomplex Eihei-ji bij Fukui

Dag 10 – zaterdag 26/9 Vanuit Kanazawa met huurauto over schiereiland Noto (familie terug naar Tokio)

Dag 11 – zondag 27/9 Bus met tussenstop in Shirakawa-go naar Takayama

Dag 12 – maandag 28/9 Takayama: verkenningsrondje met o.a. de markt en park/begraafplaats

Dag 13 – dinsdag 29/9 Trein Takayama via Nagoya naar Kyoto

Dag 14 – woensdag 30/9 Kyoto: Tempel met de duizenden rode poorten en wat winkelen

Dag 15 – donderdag 1/10 Kyoto: Myoshin-ji tempel, Ninna-ji tempel, Kiyomizu tempel, Koda-ji, park Maruyama

Dag 16 – vrijdag 2/10 Kyoto: naar Saga Arashima – boemeltreintje – boottochtje

Dag 17 – zaterdag 3/10 Kyoto: Saga Arashima: bamboebos, kasteeltuin

Dag 18 – zondag 4/10 Kyoto via Nara naar Mount Koya: treinen, treinen treinen……..

Dag 19 – maandag 5/10 Mout Koya: Koyasan Begraafplaats

Dag 20 – dinsdag 6/10 Mount Koya naar Osaka

Dag 21 – woensdag 7/10 Osaka: reuzenrad, aquarium, Observatory Umeda Sky Building

Dag 22 – donderdag 8/10 Osaka: Shoppen

Dag 23 – vrijdag 9/10 Osaka: van alles wat

Dag 24 – zaterdag 10/10 Osaka via Nakatsagawo (tandartsbezoek) naar Tsumago(bashi)

Dag 25 – zondag 11/10 Tsumago(bashi): dagtrip naar Magone

Dag 26 – maandag 12/10 Tsumago(bashi): naar Matsumoto

Dag 27 – dinsdag 13/10 Matsumoto naar Tokyo

Dag 28 – woensdag 14/10 Tokyo: shoppen, park

Dag 29 – donderdag 15/10 Tokyo: shoppen, park, dierentuin

Dag 30 – vrijdag 16/10 Tokyo naar Schiphol

Lang van tevoren afgesproken en met zorg samengesteld begint vandaag de trip naar Japan. Reden is het bezoek aan dochter Sofie, schoonzoon Sybren en kleinkinderen Lucie en Lauren.

Dag 1 – donderdag 17/9 Vertrek

02-01De reis begint wanneer we in Purmerend op de trein stappen. Nadat we bij onze vrienden Aart en Elly een voortreffelijke kop koffie met wat lekkers kregen, gaan we met z’n allen naar het treinstation. Schiphol is dan nog een halfuurtje. Onze Boeing 747 is tot de laatste stoel bezet en vertrekken we 3 kwartier te laat. In het begin hebben we flink wat turbulentie.

 

Dag 2 – vrijdag 18/9 Aankomst Tokyo

ben verder een prima vlucht van 11 ½ uur naar ‘Tokyo Narita Airport’. We landen slechts een kwartiertje te laat. De luchthaven is vrij rustig en we maken kennis met Japanse stiptheid. Elk formulier wat we in het vliegtuig krijgen om in te vullen, wordt zorgvuldig bekeken op juistheid van de gegevens. We ondervinden geen problemen met onze bagage en we gaan op zoek naar een ATM voor ons eerste Japans geld. Daarna een kaartje voor de ‘Keisei’ trein ‘Skyliner’ naar Tokyo. Gereserveerde plaatsen in een trein is ook redelijk nieuw voor ons, al hebben we iets soortgelijks in China beleefd. De trein brengt ons ‘on high speed’ in 40 minuten naar het station waar Sofie ons met de kids staat op te wachten. Fijn om iedereen weer te in levende lijve te zien na 6 maanden. We reizen verder met 2 andere treinen en komen dan bij hun leuke appartement. We zijn best wel moe, want we hebben alle 2 slecht geslapen in het vliegtuig. De rest van de dag kletsen we wat bij. Daarna lopen we een rondje door de buurt en zien we o.a. de school van Lucie. ’s Avonds komt Sybren van z’n werk en na ’t eten rollen we bijna om van de slaap. We maken een lange nacht en dan is het zaterdag.

Dag 3 – zaterdag 19/9 Tokyo: Sumoworstelen

03-00Het is veel mooier weer dan gisteren. De zon schijnt en de temperatuur is lekker, rond de 25 gr. Vandaag is het verrassingdag ter ere van mijn verjaardag. We gaan naar een toernooi van Sumoworstelen.

We pakken alles in voor de kinderen. We lopen naar de trein en we krijgen uitleg hoe ’t ongeveer werkt. We snappen er echter nog niet veel van. Na 2x overstappen zijn we bij een enorm gebouw (lijkt op de Arena), waarvan we de ingang niet direct kunnen vinden. De worstelwedstrijden zijn vandaag totaal uitverkocht. Gelukkig heeft Sofie van tevoren gereserveerd. Via een enorme entree op de eerste verdieping komen we binnen. Omdat we vroeg zijn en nog moeten lunchen, zoeken we een van de restaurants op. De wedstijden zijn al begonnen. Tijdens het eten kunnen we de wedstrijden volgen via tv’s, die in het restaurant hangen. De beste worstelaars komen pas na 15.00 uur. Op dat tijdstip moet je ook je gereserveerde kaartjes opgehaald hebben. We hebben mooie plaatsen. We zien een heel stel spectaculaire wedstrijden die over het algemeen betrekkelijk kort duren. Het is een heel ritueel voordat een tweekamp begint en iedereen doet zijn uiterste best om het allemaal heel serieus te laten overkomen. De hele ‘Arena’ zit na 15.00 uur inderdaad tjokvol. Al die mensen moeten ook weer allemaal met de trein terug en ook omdat Lucie en Lauren het zo langzamerhand helemaal gezien hebben gaan we wat eerder terug. Wanneer we buiten komen staan er een heel stel mensen in rijen langs de route vanaf het stadion in afwachting van de worstelaars om daar een glimp van dichtbij van op te vangen. Al met al een heel leuke en bijzondere ervaring en zeker iets wat we niet gauw weer zullen zien of vergeten.

In ‘Kita’ (woondistrict van Sybren & Sofie), halen Maaike en Sofie 2 enorme pizza’s die we ons goed laten smaken. Vandaag was een leuk en origineel verjaardagscadeau!

Verder hebben we weer een heel klein beetje kennis gemaakt met een paar bewoners van Tokyo en gemerkt dat de treinen op zaterdag ook heel behoorlijk vol zitten. Maar eigenlijk is dat ook niet verwonderlijk in een stad met 13,5 miljoen bewoners. De jetlag is al bijna verdwenen en we moeten omrekenen hoe laat het in Nederland is (7 uur later).

Dag 4 – zondag 20/9 Tokyo: Park

04-00Vandaag bezoek ik met Sofie een supermarkt (zondag) en een bakker. De super is vrijwel gelijk aan westerse supermarkten alleen volledig gebaseerd op het feit dat het publiek niets zal stelen. De hele winkel is vrij toegankelijk en ook weer te verlaten zonder dat je de kassa passeert als je dat echt zou willen. De lopende band is ook niet aanwezig en de kassière laadt de boodschappen over van je eigen mandje in een gereedstaand mandje terwijl ze het scant. Bij de bakker ligt het brood uitgestald op glazen planken en de luxe broodjes in een bak. Als je binnenkomt pak je een een dienblad en een broodtang. Alles wat je wilt hebben pak je met de tang en leg je op het blad. De hele handel geef je aan een mevrouw bij de kassa, die alles met dezelfde tang netjes in zakjes doet zonder met de handen aan het brood te komen.

Na de lunch gaan we op pad. Met de metro en de trein gaan we naar een park. Er blijkt echter een festival te zijn en daarom is het er behoorlijk druk. Er zijn heel veel kraampjes waar je eetbare dingen kunt kopen. Er is een tempel en in de ruimte daarvoor wordt op een podium een voorstelling gegeven door gemaskerde ‘enge’ figuren, begeleid door trommel en fluit. Uiteraard is het bedoeld om angst in te boezemen. Er is een lange rij wachtenden die even alleen en recht voor de tempel willen staan. De tempel zelf mag je niet in. Buiten hangen aan rekken op witte papiertjes allerlei boodschappen, gebeden of wensen. We lopen een blokje om, gaan onder poortjes door, bewonderen Koi-karpers in een vijver en kopen wat te drinken. Vervolgens sjouwen we een stuk door de stad. Straks naar een restaurant voor het diner, maar eerst op zoek naar een flappentap (ATM). Die kan je vinden bij een 7- Eleven supermarkt of gewoon een bank. Beide laten zich moeilijk vinden vandaag. Uiteindelijk vinden we in een wat drukker centrum een bank met ATM en het werkt. Maximaal 50.000 Yen per dag. Via een andere weg en een ander park komen we weer in de straat met het restaurant.

De telefonische reservering van Sofie (in het Japans!!) was gelukt. De kok had op ons gerekend. Schoenen uit en naar boven. Een 6 persoons Japanse tafel staat al klaar op de 1e verdieping. Zitten op een kussen op de grond. Tis ff wennen voor je stijve Hollandse lijf. Blijkbaar is de reservering inclusief het menu, want om de 10 tot 15 minuten krijgen we ieder 3 verschillende gebakken of gefrituurde mini gerechtjes. Bijvoorbeeld een gebakken garnaal aan een stokje, wat gefrituurde groente aan een stokje, en gefrituurde mini rivierkreeftjes. Steeds een andere combinatie. Lekker en verrassend. Een ijsje toe. Goedkoop was ’t niet. Ruim € 180,-  voor 4 personen en een kindermenu. Leuk en gezellig was ’t wel.

Dag 5 – maandag 21/9 Tokyo: Odaiba Island

05-00Sybren blijft met de kids thuis en Sofie gaat met ons op pad. De eerste route gaat naar het beroemde kruispunt met het diagonale zebrapad. Het is leuk om deze vaak gefotografeerde en gefilmde oversteek in het echt te zien. Het is allemaal wat kleiner dan verwacht en ook het autoverkeer is een stuk minder dan verwacht. Vele mensen fotograferen en filmen de oversteek en lopen met selfiesticks naar de overkant. We lopen een klein stukje de winkelstraat in en Sofie koopt zonnebrand, want de zon doet goed zijn best. Verder is het gewoon de Kalverstraat met veel reclame en veel mensen. Maar wel leuk om er geweest te zijn.

We nemen de metro naar ‘Odaiba Island’. Naar het kunstmatige eiland gaan we echter met een speciale trein die rijdt op luchtbanden zonder machinist. Het is behoorlijk druk, want er blijkt een Mexicaans festival te zijn. Er zijn aardig wat mensen die uitgedost en met beschilderd gezicht hierheen gaan. De meeste kraampjes betreft eten en drinken. Wat opvalt is een kopie van het vrijheidsbeeld. Heel bijzonder. Ook hebben we, toen we in de trein zaten, een kopie van de Eiffeltoren gezien (niet hier op het eiland). Er is een Mexicaanse dansgroep en zangers en volop Mexicaans eten. We laten ons de biefstuk en taco’s goed smaken.

Daarna gaan we terug en op weg naar de ‘Skytree Tower’ http://www.tokyo-skytree.jp/en/index.html  Het hoogste gebouw van Japan. Het is een tv-zendtoren van totaal ca. 630 m. hoog. We moeten lang zoeken naar de ingang, want dat staat heel slecht aangegeven. Wanneer we in de rij staan horen we van een voorlichter die heel beroerd Engels spreekt dat de ‘goedkope’ kaarten voor de hele dag uitverkocht zijn, maar de duurdere zijn er nog wel. Het scheelt 800 Yen pp (ong. € 6,–), maar daar staat tegenover dat we dus nog wel naar boven kunnen en een gigantische rij voor de lift kunnen overslaan. In no time zijn we op 350 m hoogte met een lift die 600 meter per minuut gaat (36 km/h). Het uitzicht is er mooi, hoewel het toch wat mistig is in de verte. Het had echter vele malen slechter gekund bij regen of mist. We kopen nog een kaartje voor ruim 1000 Yen pp (€ 7,50) om naar de 2e verdieping op 450 meter te gaan. Ook hier een geweldig uitzicht, maar veel minder druk. De ruimte is ook kleiner. Al met al toch een bijzonder bezoek, want ook hier kom je als toerist maar 1 keer in je leven.

Tokyo is wel gigantische wereldstad, maar heeft toch niet de agressieve uitstraling die andere wereldsteden als Rome, Madrid en Parijs hebben. Waarschijnlijk komt het door de betrokkenheid en respect van de mensen voor elkaar en de omgeving. Iedereen die een baan/functie heeft, al is het de meest onbenullige baan, doet dat met volle overgave en passie en bloedserieuze uitstraling. Je kaartje wordt bijvoorbeeld door een vriendelijk lachende dame, voor een ieder die langs haar komt, met 2 handen aangepakt. Dan met toewijding gescand en als een waardevol kleinood krijg je het kaartje terug. Vervolgens wijst ze met een handgebaar dat je verder kan lopen. En dat voor iedereen! Bijzonder. En zij is niet de enige. Op het station staan bijvoorbeeld mannetjes die je bijna smeken om uit te kijken als je uit de trein stapt (zodat je niet valt) omdat op dat station de afstand van de trein tot het perron wat groter is dan normaal.

Dag 6 – dinsdag 22/9 Tokyo: Shinjuku Gyoen park

06-00Vandaag staat het ‘Shinjuku Gyoen’ park op het programma. Het ligt aan de rand van een druk centrum met kantoren en uitgaansleven. Het is best wel een flink stuk met de trein. Op het laatste station kopen we een lunchvoorraad en dan is het nog een stukje door het verkeer lopen naar het park. Gratis is het niet, maar eenmaal binnen is het een totaal andere wereld. Een groot park met verschillend aangelegde gedeeltes. Het is mooi weer en het is redelijk druk. Overal waar het mag, zitten mensen op het gras op kleden al dan niet te eten. Wij zoeken ook een plek op het gras in de schaduw en gaan picknicken. Naarmate de schaduw op het gras groter wordt komen er steeds meer mensen om ons heen zitten. Mechanische muziek en radio’s zijn niet toegestaan en dat is er dan ook niet. Ook geen rotzooi of anderszins dingen waaraan iemand zich zou kunnen storen. Erg relaxed en ruimte genoeg. Na een poos lopen we naar het Japanse gedeelte wat ook erg mooi is. Op een gegeven moment klinkt er door luidsprekers de muziek (“Nederland, oh Nederland…..blah, blaaah …de kampioen…en wij houden van oran-han-je…. om zijn daden en zijn..etc”). Volgens Sybren spelen ze dat altijd als iets afgelopen is. Een blik op de klok vertelt ons dat het 16:20 uur is. Een blik op de plattegrond zegt dat het park 10 minuten later sluit. Een dikke rij mensen gaat op weg naar de uitgang. Het lijkt wel het einde van een voetbalwedstrijd….). De terugreis duurt bijna een uur. Lekker relaxte dag.

Morgen weer een reisdag. Dan gaan we allemaal met de ‘Shinkansen’ HSL-trein http://tokyo.nl/shinkansen  naar Kanazawa. Dus moeten er koffers worden gepakt en spullen uitgezocht die mee moeten.

Dag 7 – woensdag 23/9 Treinreis Tokyo naar Kanazawa

07-00Vandaag ben ik jarig. We doen er niet veel bijzonders aan, want om half 10 wordt het vertreksein gegeven. Allemaal bepakt en gezakt op reis. Eerst met de stadstrein naar een eindpunt en dan om even voor elf in de ‘Shinkansen’. Een futuristische trein die van binnen niet zo futuristisch is. Hij gaat wel snel. We hebben 2 tussenstops. In Kanazawa is het een stuk rustiger dan Tokyo. We lopen de 400 meter naar het hotel en melden ons. Na wat handen- en voetenwerk en de angst dat ons reisbescheiden van het reisbureau niet zou zijn aangekomen, blijken ze er toch te zijn. Echter op naam van Sybren. Tja achteraf ook logisch, want hij heeft de kamers geboekt. We bestellen een lunch in het hotel omdat we pas na 15.00 uur in de kamer terecht kunnen. Sofie, Sybren en kids gaan naar de kamer en wij gaan een stuk te voet de stad in. We bezoeken de ‘Omi Cho market’ http://www.kanazawa-tourism.com/eng/guide/guide1_3.php?no=2  die voornamelijk uit vis- en groenteverkoop bestaat. Dan sjouwen we nog wat verder door en bekijken een tempel. Ook nemen we nog een kijkje bij een soort V&D en dan lopen we langs een andere tempel. Hier staan honderden lampionnen in de vorm van een vierkant aluminium lantaarntje met een waxinelichtje. Er zal wat gaan gebeuren, maar voordat het begint vertrekken we om Sofie en gevolg te ontmoeten om te gaan eten. Zij trakteren (vanwege mijn verjaardag) ons op een lekkere maaltijd in een Japans restaurant en we eten allerlei Japanse hapjes. Lekker. Terug in het hotel moeten we de kamer vooruitbetalen maar dan hebben we ook wat. Een giga groot 2-pers. bed. Mooie ruime kamer en wat niet onbelangrijk is: airco.

Dag 8 – donderdag 24/9 Kanazawa: stad verkennen (markt, kasteel, park)

08-00Het ontbijt…… Japans geklungel. Waarom? De ontbijtzaal is te klein om iedereen van 11 verdiepingen te laten ontbijten. Bovendien is hij erg ongelukkig ingedeeld. Er zijn tafels met stoelen en Japanse tafels waarbij je op de grond op een kussen zit met je benen onder de tafel, dit keer wel in een gat. Echter……… je moet wel je schoenen uit. Maar als je wat wilt halen moet je wel slippers aan, want daar lopen ze met schoenen. Vandaar Japans geklungel. In een land met zoveel vernuftige vernuftigheden……… Enfin, er zijn veel warme gerechten en ook veel wat onbekend is. Maar ook broodjes, toast, gebakken ei en yoghurt. Al met al voldoende, maar het gedoe erom heen…. brrrr!

We vertrekken lopend via het station en de ‘Omi cho market’, naar het Kanazawa park met kasteel. Het park is behoorlijk groot en het kasteel lijkt nagelnieuw en ziet er zeer fraai uit. Erg Japans. We horen geluid van binnenuit, maar weten niet waar de ingang is. We sjouwen wat verdwaasd door het park, totdat we aan de andere kant van de weg de echte oude tuin tegenkomen. Hierin mooi aangelegde vijvers, doorkijkjes, steen, verhogingen, architectuur en oude bomen. De oude bomen worden vertroeteld door ze aan alle kanten te ondersteunen met palen. Of dat nou bevorderlijk is voor het aanzien…. Enfin, de bomen hoeven hun eigen takken niet te dragen. Daarna stappen we op de ‘loop’bus. http://www.hokutetsu.co.jp/en/en_round  Deze rijdt de stad in de rondte. We stappen uit in het ‘Higashi Chaya District’. Dit is het gebied waar de Geisha’s, voornamelijk in vroeger tijden, hun diensten aanboden. Het wordt drukbezocht door toeristen en wij zijn daarop geen uitzondering. Helaas lopen we al een groot deel van de dag in de motregen, maar daar komt langzamerhand verandering in. Het is gewoon regen! De kinderen zijn moe en moeten nodig verschoond, hun ouders hebben trek en een plek waar dat allemaal opgelost kan worden is niet voorhanden. Zij gaan allen terug met de bus naar het hotel. Maaike en ik wandelen door de stad en langs de rivier terug. Onderweg een uitstekende kop koffie met chocoladecake, wat boodschappen gehaald voor morgen en op het station eten we een pizza. We zijn aardig gaar wanneer we weer op de kamer zijn. Morgen hebben we met z’n allen een huurauto. Sofie en Sybren hebben al wat bedacht voor de ochtend en voor ’s middags hebben ze een ‘onsen’ https://nl.wikipedia.org/wiki/Onsen gevonden.

 Dag 9 – vrijdag 25/9 Vanuit Kanazawa met huurauto naar tempelcomplex Eihei-ji bij Fukui

09-00Vandaag hebben we dus een auto. We halen hem op bij het station. We krijgen een vrijwel nieuwe Toyota 7-zitter. Een model wat in Europa niet verkocht wordt. Alles erop en eraan en ook 2 kinderzitjes. Alles tiptop door Sybren geregeld. We rijden in een kleine file de stad uit en dan de tolweg op naar het zuiden. Het is zeikweer. Vanmorgen licht regenachtig, maar in de loop van de dag gaat dat over in vrijwel constante regen waar je kletsnat van wordt. De eindbestemming is een enorm tempelcomplex ‘Eihei-ji bij Fukui’. http://www.japan-guide.com/e/e6601.html

De tempel ligt uiteraard mooi en is omgeven door enorme kaarsrechte bomen van een of andere naaldsoort. De hal is al indrukwekkend en nadat we uiteraard onze schoenen en paraplu hebben achtergelaten, krijgen we instructie niet op matten, maar op de houten vloeren te blijven. De tour mag je in eigen tempo doen. Omdat het complex op heuvels of bergen is gebouwd zijn er af en toe enorme trappen. Er zijn genoeg gebedsruimtes en in de bovenste en misschien wel grootste treffen we net een ceremonie, die ik niet mag fotograferen of filmen, maar wat ik intussen al wel gedaan heb. De monniken staan opgesteld in rijen naar het midden toe vanaf 2 zijden. Op een eentonige bromtoon (mantra) die wordt ondersteund door een trom, brommen ze in hoog tempo woorden. Dat gaat een hele tijd door.

Nadat we de tour grotendeels afgewerkt hebben gaan we ergens een prima maaltijd eten in een restaurant wat er in eerste instantie niet geweldig uitzag. We rijden een stuk terug naar Komatsu. Daar heeft Sofie een hotel gevonden met een ‘onsen’ In een grote open kleedruimte (mannen en vrouwen gescheiden) kleed je je uit en loopt dan naar de ruimte met het bad waarin je zou willen. Het is de bedoeling dat je eerst wast. Rondom het bad zijn kleine met tussenschermpjes afgescheiden ruimtes met daarin een kraan met douche, zeep, shampoo, een krukje en een klein plastic wasbakje. Hier kan je je uitgebreid wassen en afspoelen. Daarna ga je in een bassin zitten of liggen met behoorlijk warm water en daar laat je je in alle rust een tijdje in ‘koken’.

Terug in ons eigen hotel kunnen we de auto in de hotelgarage kwijt (uiteraard tegen betaling). We eten in het hotel een uitstekend diner. Morgen hebben we de auto ook nog.

Dag 10 – zaterdag 26/9 Vanuit Kanazawa met huurauto over schiereiland Noto

10-00Na het ontbijt gaan we eerst op zoek naar wat meer info over de te rijden route over schiereiland Noto. Daarnaast willen we ook weten waar onze bus morgen vertrekt naar Shirakawa-go. Omdat ze hier in het hotel onvoldoende info hebben voor beide plannen lopen Sybren en ik naar het treinstation waar een informatiebalie voor toeristen is en iemand die ook nog heel behoorlijk Engels spreekt. De bus vertrekt vanaf de voorzijde van het station van halte 2 en dat is simpel te vinden. Verder krijgen we uitgebreid info over de te volgen route en wat punten voor ons navigatiesysteem in de auto.

Terug in het hotel verlaten we Kanazawa via de haven. Na een poosje krijgen we de afslag naar het strand. Er is hier een stuk strand van een paar kilometer dat zo hard is dat je er gewoon met de auto, bus en/of vrachtwagen overheen kunt rijden tot aan de waterrand. Bijzonder! We stoppen een poosje om de benen te strekken en naar de zee te kijken die bijna spiegelglad is. We zitten ter hoogte van Zuid-Korea. We zwaaien wat, maar er komt geen reactie. Ook niet van het noordelijk deel met Kim Yun Il. We rijden verder tot we trek krijgen en stoppen aan de kust en eten we wat. Het is een ruige kust met een glasheldere zee die nog steeds heel kalm is. Een mooi uitzicht.

De route gaat verder over het schiereiland want we willen de bijzondere rijstvelden zien die aan de kust liggen en behoren tot De Unesco Werelderfgoedlijst. Helaas wordt dit een teleurstelling, want het stelt heel weinig voor. Wij hebben als echte wereldreizigers toch heel wat mooiere gebieden gezien. Het is een klein gebied en veel rijst is al geoogst. Jammer. Het ijsje wat we kopen maakt het een klein beetje goed. De terugweg verloopt uiteindelijk gedeeltelijk in het donker want het dan al na 18.00 uur. We tanken de auto af en brengen hem terug. Op het station gaan we allemaal nog wat eten en dan terug naar het hotel. Morgenochtend 7.30 uur ontbijt en 9:05 uur in de bus. Sofie, Sybren en de kids gaan dan met de trein terug naar Tokyo. Onze wegen scheiden zich tot 13 oktober.

 Dag 11 – zondag 27/9 Kanazawa met bus en tussenstop in Shirakawa-go naar Takayama

11-00De dag van de waarheid. We gaan op eigen gelegenheid verder. Dat betekent om 7.30 uur ontbijt en 8.30 uur op weg naar de bushalte. Dat is geen half uur lopen, maar we zijn graag op tijd. De bus ook. Even voor vertrektijd verschijnt hij. Bagageluiken open en de koffers erin. We staan netjes op de lijst en iedereen heeft gereserveerde plaatsen. De bus is vrijwel vol.

Na een tussenstop en een stel heel lange tunnels zijn we netjes op tijd in ‘Shirakawa-go’. We zijn echter niet de enige. Busladingen vol worden in dit toeristendorp gedumpt. Het is net de Zaanse Schans of Volendam. Inderdaad zijn er lockers groot en klein en tot onze stomme verbazing zijn er nog lockers vrij en kunnen we onze beide koffers etc kwijt. We gooien 600 Yen in de gleuf en de sleutel kan uit het slot. Gelukkig zijn ook hier hele nette wc’s.

En dan het ‘dorp’ in. Een bord waarschuwt ons dat er geen vuilnisbakken zijn en we onze rotzooi weer uit het dorp mee terug moeten nemen. Buiten het dorp zou je dan een vuilnisbak verwachten, maar dit vind je pas na lang zoeken elders bij een drankautomaat. Tja, in Nederland zouden er dan her en der prullenbakken staan, maar hier neemt iedereen zijn eigen rotzooi weer mee naar huis en gooit echt niets op straat. Het water wat je ziet stromen overal is ook glashelder en rivieren zijn schoon. Overal kom je koikarpers tegen. We sjouwen als ware toeristen rond en maken de juiste foto’s op de goeie plaatsen zonder iets over te slaan. Het is al met al best wel leuk om dit gezien te hebben. Je ziet het nergens anders in de wereld en het is echt een dorpje met speciaal rietgedekte woningen van landbouwers. Nu zijn ze allemaal rijk en kloppen ze de toeristen beleefd het geld uit de zak met restaurantjes en souvenirwinkeltjes. We gaan ergens koffiedrinken en daarbij bestellen we een broodje. Geen idee wat we zullen krijgen. Het blijkt een hele dikke boterham van wel 5 cm dik, aan beide zijden geroosterd, in vieren gesneden en in de midden een flinke klodder zoute roomboter. De boterham is vanbinnen nog warm, zacht en luchtig. We krijgen er een schaaltje bij met iets zoetigs. Het zou jam kunnen zijn. Het is in ieder geval wel lekker in combinatie met het brood. Leuke ervaring. Tot slot bezoeken we nog een folkloremuseum annex tempel. Leuk om een keer gezien te hebben en vanaf de bovenste etage (zolder) van het museum heb je een leuk uitzicht. Terug naar de locker en na een ijsje is de bus er ook weer.

Na vrijwel alleen maar tunnels zijn we in 50 minuten in Takayama. Google Maps wijst ons de weg naar onze eerste ryokan, de Japanse variant van B&B/hotel. Schoenen uit, sloffen aan. Men is op de hoogte van onze komst en de kamer is klaar. Deze is groot en de bedden liggen klaar. Sloffen uit en naar binnen. Alles is er, tv, koelkast, handdoeken, kimono, passpiegel, airco, telefoon uit de 2e helft van de vorige eeuw in de kleur mintgroen, een tafeltje van 25 cm hoog en stoeltjes zonder pootjes met een kussen met een leuning. Een pot heet water en groene thee met een koekje. Overal is aan gedacht. We krijgen een rondleiding: wc is ook boven (net als onze kamer) en geschikt voor man en vrouw. Alleen in de wc moet je weer andere aparte slippers aan! Niet mee op de gang! De douches zijn beneden en gescheiden voor man en vrouw. Alleen bruikbaar tussen 05.00 en 11.00 uur ’s morgens. Het is maar dat je het weet. Voor ontbijt kunnen we kiezen voor 06.30 of 8.00 uur. Het laat zich raden wat wij kiezen.

Als we wat bekomen zijn van de indrukken gaan we nog even, vlak voordat het helemaal donker is, door het stadje. We zitten vlakbij de rivier waar ’s morgens de markt is, We lopen wat rond voor de eerste indrukken en kiezen dan een restaurant. Het blijkt een uitstekende keuze. Japans, maar erg lekker. Verderop in de straat nog een kop koffie met wat lekkers om af te ronden. Hier krijgen we ’s werelds kleinste koffiemelkkannetje ooit geserveerd. Lachen! Met G-Maps weer terug en dan een poging om te slapen.

Dag 12 – maandag 28/9 Takayama: stad verkennen met o.a. de markt en park/begraafplaats

12-00Een nacht in een ryokan. Nou dat viel in eerste instantie niet mee. Gelukkig vond Maaike in de kast extra matrasjes en die hebben we onder ons ‘bed’ geschoven, waardoor het (misschien leek het) iets zachter aanvoelde. Een flink aantal keren wakker geweest. Maaike is zelfs vannacht nog naar de wc geweest nadat ze een hele tijd met het slot van de kamer-schuifdeur bezig was geweest om die open te krijgen. Enfin, 7.00 uur loopt de wekker af. Het douchen kan beneden gebeuren in de wasruimte. Bij de heren is er ruimte voor 2 mannen. Het is net als in de ‘onsen’. Alles vlakbij de vloer: 2 kranen, 2 doucheslangen, 2 krukjes, 2 teiltjes kortom 2 wasplaatsen en 1 warm bad om daarna in te liggen. Ik ben gelukkig alleen en sla, na me met de doucheslang te hebben afgespoeld, het bad over.

Het ontbijt was afgesproken voor 8.00 uur en we zijn precies op tijd. Japans ontbijt. Dat betekent een stuk gebakken visfilet, lekker zout en van echte zeevis dus stevig vlees, een waxinelichtje met daarop een blad van een plant met daarop een hussie fijngesneden soorten groenten en uitjes. Ook lekker. Dan allerlei schaaltjes met kleine bedjes groenten, een klein vruchtje. Kortom een heel assortiment. Tot slot een kom paddenstoelensoep met tahoe en een pannetje gekookte witte rijst. Maar ook nog koffie en thee, een gebakken omeletje, een plakje ham een stukje wortel en weet ik wat nog meer. Voor Maaike een beetje teveel wat ze niet lust op haar maag op deze vroege ochtend. En dit alles eet je met stokjes van een tafeltje van 25 cm hoog gezeten op je hurken of billen op een dun kussen op de grond zonder schoenen of sloffen. Mooi die moderne tijd. Het leek allemaal erg veel, maar het zijn piepkleine hapjes net genoeg om te proeven.

Na deze maaltijd gaan we naar de ochtendmarkt langs de rivier. Het is er druk en er is weer van alles te koop. De kraampjes aan de ene kant, de winkeltjes aan de andere kant van de weg. We kopen miniatuurtorretjes en een krekel van papier. Heel knap gemaakt en nog knapper verpakt. Er is ook nog een 2e ochtendmarkt, maar die is veel kleiner en minder interessant. We besluiten naar het park te gaan. Dit ligt net buiten de stad en er is een hele klim naar boven voor nodig. Het blijkt een teleurstelling. Het enige wat we tegenkomen is een groot waarschuwingsbord dat er beren kunnen zitten. Nou daar zitten we ook niet op te wachten. Verder is er een wandeling van bijna 6 km mogelijk en dat is even teveel van het goede. We gaan terug en sjouwen wat door de buurt met de voormalige ‘Public Houses’. Dit zijn nu allemaal winkeltjes met bijna allemaal toeristenspul. Want er zijn hier hordes toeristen. Chinezen, Koreanen, Japanners, Spanjaarden, Fransen, Amerikanen en nu dus ook 2 Hollanders. Dan een ijsje en even zitten.

We lopen de hele stad af en vinden een ander park. Ook hier klimmen, maar minder steil. Boven is een begraafplaats op een plek waar een kasteelruïne zou moeten zijn. Het is er wel mooi. Hier een uitstekende cappuccino voordat we weer afdalen. Beneden komen we nog een tempel tegen en een festiviteitenhal. Tweemaal per jaar zijn hier festivals met optochten en enorme praalwagens. Maar niet nu! We nemen ergens een biertje en gaan dan op zoek naar avondeten. Het restaurant waar we een oog op hadden bevalt bij nader inzien niet. Het restaurant van gisteren is gesloten en dat heeft tot gevolg dat we wat doelloos ronddwalen omdat er veel gesloten is op maandag. Een pizzeria is wel open en hier eten we een uitstekende pizza. Een kop koffie toe bij ‘Don’ (sinds 1951 staat er op de deur) en dan terug naar onze spondes op de grond.

Dag 13 – dinsdag 29/9 Trein Takayama via Nagoya naar Kyoto

13-00We zijn zeker op tijd op om ons gebakken visje te halen. Om 8.00 uur zitten we gewassen en aangekleed bij de vis. Voor Maaike dit keer wat anders, want ze heeft gisteren duidelijk kunnen maken dat ze allergisch is voor vis. Het is weer een uiterst gevarieerd aantal hapjes. De vis is ook anders, maar wel weer lekker. De soep en de rijst zijn gelijk. Onze Japanse buurman laat zijn blad met gemengde groente verkolen, zodat het net lijkt of hij zit te roken. In een poging te redden wat er te redden valt dondert hij alles over de tafel zodat zijn pannetje rijst lekker snel leeg is. Maaike komt hem redden met 2 schoteltjes, want tot overmaat van ramp zit hij ook zijn Japanse vingers te verbranden, omdat de rijst bloedheet is! Voor 9.00 uur vertrekken we, nadat we nog een cadeautje krijgen van moeder en dochter van de ryokan. We worden uiteraard ook hier met 300 buigingen uitgezwaaid.

‘Takayama Station’: We zijn zo slim om bij de kaartverkoop even te informeren vanaf welk perron de trein in Nagoya vertrekt, want daar moeten we overstappen en hebben we niet zoveel overstaptijd om dat op eigen gelegenheid uit te zoeken. Hier gaan we met een dieseltrein vanaf spoor 1. Het is niet zo moeilijk, want gereserveerde plaatsen betekent dat er op je kaartje staat in welke wagon je zit en op welke rij. Op het perron staat aangegeven waar de betreffende wagon stopt en daar stel je je netjes in de rij op. Het klopt aldoor tot op de centimeter. En de trein rijdt tot op de seconde. De Nederlandse Spoorwegen zou het hele spoor en toebehoren van de Japanners moeten kopen. Dan moet je eens zien wat er gebeurt! Zonder kaartje kom je gewoon de trein niet in. En mocht dat toch lukken, dan kom je het perron niet af. Overal check, check, dubbelcheck en dan ook nog heel veel personeel. En dat personeel is erg beleefd en gedreven om je te helpen. Met je vragen, met je kaartje, met je koffer, met een handje extra om in te stappen, noem maar op. De trein: brandschoon. De ramen: brandschoon. Het publiek: gedisciplineerd en stil. Het toilet: schoon, bijzonder groot, vol automatisch en een verschoonplank voor baby’s. De waterkraan in het toilet: automatisch. De toiletdeur: automatisch. Wc-papier: meer dan voldoende aanwezig. Het is bijna niet te geloven.

We rijden door de bergen en het landschap is voornamelijk bos met tussendoor wat grasland, rijstvelden en huizen. Het lijkt wat op Oostenrijk of Zuid-Duitsland. De bergen zijn niet zo hoog. De riviertjes glashelder en snelstromend. Rafting zou hier goed mogelijk zijn. Wanneer we in Gifu zijn gaan er een heel stel mensen uit. Tot onze stomme verbazing rijden we achteruit. Er is even lichte paniek. Klopt dit wel? We snappen er even niets van, maar het klopt uiteindelijk wel. De trein gaat via een wisselspoor verder naar Nagoya. Uiteraard arriveren we precies op tijd. We lopen richting het eerder gevraagde spoornummer. Bij de kaartcontrole checken we nog even of we goed zitten en m.b.v. geluk, G-Maps en wat logica vinden we probleemloos de opstellingsrij voor wagon 7. We gaan verder met de ‘Shinkansen’. De TGV van Japan.

Op het station van Kyoto laat G-Maps ons een beetje in de steek. Terwijl we wachten tot we weer verbinding hebben, worden we aangesproken door een Japanse heer met aktetas. Of hij ons van dienst kan zijn? We overhandigen hem het adres van de ryokan en vragen welke richting we op moeten. Na wat bedenkingen zegt hij: “Follow me please”. Hij blijkt net vrij van zijn werk te zijn en op weg naar een tempel. Hij kent de weg goed (heeft er 40 jaar gewoond). We bedanken hem en zeggen dat we het verder wel redden, maar daar is hij het niet mee eens. Hij brengt ons in ruim 10 minuten naar de ryokan. Onderweg raadt hij ons aan naar een mooi park te gaan en dat doen we ook nadat we ons gemeld hebben. De kamer is pas na 15.00 uur klaar en het is nu pas 13.15 u.

Het park is niet zo groot, maar erg mooi en vlakbij de ryokan. We treffen twee als Geisha verklede dames aan die op ‘fotoshoot’ zijn. Dus dat is weer mooi meegenomen voor onze ‘fotoshoot’. Als we via de lens inzomen en de goed kijken, blijken het toeristen te zijn die hun kleding voor 1 dag hebben gehuurd!!! Na het park besluiten we wat te drinken kopen in een supermarkt, maar omdat we die niet 1, 2, 3 vinden gaan we eerst maar koffiedrinken. Daar ontdekken we de ‘Kyoto Tower’ en die pikken we ook maar even mee. Normaal kost dat 770 yen pp, maar omdat we via het onderliggende winkelcentrum gaan, vinden we een balie met ‘special prices’ van 500 yen pp. Dat is € 4,15 en vele malen goedkoper en dan de ‘Skytree Tower’ in Tokyo (met een totaal 2800 Yen = ruim € 20,–). Op de terugweg kopen we hier ook nog een prepaid simkaart voor Ed zijn telefoon, zodat we niet de simkaart van Sofie en Sybren (op Maaike’s telefoon) helemaal leegmaken.

De ‘Kyoto Tower’ zelf is al van 1964 en net even hoger dan 100 meter. De lift brengt ons omhoog zonder wachtrij. Echter wel met 2 diepe buigingen van 2 meisjes die ons de de lift aanwijzen, er heel overdreven voor zorgen dat we tijdens het wachten op de lift geen ongeluk krijgen, en niet met onze harses tegen de liftdeur aanlopen, omdat die nog niet open zou zijn. Enfin, het valt niet mee om hier een ongeluk te krijgen. Eenmaal beneden vinden we Mc D. op de begane grond wat hier in Japan de 1e verdieping heet. De frietjes en de Mac gaan er lekker in en dan is het tijd voor de ryokan.

De kamer is kleiner dan in Takayama, maar wel beter bereikbaar. En we hebben hier een eigen douche en wc op de kamer (in Takayama wc op de gang en douche een verdieping lager). Zelfs een veranda! Maar liefst 40 cm breed en 1.6 m lang met uitzicht op een binnentuin van 1 meter! Ons bed moeten we zelf uitvouwen. De matjes lijken beter dan de vorige. Dit keer liggen hier ook weer kimono’s voor ons klaar. We zijn benieuwd of we net als in de vorige ook iedere dag schone kimono’s krijgen. Wat een werk, want ze zijn ook nog eens gestreken en netjes opgevouwen.

Dag 14 – woensdag 30/9 Kyoto: Tempel met de duizenden rode poorten

14-00Gisteravond werd ons nog gemeld dat we niet te vroeg kunnen komen ontbijten, want ze hebben een groep die al vroeg komt en anders dan is te weinig plaats en/of ruimte. We gaan dus tegen half 9. Er is een afgepast Europees ontbijt: 2 stukken toast, 2 stuks drinken en een gebakken of ‘scrambled egg’ met ham. Verder is er jam. We hadden voor Japans kunnen kiezen met een gebakken stuk vis en allerlei groentes, maar dit is wel zo lekker.

We besluiten naar de tempel met de duizenden rode poorten te gaan. We lopen er heen in de hoop nog wat extra van de stad te zien. Het is best wel een eind en de route blijkt echter 3x niks. Maar voor onze lijn is het lopen wel goed. Bij de tempel is het smoordruk. Wel indrukwekkend. ‘Inari’ is een boos uitziende vos, die de tempel bewaakt. Er zijn gangen met duizenden poortjes van hout. De poorten beginnen heel erg groot en hoog en eindigen klein. Allemaal oranje/rood en aan een zijde van tekst voorzien. We lopen een gang door waarin iedereen zich verdringt om een selfie te maken en waar ook de groten de aarde van het witte doek doorheen zijn gelopen. Wij behoren nu ook tot deze elitegroep. Het is allemaal erg kleurrijk, maar er zijn wel heel erg veel mensen.

We kopen wat te eten en gaan dan terug met de trein. Vijf minuten tot het grote station van Kyoto. Dat scheelt een heel stuk met de heenweg. Nu eerst maar eens een behoorlijke bak koffie. Dan komen we tot de conclusie dat het inmiddels te laat is om nog naar iets anders te gaan, want de meeste tempels en aanverwante bezienswaardigheden gaan uiterlijk 17.00 uur dicht en erheen met de trein kost gauw een half uur. We lopen wat rond door de talloze verschillende winkelcentra voor wat leuke hebbedingetjes. We kopen ook div. lekkere broodjes en die nemen we samen met yoghurtdrank mee naar de kamer als avondeten.

Dag 15 – donderdag 1/10 Kyoto: Myoshin-ji tempel, Ninna-ji tempel, Kiyomizu tempel, Koda-ji, park Maruyama

15-00We gaan vandaag naar de Myoshin-ji tempel. We hebben deze uitgekozen niet zozeer voor de tempel, maar wel voor de tuinen. Volgens de Capitoolgids zullen dat mooie tuinen zijn. We gaan met de trein en vertrouwen op G-Maps. En verdomd, het klopt allemaal precies. Op het station vinden we op de juiste plek de trein en die vertrekt volgens G-Maps en volgens de JR (Japanse Railway) op precies hetzelfde tijdstip. Met G-Maps vinden we de tempel. Inmiddels is het ook gaan regenen. Dat is minder leuk.

De tempel is groot en alles is uiterst rustig. Heel weinig mensen alleen wat schoolkinderen die les krijgen. We kunnen de tuin niet vinden. Bij navraag blijken er 3 tuinen geopend te zijn. Twee zijn wel heel erg klein (onze tuin is groter) en eentje met entreegeld van 500 Yen pp. Wanneer we de tuin betreden zijn er 2 mannen op ladders uiterst behoedzaam handmatig bezig om blaadje voor blaadje te verwijderen van een enorme kersenboom. Dat schijnt te moeten om de nieuwe knoppen de ruimte te geven zodat de boom in het voorjaar optimaal bloeit. En dat doet ie als we de foto’s mogen geloven. De tuin wordt vandaag door tuinlieden onderhouden en dat gaat allemaal met de grootste zorg. Elk struikje wordt met toewijding geknipt en alles wordt gelijk opgeruimd. De tuin ziet er ook helemaal perfect uit. Op en top Japans: Yin en Yang. Vervolgens lopen we naar de volgende tempel. Twintig minuten en wederom wijst Google de weg. Hoe deden we dat vroeger toch? Deze tempel heet Ninna-ji en ligt in een soort bos. Wel mooi en er is een pagode. Alles is verder dicht, behalve de tuin die weer 500 yen p.p. kost, maar op het plaatje lijkt hij niet zo bijzonder. We doen dus geen tuin hier.

We nemen nu de bus en vervolgens de metro (ja,ja…. probleemloos!) naar het Gion oftewel Geisha district. We kunnen hier de echte geisha’s tegenkomen. We komen er inderdaad vele tegen, maar allen namaak. Veel Chinese en Japanse toeristen die zo verkleed zijn. Zowel vrouwen als ook mannen in kimono. Er is een straatje waar een theater is het district heel druk. Mogelijk door de vele toeristen, maar ook veel dure en exclusieve winkels. We bezoeken de ‘Kiyomizu Temple’, de ‘Koda-ji’ en verder het mooie ‘Maruyama Park’ met vele tempels en doorgangen etc. De stad staat vol met tempels. We raken inmiddels aardig verzadigd en zijn tempelmoe. We zijn alleen nog maar geïnteresseerd in de tuinen die erbij horen. Het park is mooi en we blijven tot de lampen aan gaan.

Tot slot van de dag gaan we naar een restaurant met een tafel-BBQ en dan met de bus terug naar onze riante ryokan. Het is een prima verblijf, maar je moet wel op de grond kunnen zitten. Onze spieren verlangen naar gewone stoelen. Dus liggen we meestal bovenop onze ‘bedden’. De mensen zijn uiterst vriendelijk en behulpzaam en het is superschoon. Het is wel gehorig, maar er is geen lawaaimakend publiek gelukkig.

We zijn goed te spreken over Japan als we terugkijken op wat we tot nu hebben ervaren en gezien. Het is een aangenaam land en de mentaliteit van de Japanners is ongekend vriendelijk en behulpzaam. Niemand misdraagt zich in het openbaar, er wordt niet gescholden of getoeterd. Er wordt aan eenieder de ruimte gegeven om daar te gaan waar die heen wil. Iedereen lijkt zich aan de regels te houden en de rust te bewaren. In de trein, bus en metro is het stil en iedereen probeert een ander niet tot last te zijn. Er wordt niet voorgedrongen, want iedereen sluit automatisch achteraan aan. Japanners worden opgevoed met in de rij staan tot je aan de beurt bent. En…….. het is schoon. Overal ruimschoots aanwezig GRATIS openbare toiletten (met wc papier) die schoon zijn. Op staat is het schoon, ondanks de afwezigheid van openbare vuilnisbakken. Misschien wel dankzij het ontbreken daarvan. Iedereen neemt zijn eigen rotzooi mee terug naar huis. Soms wel irritant, want als je een ijsje koopt en je loopt ermee door de stad zit je met het stokje en het papiertje. Dat kan je dus niet weggooien en dat doet ook niemand! Openbaar vervoer: SCHOON EN STIPT OP TIJD! De bus, trein en metro stoppen precies op de aangegeven plek. Het maakt dringen en ergeren volledig overbodig. Het valt dus niet mee om je ergens aan te ergeren. Als je iets wilt weten: er is overal wel iemand die je graag even helpt. Er zijn weinig mensen die Engels spreken, maar met een paar woorden in Google Translate kunnen we veel duidelijk maken. Maar het is allemaal wel duur behalve dan openbare toiletten, want die zijn allemaal gratis.

Dag 16 – vrijdag 2/10 Vanuit Kyoto Saga Arashima – boemeltreintje – boottochtje

16-00We dubben wat we zullen doen. Het verzadigingspunt voor tempelbezoeken is bereikt. De Capitoolgids heeft wel een aantal alternatieven en ook de receptie stelt voor om het bamboebos te bezoeken.

Met de lokale trein reizen we af vanaf het hoofdstation net als gisteren. Bij ‘Saga Arashima’ eruit en net als we naar buiten zullen gaan zien we het toeristenboemeltje aan komen rijden. We informeren eens hoe dat dat werkt. Het volgende blijkt: het treintje rijdt eens per uur langs een snelstromende rivier, door tunnels en langs bergen (de toeristeninfo heeft het over ravijnen, maar die waren er echt niet). Als we een kaartje kopen kunnen we mee. Als we dan uitstappen kunnen we of terug met de trein, of met een bus of taxi naar het vertrekpunt van een soort gondels en dan de snelstromende rivier af in een tocht van 2 uur. Het is niet goedkoop, maar als we de bus kiezen maken we het niet duurder dan noodzakelijk. Omdat we het treintje net hebben zien vertrekken moeten we dus een poosje wachten en drinken we een kop koffie bij een cafeetje met een oud mannetje. Wanneer we vertrekken komt hij ons achterna met de boodschap dat hij nog 900 Yen van ons krijgt. Ik had hem net 2 minuten daarvoor 900 Yen in zijn handen gedrukt…… enfin als ik hem wijs waar hij het geld heeft gelaten, is alles weer ok. Zijn kortetermijngeheugen is erg kort.

Het treintje is een hele belevenis. Alleen het opstellen voor instappen al. Een perronchef vertelt precies hoe hij het hebben wil: netjes opstellen in rijen van 2, (we zijn net een kleuterklasje), goed aansluiten en absoluut niet over de gele streep en zeker niet als de trein met 2 km/uur het station binnen dendert. Hij blaast onverbiddelijk op zijn fluit bij overtreding. Maar als we, gezeten op de houten bankjes het station verlaten staat hij ons vriendelijk uit te zwaaien. Zonder enige vorm van vering in de wagon en stoel bereiken we het eindstation. Een mooie rit van 25 min. De bus staat klaar en brengt ons dwars door een flinke stad of stadsdeel naar het vertrekpunt van de boten. We krijgen een nummer en moeten wachten op het afroepen ervan. Ca 10 – 15 mensen in een boot, 2 roeiers, een stuurman en een vent voorop met een lange stok om bij te sturen. We passeren diverse kleine stroomversnellingen en het is een schitterende tocht.

Na afloop gaan we nog op zoek naar het ‘Bamboo Forest’, maar kunnen we het niet snel vinden. Bovendien is de zon al dalend en heb je in het bos veel licht nodig om leuke foto’s te maken. We lopen wat rond en net als we terug naar het station zullen gaan lopen we tegen een pad aan wat naar het bos leidt. De baboe is echt giga hoog, maar er is te weinig licht. Misschien kunnen we morgen nog eens gaan. Terug in Kyoto eten we een hapje, halen we wat te drinken en dan is het mooi geweest.

Dag 17 – zaterdag 3/10 Kyoto: bamboebos, kasteeltuin

17-00Omdat we morgen weer met de trein gaan en het een hele overstapperij gaat worden, proberen we het zo goed mogelijk voor te bereiden. We gaan op het station eerst maar eens kijken waar onze trein morgen vertrekt, want dat kan best wel ingewikkeld zijn voor verse buitenlanders. Er zijn hier in Japan vele vervoersmaatschappijen en die werken op de een af andere manier samen, maar ze delen niets. Dus eigen trein, eigen kaartjes, eigen perrons, eigen ingang naar de perrons, maar wel weer in 1 station. Misschien is het simpeler, maar op ons komt het gecompliceerd over. Waarschijnlijk is het simpel en overduidelijk als je hier een tijdje woont en er veel gebruik van maakt. Net zoals ATM’s om even geld te pinnen. Je zoekt naar een bank voor zo’n ding maar ze zijn het gemakkelijkst te vinden bij de supermarkt ‘7-Eleven’.  Nu kom je ze over het algemeen verder wel veel tegen. Maar alleen niet als je er dringend eentje nodig hebt.

Wij gaan morgen met de ‘Kintetsu Line’. Dat blijkt een ‘private line’ te zijn. Tja, weet dat maar…… In het station moet je dus eerst de borden ‘Kintetsu’ volgen. Dat betekent iets anders door het station lopen, want voor je het weet heb je je kaartje door een verkeerde machine gerost. Misschien spuugt ie hem uit, maar inslikken kan ook. Nu we dat weten, gaan we terug naar het bamboebos. Het is prachtig weer, zaterdag en nog in de ochtend, redelijk vroeg, dus zullen we wel de enige in het bos zijn. En dat klopt tot op zekere hoogte. We zijn de enige Nederlanders tussen heel erg veel andere nationaliteiten. Eerst maar even koffie als we aankomen, dan kan de grootste horde vooruitlopen en een fiets huren. Hier krijgen ze later spijt van. Dit, omdat ze niet goed kunnen fietsen wegens de enorme massa die zichzelf constant op de foto zet en daarbij iedereen in de weg staat. Wij zijn daarop geen uitzondering. Met de volle zon op de bamboe is het wel mooi en bijzonder. Rustgevend, zoals wij ergens in een verslag lazen, is het allerminst met al die mensen. Ook lazen we dat als je het bamboebos verlaat, je op boerenakkers terecht komt met rijstvelden. Nou, wij lopen en lopen, maar vinden ze echt niet ondanks vele kilometers zoektocht. Wel talloze tempels. Er zijn veel, heel veel mensen en toch is het geen chaos. Alles verloopt redelijk rustig en beheerst. De bewuste boeren hebben waarschijnlijk inmiddels hun rijstplantage aan de wilgen (hier in Japan waarschijnlijk de kersenbomen) gehangen, een dikke Japanse auto met chauffeur gekocht en zijn hun, aan de toeristen ontfutselde Yennen, elders aan het uitgeven. We lopen naar een bushalte, maar missen de bus. Dan maar doorlopen naar de trein. We we stappen uit bij het ‘Nijo Castle’, want er schijnt een mooie tuin bij te zijn. Tenminste, het ‘Nijo Station’. Dat blijkt echter nog een roteind van het ‘Castle’ af te liggen.

We zijn er om 16.00 uur en het spul sluit om 17.00 uur. We kopen toch nog een kaartje en kiezen en dus voor om alleen de tuin te zien. Die is heel mooi en zoals een Japanse tuin behoort te zijn: vanuit elk ander standpunt anders en bijzonder. Weer dezelfde muziek ‘wij houden van Oranje, om zijn daden….etc’  als ze gaan sluiten. We pakken een Mc. D. om te eten, want het ene Japanse restaurant stinkt te veel naar vis en het andere heeft alleen maar een automaat als ober. Terug in de ryokan moeten we beslissen wat verder meegaat op reis en waarvan we hier afscheid gaan nemen. Morgenochtend vanaf 7.30 uur ontbijt en dan moeten we om 9.00 uur in de goede trein zitten.

Dag 18 – zondag 4/10 Kyoto via Nara naar Mount Koya Koyasan: treinen, treinen treinen……..

18-00Wat een dag! Het begon vroeg: voor de wekker van 6:45 uur al wakker. De buren…… Zij gaan eerder weg en voeren nog een hele discussie op de gang voor onze deur. Beneden in de ontbijtruimte die eigenlijk gewoon de hal is, is het bijna vol. Precies………., daar zitten de buren. Gelukkig zijn de Japanners vindingrijk en wordt voor ons een tafeltje aan de zijkant wordt uitgeklapt. Wanneer we vertrekken worden we weer tot het eind van de straat uitgezwaaid. En we zijn trotse eigenaars van nieuwe cadeautjes van de ryokan. Niet dat we er wat aan hebben, maar het is het gebaar. Op het station vinden we moeiteloos onze trein (nadat we hier gisteren naar hadden geïnformeerd). We gaan met de ‘Kintetsu Limited Express Line’ naar ‘Kintetsu Nara Station’. Maar wat blijkt als we vragen vanaf welk perron onze volgende trein vanuit Nara vertrekt: Die vertrekt van het ‘JR-station’ en dat is niet hier, want dit is het ‘Kintetsu Station’! Gloeiende…. potver….. Het staat nergens in onze reisbeschrijving dat we 20 minuten moeten gaan lopen met al onze bagage en al helemaal nergens dat we sowieso naar een ander station moeten. Voor mensen, zoals wij die nooit met de trein reizen, is dat niet logisch. Gelukkig kunnen we een bus nemen. En weer is er een medewerker van de een of andere dienst die ons uiterst behulpzaam is en de bus wijst. Tickets hiervoor moeten we zelf kopen. Uiteindelijk: ‘So far so good’. Het ‘JR Station’ heeft, na enig zoeken, gelukkig bagagekluizen waar onze koffers in kunnen voor 600 Yennen per kluis/locker. Die zijn tijdens ons bezoek van een paar uur, tijdelijk goed opgeborgen.

Omdat we hier niet heel lang blijven besluiten we na de koffie en een broodje naar het park te gaan. Het is ca 2,2 km lopen door een mooie winkelstraat. Iedereen gaat naar het park. Ook zijn er herten die vrij rondlopen. Ze worden gevoerd met koekjes die uiteraard door oude mannetjes en vrouwtjes in kleine stalletjes verkocht worden. De herten zijn kogelrond en komen niet eens meer kijken voor een koekje. Het is een groot park en best wel mooi. Nara lijkt een mooie stad. We krijgen de indruk dat de bevolking gemiddeld wat rijker is dan we tot nog toe gezien hebben. We zien Porches, Mercedessen en veel dure winkels.

Terug op het station vinden we gelukkig probleemloos onze lockers terug en met wat navraag aan de diverse treinmedewerkers vinden we de goede trein op het perron. Dit geven G-Maps en de kaartjes ook weer aan. We reizen naar het ‘Shin-Imamiya Station’. Daar hebben we maar 9 minuten om het goede perron en trein te vinden. Volgens Google moeten we naar perron 3 maar waar is dat? Volgens het kaartje: ‘Zoek het maar uit hoe je in de juiste trein komt.’ We weten wel het wagonnummer en de stoel maar verder…??

Bij aankomst vragen we het aan een wachtende Japanner. Deze begrijpt er werkelijk helemaal niets van. Ook niet als we hem het kaartje en de bestemming laten zien compleet met tussenstops. We klampen iedereen op het perron aan. Uiteindelijk weet een ander het wel. We zitten helemaal verkeerd en hebben daardoor al een hoop tijd van onze minimale overstaptijd van 9 minuten verknoeid. We rennen de trappen op (met alle bagage) en komen hijgend in de stationshal. Daar rennen we op een treinman af, maar die blijft rustig en keurig uitleg geven aan een mevrouw die veel te veel wil weten naar onze zin. De treinman wijst het perron aan en dat blijkt perron 1, terwijl G-Maps perron 3 aangaf. Gelukkig, de trein staat er nog net en we worden stevig aangemaand (bijna in geduwd) in te stappen. De deuren gaan direct achter ons dicht. Japanse stiptheid!!! Al zwetend, met rode hoofden, veel te snel kloppende harten, naar lucht happend, gaan we op een lege bank zitten. Goddank we hebben het precies op de seconde gered. Vreselijk! Wat een klotetoestand!!! We zijn meer dood dan levend.

Als we eenmaal zitten met al onze rotzooi blijkt dat we, volgens de conductrice, helemaal verkeerd zitten. Net als in een eerdere trein vanmorgen. Gelukkig wel de goede trein, maar alleen maar in de verkeerde wagon. Oh is dat alles? We moeten 3 wagons opschuiven naar wagon nr. 1. We pakken onze zooi weer bij elkaar en verhuizen. De trein is echter slecht bezet, maar ja, we hebben kaartjes met gereserveerde stoelen en moeten dus verhuizen. De reis gaat zeer voorspoedig en we begrijpen niet dat het totale af te leggen traject bijna 1,5 uur moet duren. Na een half uur zijn we al ruim over de helft van de afstand. Zitten we dan echt wel in de goede trein? Navraag bij mevrouw de conductrice leert dat het toch echt helemaal goed is. Na de een na laatste halte blijkt dat het verder heel langzaam bergopwaarts gaat door de bergen en over een enkel spoor zodat we af en toe gewoon moeten wachten op de trein van de andere kant. Het is een mooie rit die inderdaad eindigt in Gokurakubashi (lekker makkelijke naam).

Hier moeten we weer overstappen op de kabeltrein. Gloeiende, gloeiende……. ‘Gelukkig’ hadden we van de reisorganisatie ook hier geen enkele info over gekregen wat voor toestel dit zou zijn en waar we die konden vinden. Lang leve G-Maps. Het blijkt een soort funiculaire te zijn, die vanuit hetzelfde station vertrekt. Simpel, maar even een kleine aanwijzing van het reisbureau was welkom geweest. De kabeltrein is de steilst stijgende ter wereld en gaat inderdaad …….. heel erg steil!

Omdat we zo bijdehand zijn hebben we een trein te vroeg genomen. Geeft niks het eindpunt is gelijk na 5 minuten. Hoe nu verder naar de slaaptempel? Lekker duidelijk! Volgens G-Maps is het nog 43 minuten lopen!!!! Gloeiende, gloeiende en nog eens gloeiende……!!! En terwijl we aan het zoeken zijn welke richting we straks op moeten, worden we gemaand om door te lopen en van het perron af te gaan. Nou eerst het juiste kaartje zien te vinden in de wirwar van kaartjes die we er vandaag doorheen hebben gejast. Zonder kaartje komen we namelijk het station niet af. En dan………. staat daar een buschauffeur bij de uitgang en die wacht op ons. Ah…. gelukkig we gaan met een bus! Geen 43 minuten lopen. Later blijkt dat dit trouwens ook niet mag. Van de buschauffeur krijgen we een plattegrond waarop hij aangeeft waar we eruit moeten. Halte 5. Het is nog een heel stuk rijden en als we bij 5 uitstappen moeten we de bus apart betalen. Weer effe niet helemaal goed geregeld van het reisbureau.

Gek genoeg zijn ze bij de slaaptempel op de hoogte van onze ‘bedevaart’ en staan we netjes in het grote gastenboek. Hoe is het godsmogelijk! Na inchecken (ja dat moet ook al in een tempel als je blijft logeren) wijst een hele jonge monnik ons de kamer. Die is ruim en we krijgen we gelijk een bak gore groene thee en uitleg in een nieuw soort taal, die op Engels moet lijken. We snappen er vrijwel niets van. Het wordt handen- en voetenwerk. Als eerste wijst hij ons de meditatiekamer: 6.00 uur ’s morgens. Tja dat gaan wij dus niet doen. Voor het ontbijt komen ze je vanaf 7.30 uur van de kamer ophalen. Diner is vegetarisch en wordt op de kamer gebracht tussen 17.00-18.00 uur. Gelukkig zijn we dus net op tijd anders is het zonder warm eten naar bed. Douchen kan alleen ’s avonds tot 21.00 uur. Dit is een ‘onsen’ (eerst wassen bij kraan en douche en daarna schoon in een lekker warm bad). Verder grenst onze kamer aan een kruispunt met stoplichten. Van die meditatie weten we nu nog zekerder dat er niets van terecht zal komen. Gelukkig is het niet druk op de weg dus wie weet wordt het nog wat vannacht. Na het diner lopen we nog een klein rondje en blijkt het eigenlijk gewoon een klein stadje te zijn met vele tempels en ook gewoon wat winkels. We zitten hier op 823 m hoogte. Morgen maar effe nameten. Nu eerst in bad voor 21.00 uur. Wat een dag! We zijn stuk!

Dag 19 – maandag 5/10 Mount Koya: Koyasan, begraafplaats

19-00Het kon eigenlijk niet missen…….. Na ‘Wat een dag!’ volgt natuurlijk ‘Wat een nacht!’ Ondanks dat we een wollen deken dubbel(!) onder onze slaapmatten hadden gelegd, was het echt afzien. Zo hard als deze slaapmatten zijn……. Daar moet Boeddha echt een bedoeling mee gehad hebben, die wij alleen vertalen in: STRAF!!! Wat een ongelooflijke zelfkastijding om op de grond op een mat te gaan liggen, terwijl er zulke fantastische matrassen bestaan. We waren dus talloze keren wakker en tegen 6.00 uur komt ook het verkeer op gang. Kortom: gewoon klote geslapen (bij het ontbijt horen we dat het de anderen niet veel beter is vergaan). Even over halfacht klopt een aspirant monnik op onze deur of we hem maar willen volgen naar de ontbijtzaal. Langs de randen van de rechthoekige zaal staan met gelijke tussenruimtes precies evenveel piepkleine tafeltjes als dat er gasten zijn. Steeds worden er nieuwe ontbijtgasten binnengebracht. Iedereen wordt persoonlijk van zijn kamer opgehaald en begeleid tot de eetzaal. Tot onze grote verbazing komt er een bekende Nederlander met zijn partner binnen. Hij heeft hier ook de nacht doorgebracht. Nergens komen we Nederlanders tegen en hier in dit tempelgat ineens wel. We zijn totaal met 8 mensen. De monnik brengt een pot thee en een pan rijst wat hij midden in de ruimte zet. De rest van het ontbijt zit al in kommetjes en schaaltjes op de tafeltjes. Als iedereen (zo ongelukkig als dat op de vroege morgen gaat) op zijn kussen zit of hangt en alles is rondgedeeld, komt de hoofdmonnik binnen en gaat in het midden op de grond zitten. Hij wenst ons smakelijk eten en stelt voor dat wij hem bestoken met vragen die ons dwars zitten. Hij vertelt over hoe alle tempels hier gekomen zijn, hoe hij zelf monnik is geworden, waar hij vandaan komt, welke gestudeerde monniken hier nog meer zijn en waar ze vandaan komen. De leerling-monniken studeren hier aan de universiteit. Elk onderwerp wordt tot in finesse uitgelegd en na 5 kwartier weet niemand meer hoe die zal zitten of hangen. Tot slot vertelt hij dat als je door de bergen en de bossen gaat wandelen, er een reële kans bestaat dat je beren treft. Als je dat doet moet je een bel dragen. Japanse beren schijnen niet erg gesteld te zijn op bellen/herrie en dat kan dus je levenspad aardig verlengen. Het wordt een ellenlang verhaal waar geen eind aan lijkt te komen. Niemand durft meer iets te vragen, want we willen alleen maar weg!

De monnik ziet eindelijk in dat we geen van allen meer kunnen zitten en beëindigt zijn verhaal. We hebben even tijd nodig om ons bloed weer te laten circuleren. Je wil je tenslotte als Hollander niet laten kennen, dat je niet dagelijks meer je benen in je nek legt.

In onze ‘suite’ zoeken we uit wat we kunnen doen en internet helpt daarbij. Je kan hier niet veel meer dan of tempels bezoeken (117 stuks) of naar een begraafplaats met een mausoleum. Wij zijn de enige die 2 nachten blijven (we hebben spijt) en hebben we dus mooi de tijd om onze dag leven in te blazen met de doden. Google weet de kortste weg en die volgen we. Het is een mooie wandeling door het (beren)bos, maar achteraf blijkt het zeer zeker niet de kortste weg. We belanden via een achteringang bij de begraafplaats en het Mausoleum. Het Mausoleum is prachtig. Hier zien we een nieuw ritueel: op een rij staan allerlei bronzen beelden die allerlei verschillende goden moeten voorstellen. Voor elk beeld staat op buikhoogte een grote schaal met water en een lepel. Men gooit een flinke lepel water tegen het beeld en soms meerdere achter elkaar. Het is een flink geplens, want er staan wel 8 of 10 beelden op een rij. Ook kan je een stapel plastic spatels kopen met voorbedrukte wensen of spreuken. Die kan je naar believen verdelen over het bakje voor elke god/beeld. Ook daaroverheen donder je weer een plens water en het geluk stroomt je tegemoet. Merkwaardig gedrag voor wezens met zo’n goed ontwikkeld verstand. Ergens is er toch iets misgegaan bij het programmeren van onze ‘human-systems-software’.

Vervolgens lopen we over de enorme begraafplaats die in een bos ligt, wat bestaat uit enorme woudreuzen van bomen. Ik schat de meeste bomen minimaal 25 m hoog en ze hebben een stam van meer dan 5 meter omtrek. Fantastisch wat een bos en wat een plek voor een begraafplaats! En…… wat zijn hier veel mensen begraven. De plek bestaat dit jaar 1200 jaar. Het is de grootste van Japan. Overal waar je kijkt zie je altaartjes, beelden, torentjes, zuilen van klein tot enorm. Duizenden. Je weet gewoon niet waar je kijken moet en wat je op de foto zal zetten. Ook busladingen met toeristen worden hier rondgeleid door gidsen. Het is erg indrukwekkend en heel erg mooi voor een begraafplaats. De bomen beginnen al een beetje rood te worden en de combinatie met bomen die lichtgroen blad hebben maakt het geheel nog indrukwekkender. De begraafplaats loopt vanaf het mausoleum tot bijna aan Koyasan een stuk van zeker 2,3 kilometer lang en ik weet niet hoe breed.

We kijken nog wat in het tempeldorp en gaan dan terug voor het ‘diner’. Daarna nog even naar de verlichte ‘Danjo Garan Ttemple’. We treffen het: hij is mooi verlicht en vrijwel geen mensen op dit uur. Terug in ons ‘hotel’ nog even in bad en dan lekker onder de wol met het zalige idee dat we morgenavond weer in een echt bed gaan slapen. Jippie!

Dag 20 – dinsdag 6/10 Mount Koya naar Osaka

20-00Eindelijk kan ik weer normaal zitten om deze paar regels te schrijven. Een bankje en een tafeltje beide op bijna normale hoogte, maar omdat ikzelf tot de groep van giga-kabouters behoor: ‘perfect size’! Dit na 2 dagen op je knieën en scheef op de grond zittend, hangend en liggend typewerk.

Maar goed. We hebben de 2e nacht in Koyasan ook weer overleefd. Zelfs iets beter geslapen. Misschien doordat het raam dicht was of misschien door een andere configuratie van matras en deken. Desondanks zijn we vroeg op. Maaike besluit op het laatste moment toch maar mee te gaan naar het ontbijt. Onze personal monnik komt ons weer even over half 8 ophalen. Er zijn beduidend meer mensen. Ook over de gangen lopen hele hordes. Big business voor de monniken. Ca 9700 Yen (€ 72,50) pp per nacht incl. ontbijt en diner. Vandaag delen we het ontbijt met een stel Oostenrijkers en 2 in Engeland wonende Spanjaarden. Gelukkig komt de hoofdmonnik niet en kunnen we het ontbijtritueel vrij kort houden. We zijn het spuugzat. We gaan de koffer ophalen en met de bus naar de kabeltrein. Oei! We zijn hier echter veel te vroeg, want onze reisorganisatie had alles veel later ingepland. We hebben het hier echter wel gezien en verlangen naar het hotel met echt bed in Osaka. Op het station van Gokurakubashi krijgen we het met veel moeite gedaan dat ons gereserveerde ticket wordt omgezet naar een ticket voor een ander soort trein die veel eerder vertrekt. We moeten dan in Hashimoto overstappen, alleen is ons dat nog niet helemaal duidelijk. We zien wel. Als we hier eerst maar weg zijn. Het gaat echter voorspoedig en e.e.a. wijst vanzelf de weg. Inderdaad overstappen. Onze gereserveerde plaatsen zijn naar de haaien, omdat we nu met lokale treinen reizen. Geen probleem, we liggen ver voor op schema.

Voor 12.00 uur zijn we al op ‘Osaka Namba station’. We hebben zelf even uitgezocht wat Namba betekende op het post-it papiertje op onze treinticket. Wij dachten Osaka = Osaka. Voor een Japanner natuurlijk weer volstrekt duidelijk. Net als voor ons als je op het treinkaartje zet Amstel-station als je Amsterdam-Amstelstation bedoelt. Enfin, je moet echt wel met G-Maps kunnen omgaan om je hier in Japan te kunnen verplaatsen, maar dan gaat het allemaal best goed. Hoe deden al die toeristen dat hier vroeger toen Google nog niet bestond? Want die Japanners spraken toen nog minder Engels dan nu. Ook het hotel vinden we met behulp van G-Maps. Ook dit keer is het hotel keurig op de hoogte van onze komst. Dat is allemaal prima voor elkaar. We zijn echter wat te vroeg voor onze kamer, maar de bagage kan wel achter blijven en het hotel zorgt dat het op de kamer komt. Het oogt een super hotel.

We gaan terug naar het station, lunchen bij een Spaans restaurantje, en verbazen we ons vervolgens over de op het dak aangelegde tuinen van ‘Namba Park’. http://inhabitat.com/japans-namba-parks-has-an-8-level-roof-garden-with-waterfalls Over bijna 7 verdiepingen zijn aangelegde daktuinen. Heel knap gedaan. We gaan in een aangrenzend gebouw ‘stiekem’ met de lift naar de 30ste etage voor uitzicht. We zijn eigenlijk best wel een beetje moe en besluiten wat lekkere broodjes te halen en die in de hotelkamer op te eten als avondmaal.

De hotelkamer is super. Niet al te groot, maar alles erop en eraan. De koffers staan er al. Klasse! Fooi geven mag niet. Dat is hier een belediging! Kan je je dat voorstellen. Meedenken, vriendelijk zijn, hulpvaardig zijn tot de klant tevreden is en het doel van de klant bereikt is, misschien iets extra’s doen wat de klant niet verwacht. Dat is service! En dat is wat men hier overal toepast. Het komt misschien wat overdreven over maar het werkt echt. Je wordt er als klant blij van. We liggen vroeg in bed. Genieten van een heerlijk matras.

Dag 21 – woensdag 7/10 Osaka: reuzenrad, aquarium, Observatory Umeda Sky Building

21-00Het ontbijt is weer zoals je dat in een beetje klasse hotel mag verwachten. De Capitoolgids raadt niet zo erg veel dingen aan om te bezoeken en hebben we globaal de keuze uit het ‘Aquarium Kiayukan’, of het kasteel, ‘Floating Garden’, ‘Observatory van het Umeda Sky Building’ en verder wat culturele aangelegenheden zoals musea en tempels. Tempels hebben we wel genoeg gehad. Dan zijn er nog diverse wijken en met hun eigen bijzonderheden en Spa World. De keuze valt op het aquarium. Met de metro is het beste en de receptioniste van het hotel geeft ons een overzichtskaartje van de metro en vertelt even het hoe en waarom. De metro heeft kleuren die overal doorgevoerd zijn en dat maakt het overzichtelijk. G-Maps houdt dezelfde kleuren aan en dan wordt het helemaal begrijpelijk. Toch moeten we af en toe goed opletten om niet verkeerd te lopen.

Bij het Aquarium is ook een enorm reuzenrad. Het is 113 meter hoog en claimt de grootste in de wereld te zijn. Even op internet informeren en blijkt dit niet meer waar te zijn. Desondanks is een ritje van een kwartier spectaculair vanwege het uitzicht. Dat komt mede door het mooie weer van vandaag. Daarna stappen we in de wereld van de vissen. Het aquarium is inderdaad erg groot en voornamelijk gebouwd rondom een 7 verdiepingen hoog bassin met enorme vensters van ca 30 cm dik acrylglas. Het gewicht hiervan is 1,5 maal de jaarlijkse wereldproductie van acrylglas. Tenminste, zo wordt ons door bordjes uitgelegd. Er zwemmen 2 walvishaaien waarvan de een ca 4,5 meter lang is. Verder talloze ander reuzen en ook enorme roggen. Tevens pinguïns inclusief ijs en sneeuw, dolfijnen en zeeleeuwen. Helaas vertonen de laatste 2 soorten duidelijk zichtbaar tekenen van gestoord gedrag wegens opsluiting. Droevig. Ons bezoek hier wordt steeds dubieuzer. Wij vinden dat de meeste dieren hier over het algemeen in te kleine ruimtes moeten vertoeven. Maar dat wisten we niet van tevoren en dus houden we dit in stand door ons bezoek. Wanneer we het aquarium verlaten lopen we tegen een straatartiest aan die zijn jongleurs kunsten op een hilarische wijze vertoond en waar we een tijd naar blijven kijken.

Vervolgens stappen we op de metro naar het ‘Umeda Sky Building’ voor de ‘Floating Garden’ op 173 meter. Op een overstapstation worden we aangesproken door een oudere man die vraagt of hij ons misschien kan helpen. Nou graag. Hij wijst ons even de weg en als hij hoort waarheen we op weg zijn, besluit hij met ons mee te reizen om ons tot vlakbij het gebouw te brengen. Zo zie je maar. Zal je in Amsterdam niet zo gauw overkomen en als het je overkomt………… We gaan met de glazen lift naar 140 meter en dan met een roltrap schuin van de ene toren naar de andere naar 173 meter. Ongeveer want daarna kan je nog een verdieping hoger en sta je buiten. Het uitzicht is super en we treffen het met de ondergaande zon. Een legertje van fotografen staat opgesteld om de roodgekleurde lucht en de invallende duisternis te vereeuwigen. Het waait er echter flink en het is best koud. Terug een verdieping lager halen we koffie met wat lekkers. Het gaat niet helemaal goed en ik ga naar de wc om te proberen over te geven. Helaas gaat er iets goeds mis, want in het appelgebakje zat blijkbaar iets wat bij mij overdwars in mijn keel blijft zitten. Ademhalen kan nog en praten ook maar het doet verrekte zeer. Het lijkt alsof er een tandenstoker dwars in mijn keel zit. Ik ga terug naar het schuldige appelgebakje en ik vertel Maaike (die nog van niets weet) wat er aan de hand is en dat ik naar een dokter moet. Maaike komt onmiddellijk in actie en vraagt iedereen om een dokter. Stomtoevallig staat er een dokter aan de counter, waar het appelbakje vandaan kwam en die wil wel helpen. Hij kijkt in de keel maar ziet niets meer. Wel dat het iets scherps moet zijn geweest, want het bloedt ook een beetje. Hij stelt me redelijk gerust en adviseert iets ijskouds te drinken, aangezien ik bloedverdunners gebruik. Absoluut niet meer proberen te braken, want het moet niet de luchtweg gaan versperren. Het personeel is ontdaan en helpt met licht tijdens inspectie vd keel en regelen water met ijs. Na een tijdje gaat het weer en neemt de gelukkig pijn af. We blijven nog een tijdje zitten om te kijken of het goed blijft gaan (evenals de arts). Het gevoel dat er iets in zat blijft echter een tijdje, ook omdat het gebloed heeft. Vreemd allemaal en zeker niet fijn. Ook is het niet duidelijk wat er nu gebeurd is. Wel de komende dagen en vooral de komende uren in de gaten houden of er meer pijn of elders in het lichaam pijn komt. Zo ja: dan direct naar het ziekenhuis naar de KNO-arts. De dokter wordt bedankt en we gaan naar beneden. Gelukkig geen SEH (Spoed Eisende Hulp), ziekenhuis, neus- keel en oorarts, ambu, etc. Voorzichtig weer wat eten. Dit gaat weer goed al blijft het wat gevoelig. Ik heb vooreerst een beetje een trauma voor appelgebakjes opgelopen, maar nu is het mooi geweest voor vandaag.

Dag 22 – donderdag 8/10 Osaka: Shoppen

22-00Alweer mooi weer. Helaas ontbreekt het hier in Osaka een beetje aan bezichtigingsmogelijkheden. Er is hier een district waar het bol moet staan van de elektronicawinkels. Ik wil misschien wel een Apple Watch tax-free kopen (dit mag als je langer dan 3 weken in Japan bent). Daarom besluiten we eens door die buurt te lopen. Het is niet ver weg. Inderdaad heel veel winkels met elektronica. Maar ook gereedschap, Gamma assortimentje, Kids World met allemaal elektronische spelletjes, DVD’s, pornowinkeltjes, van alles. Apple Watch is wel te koop, maar geen enkele bediende die meer dan 1 woord Engels spreekt en dat ene woord is: “No”. In 1 winkel is er gelukkig iemand die meer dan 10 woorden weet en die weet dat de Watches die ze verkopen 2e hands zijn. Dus: ‘geen garantie’. We gaan op zoek naar de Appleshop. Die blijkt in de duurste straat van Osaka te zitten. Hier vind je naast elkaar Prada, Nike, Burberry, Tiffany’s, Dolce & Gabana, Hugo Boss en noem zo nog maar een stel op. Ook het publiek ziet eruit alsof ze toch nog flink wat te besteden heeft nadat hij/zij uit hun Porsche, Mercedes of BMW etc. stapt. In de Appleshop staat een lange rij achter een hek te wachten. Blijkt dat het klanten zijn die in de rij staan om geholpen te worden. Als wij informatie willen en/of iets willen kopen mogen we ook in de rij gaan staan en een half uur wachten. Nou, dat gaan we echt niet doen. Gegroet Apple! We lopen wat door de buurt waar het stikt van de winkels. Een smalle straat, overdekt, eindeloos lang en alleen maar winkels en mensen. En niet alleen kleine winkels. De meeste zijn behoorlijk groot. En retedruk op straat. We gaan ergens wat eten en stappen dan op de metro op zoek naar een park. We belanden in de tuin van het kasteel. Redelijk grote tuin, maar niets bijzonders. We lopen wat rond maar gaan de toren niet in. Dat geloven we wel. De tuin zou erg mooi moeten zijn, maar wij hebben daar een andere mening over.

Terug naar ‘Namba Station’ waar we bij het Spaanse restaurant lekker eten. Jammer dat ze hier in Japan niet begrijpen dat je sommige menu’s tegelijk wilt hebben. We hadden wel specifiek gevraagd om het bestelde voorgerecht als eerste te krijgen. Maar…… het moment dat de kok iets klaar heeft wordt het uitgeserveerd met als resultaat: de vreemdste volgorde. De een heeft de hoofdmaaltijd al terwijl de ander nog op het voorgerecht zit te wachten. Maar goed dit is Japan en daar gaat het allemaal anders.

Gelukkig heb ik vandaag geen last meer gehad van mijn keelprobleem van gisteren. Het is nog steeds niet duidelijk wat er nou is gebeurd. Vandaag maar geen appelgebakje gegeten.

Dag 23 – vrijdag 9/10 Osaka: van alles wat

23-00We zijn een beetje uitgekeken hier in Osaka. Niet dat er niets meer te zien is, maar we raken een beetje verzadigd. We zoeken na het ontbijt lang naar iets wat we nog willen doen of zien deze laatste dag. Een mooi groot park om nog wat te relaxen zou fijn zijn, maar dat is er niet. Althans volgens Tripadviser. Te klein, te saai, alleen maar gras, of in combi met een dierentuin, of alleen maar mooi in het voorjaar als alles in bloei staat.

Dan maar een rondje lopen in de buurt van ons hotel. Vlakbij het hotel staat een vreemd soort toren en daarbij is is een dierentuin en een park. De ‘Tsutenkaku Tower’ in de Tenoiji wijk. Een toren uit vervlogen tijden. Je kan er nog in en we zien dat groepen schoolkinderen het ding nog bezoeken. Ergens komen we nog een stel oude foto’s tegen. Er was ook een gondelkabelbaan mee verbonden in een grijs verleden. Nu staat hij op een pleintje en een volksbuurt.

De volksbuurt bestaat uit een aaneenschakeling van eetgelegenheden en tussendoor paleizen met gokkasten. In een enorme hal met knetterhard lawaai van bellen, toeters en sirenes. Van dat geluid wat een gokkast maakt, maar dan een paar honderd tegelijk. Voornamelijk oude mannetjes en een enkel oud vrouwtje zitten achter een kast waarin, achter glas, glimmende stalen balletjes naar beneden rollen en onderweg allerlei obstakels tegenkomen. Sommige mensen hebben een klein mandje vol met van de kogeltjes achter zich staan. Als de speler ophoudt staat hij op en wacht totdat een speelhalmannetje komt om het mandje met gewonnen of overgebleven balletjes mee te nemen. Waarschijnlijk om af te rekenen. Het zit er bijna helemaal vol. Mensen zitten rokend gebiologeerd kijkend naar zo’n verticale flipperkast in een ongelooflijke rotherrie. Sommige kasten hebben in het midden nog een schermpje waarop meisjes in bikini voorbij huppelen. We verbazen ons een beetje over deze buurt en over de dingen die hier bij elkaar zijn.

De dierentuin is open en wordt drukbezocht door peuters en kleuters. Elke groep een eigen kleur petje op en lopen hand in hand. We zien rode, gele blauwe en roze petjes en ik geloof nog wat kleuren (maar ik ben wat kleurenblind). Wij slaan de dierentuin (bang dat we weer dieren in te kleine ruimtes zullen zien) over en komen terecht bij het museum voor ‘fine Art’. Ook dat slaan we als rechtgeaarde kunstbarbaren vandaag over en duiken aan de achterzijde het restaurant in. Daar eten we wat kerrie-achtigs. Smaakt heel lekker, maar lastig is om naar binnen te krijgen met stokjes. De kerrie spat en onze kleren tonen de tekenen van de strijd die wij voeren. Achter het museum is een park wat we bezoeken. Het is niet groot, maar wel mooi. Weer heel netjes en geheel volgens de Japanse voorschriften. Daarna lopen we door naar een winkelcentrum bij 2 treinstations naar een een enorm toren die we vanuit ons hotel kunnen zien. Behalve een bijzondere digitale oversteekplaats voor voetgangers is het niet veel.

Met de trein terug naar het hotel. We hebben onderweg broodjes gekocht die we even in de koelkast leggen. Daarna gaan we nog even ‘Namba’wijk in om op ‘DE HOTSPOT’ van Osaka te gaan bekijken: NEON RECLAME!!! Wij zijn niet helemaal de enige die dat doen. Gelukkig hebben we toch nog even deze moeite genomen, want het is wel een ‘must see’! Morgen moeten we vroeg op. Onze trein gaat even voor 8.00 uur, maar we moeten daarvoor nog eerst met de metro naar het station waar de trein vertrekt. We gaan de bergen in naar Tsumago. Helaas moeten we afscheid nemen van dit meer dan uitstekende hotel in Osaka en gaan we voor 2 nachten in een ‘minshuku’.

Dag 24 – zaterdag 10/10 Osaka via Nakatsagawo (tandartsbezoek) naar Tsumago(bashi)

24-00De minshuku dus. Maar voor het zover is meldt Maaike een gebit gerelateerd probleem. Shit, net in het weekend. Enfin, maar zien hoe we dat gaan oplossen. Ook nog op een reisdag en dat maakt het er allemaal niet makkelijker op. Tot overmaat gaan we de komende nachten ook nog naar een dorp in de bergen in de ‘middle of nowhere’ en zullen de tandartsen daar niet voor het oprapen liggen. We verlaten Osaka volgens plan met de gereserveerde trein (we kunnen dus niet eerst naar een tandarts) van even voor 9.00 uur. Een reis van bijna 3 uur naar Nakatsagawa. Een redelijk luxetrein, ook hier met gereserveerde plaatsen. Onderweg bedenken we een oplossing om een tandarts te vinden. Sybren biedt vanuit Tokyo aan even mee te denken en te zoeken.

We besluiten de aansluitende trein naar Nagiso maar even voorbij te laten gaan en gaan in Nakatsagawo op zoek. De loketbeambte van het spoor denkt met ons mee en verwijst ons naar de politie (zit naast het station). Deze bladert in een stratenboek en op zijn smartphone en komt met een adres. Vervolgens informeren we bij de Tourist Information, maar daar krijgen we direct ‘nul op het request’. Volgens de dame is er geen enkele tandarts open omdat het zaterdag is. We besluiten toch naar het door de politie opgegeven adres te lopen in de hoop……. etc. Maar eerst moeten we onze koffers kwijt. Naast het station staan lockers. Zo, dat loopt al een stuk makkelijker. Op de aangegeven plaats treffen we helaas niets wat met tanden en/of kiezen te maken heeft. Maaike vraagt het aan een voorbijganger. Met gebarentaal en G-Translate wijzen ze ons naar een tandarts. Het blijkt echter een apotheek. Hier leggen we uit dat het geen kiespijn is, maar dat we gewoon een tandarts nodig hebben voor een noodreparatie aan een kunstgebit. Nou, die weet ze! Het is vlakbij en ze tekent een route op een blaadje. We vinden het probleemloos. Het is een onooglijk bruin-/beigeachtig gebouwtje in een zijstraatje, waar amper een auto door kan. Inderdaad het is een tandarts en hij is open. We gaan naar binnen en treffen 2 van mondkappen voorziene receptionistes die geen woord Engels spreken. Het lukt ons wederom met handen- en voetenwerk en G-Translate (woorden en hele korte zinnen: lees max.l 4 a 5 woorden) uitleggen wat het probleem is. De tandarts komt toevallig ook net binnen en bekijkt het gebit. De reparatie wordt aangenomen en kost 75.000 yen. We vinden het rijkelijk veel ondanks het feit dat we op flinke kosten gerekend hadden. Gelukkig blijkt de ‘7’ een slecht geschreven Y van Yen te zijn. We krijgen een kassabonnetje als bewijs. Daar hoeven we niet mee aan te komen bij de reisverzekering. Het kost wat moeite om een factuur te benoemen en te laten maken, maar de dames beloven dat alles om 15.00 uur klaar zal zijn. Ook de factuur.

We hopen er het beste van en gaan we de tijd maar doden met koffie en wat voedsel. Dat lukt in een mini koffieshop waar een broodmagere en flink kippige figuur de zaak runt. Hij heeft een keukentje met potten en pannen en een gasfornuis wat gefabriceerd is toen het gas nog maar net was uitgevonden. Ook zijn afzuigsysteem is uit dezelfde periode. Maar zijn koffie is prima, de kleine pizza ook (Maaike een ijsje) en zijn service helemaal. Zijn gebit en bril hebben net als het fornuis, dringend onderhoud nodig. Een hardwerkende zeer gastvrije figuur, die als we betaald hebben, nog even een appeltje voor ons schilt en de partjes met 2 minivorkjes opdient.

Terug bij de tandarts treffen we aardig wat patiënten aan in de wachtkamer die iets anders is ingericht dan wij gewend zijn. Tegenover de balie zijn 2 rijen met roze fluweelachtige stof beklede bankjes. Het zijn een soort tweezitters die tegen elkaar aangeschoven zijn. De patiënten zitten met het gezicht naar de balie met daarachter de twee giechelende mondkapjes. Ze hebben zo’n pret om onze namen die ze op de officiële factuur aan ’t typen zijn. Ze willen namelijk ook de uitspraak weten, zodat ze de naam in het Japans op de factuur kunnen vermelden. Uiteindelijk is alles klaar en Maaike is de wereld te rijk! Bij controle van de factuur blijkt er echter maar 3000 Yen (€ 22,50) op vermeld te staan i.p.v. 5000 Yen. Als we de mondkapjes op deze ‘ typefout’ wijzen krijgen we spontaan 2000 Yen terug. “Discount…..” zegt de tandarts. In Japan is eigenlijk alles duur, maar deze reparatie is zelfs in Nederland stukken duurder.

We moeten nog een klein uur wachten op de trein en dat doen we op het station van deze wereldstad. In ruim een kwartier brengt de trein ons naar Nagiso. Een gehucht in de bergen. Snelstromende rivieren, groene bergen, dorpjes en kleine steden een soort Ardèche in Frankrijk. Het is wat mistig en als het tegenzit hebben we (vlgs de weersverwachting) morgen regen. In Nagiso brengt een bus ons naar Tsumagobashi. Een gehucht conform de foto’s. Oude boerenhuisjes. Maar alleen aan de buitenkant, want vanbinnen is het supernetjes. Een modern toilet, een badkamer te gebruiken van 16.00 – 21.00 uur en het diner is om 18.00 uur beneden in de eetzaal. Gelukkig heeft deze Minshuku kleine stoeltjes en is de tafel ietjes hoger zodat we toch behoorlijk kunnen zitten. Ook voor op de kamer zijn deze stoeltjes beschikbaar. Mooie uitvinding zo’n stoel! Tot groot verdriet van Maaike bestaat het grootste deel van het geserveerde uit vis. Tja…….. Maar als je van vis houdt is het erg lekker en omdat Maaike alleen wat vlees eet is er een ‘gouden ruil’ met mij. Na het eten lopen we een rondje buiten maar we zijn de enige 2. Er is niks te zien behalve wat romantisch aandoende straatverlichting. En na de verhalen aan het diner van andere gasten over beren in dit gebied vinden we het welletjes. Morgen maar weer verder kijken.

Dag 25 – zondag 11/10 Tsumago(bashi): Dagtrip naar Magone

25-00Het begint ’s nachts: Regen, regen, regen……. Met bakken komt het naar beneden en klettert op de metalen daken van de huisjes. De rivier, 15 meter vanaf ons verblijf, doet dapper mee met het lawaai en zo lang als je droog en warm ligt is het net kamperen. Stipt 7.30 uur worden we geroepen om te komen ontbijten. Want 18.00 uur is 18.00 uur voor het diner en dus is er ook geen consideratie bij het ontbijt. Geen gebakken visje, maar wel soep en van alles wat we in Nederland echt niet voor ontbijt zouden kiezen. Bijv. een pannetje rijst,wat gekookte paddenstoelen met mayonaise, wat geraspte kool en een gezouten pruim. Van een andere gast horen we dat vroeger de arme mensen als lunch 1 kommetje rijst kregen met 1 zo’n goor smakende pruim erop. En thee en koffie. Enfin, mogelijk krijgen ook nu de arme mensen iets beter eten. Het blijft regenen tot ca 9.30 uur en dan wordt het plotseling zo goed als droog.

We gaan naar Magome, een soort gelijk dorpje als Tsumago. De dorpjes liggen in het dal van de Kiso rivier en lagen vroeger aan de handels- en reizigersroute door dit dal. Veel van de huisjes zijn in de stijl zoals dat toen was. Dus herberg en handelsplek. Het is een weg door de bergen en de pas die we over moeten is ruim 800 m. We zitten al op zo’n dikke 420 m. dus is het hoogteverschil maar 400 m. Er is een wandelroute tussen de 2 stadjes van ruim 7,5 km door het bos en langs de weg. Wij kiezen, jawel de bus! Voor het gemak en omdat er ook hier weer div. waarschuwingen zijn voor beren. Iedereen die hier gaat wandelen loopt weer met bellen! Zo van: “Hallo beer, hier ben ik. Kom me maar halen!” Hoe dan ook: voor ons excuses genoeg om de bus te nemen. Magome is net als Tsumago uiterst toeristisch en omdat het ook nog zondag is, zijn we niet de enige. Talloze talen passeren ons. Bijna niet te geloven, maar wederom geen enkel woord Nederlands. Er wordt een voorstelling gegeven door 5 amateurtoneelspelers in een zaaltje langs de route en we worden van harte uitgenodigd deze gratis voorstelling bij te wonen. We aarzelen wat en besluiten na lang aandringen op het laatste moment toch maar te gaan kijken. We worden binnengeleid als of we hoogwaardigheidsbekleders zijn en krijgen een plek op de eerste rij. De zaal is vol en achterin staan zelfs mensen en wij……… wij worden als Alex en Max vooraan gezet!

Uiteraard begint het precies op tijd. Er komt 1 speler binnen. Ook de Japanse tv ploeg is binnen. Een spreker vertelt een heel verhaal en een vrouw vertaalt dat in onverstaanbaar Engels. We krijgen door wat de bedoeling is. Er wordt uitgelegd wat er straks gaat gebeuren en wat men van de zaal verwacht: kreten slaken op het juiste moment. Verder hebben we allemaal een programmaboekje gekregen met daarin een pakje roze blaadjes van ca 10 x 10 cm. We worden geacht in elk blaadje een geldstuk te doen het dicht te draaien als een kersenbonbon en dan straks naar de acteurs bij hun voeten te werpen. De spreker gaat weg, de man in de hoek klapt met houten blokken en de eerste acteur verschijnt met parasolletje en neemt een krijgshaftig houding aan. De zaal roept de afgesproken kreet. De acteur gaat met de rug naar het publiek voor het toneel staan. Dat gaat zo door totdat alle 5 mensen er staan. Ze draaien zich om en beginnen 1 voor 1 een verhaal te vertellen van ca. 1,5 minuut. Als dat klaar is moet je onder uitroep van de kreten je papiertje met het geldstuk gooien. Dat gaat zo een tijdje door en alle spelers vertellen 2 verhalen op typisch Japanse wijze met intens stemgebruik en lange diepe uithalen. Na afloop ligt de vloer bezaaid met roze papiertjes: grote hilariteit. De tv ploeg heeft alles gefilmd en komt ons als buitenlanders interviewen. Helaas kunnen we dat zelf niet zien, want het wordt overmorgen, dinsdag dus op tv uitgezonden. Gelukkig hebben we zelf voldoende foto’s en film. Achteraf toch heel leuk om het gezien te hebben.

Nadat we ergens een ijsje hebben gegeten pakken we de bus terug. In Tsumago lopen we ook nog een toeristisch rondje door het dorp. Ook hier is het druk, maar minder dan Magome. Ook zijn er minder winkeltjes. Terug in het hotel is de kok wat te vroeg klaar met het diner. Dat betekent dat we ondanks de regels een kwartier vroeger worden opgehaald voor het eten. Omdat we gezellig zitten te kletsen wordt de kok wat ongeduldig, want hij wil opruimen en afwassen. Helaas voor Maaike was er dit keer weer alleen maar vis (zalm en een riviervisje) op het menu en sprinkhaantjes. Erg smakelijk en bijzonder fraai opgediend mits je van vis en sprinkhanen houdt. Diverse soorten groentes, maar van alles maar een heel klein beetje. Ook op verschillende manieren bereid. Dus bijvoorbeeld gekookt, beetje gekookt, in deeg in de frituur, in een snotterige olie, gewoon rauw, met wasabi (brandt je de bek uit), met een groen puree-achtig prutje……. etc. Helaas heb ik niets gekregen wat Maaike wel lekker vindt en valt er niets te ruilen. Maar…. gelukkig heb ik volop keus uit 2 menu’s. Voor Maaike is het morgenochtend nog overleven (ze heeft voor noodgevallen zoals dit nog maaltijdrepen) en dan hebben we weer een hotel in Matsmoto. Dat wordt de eindbestemming van onze omzwerving.

 Dag 26 – maandag 12/10 Tsumago(bashi) naar Matsumoto

T26-00ijdens het ontbijt van 7.30 uur worden onze bedden al door mevrouw ‘Minshuku’ opgeruimd en ook onze handdoeken. Die waren toch al minuscuul, maar het is toch wel fijn als je nog even je handen kan afdrogen en je gezicht als je na het ontbijt je tanden gepoetst hebt en naar de wc geweest bent. Gelukkig hebben we ook een pak babylotiondoekjes bij ons. Enfin, het is hier niet slecht, maar wel wat vreemd. Zo moet je munten in een automaat gooien als je tv wilt kijken of de airco/verwarming wilt gebruiken. Wij hebben geluk dat we in een tussenseizoen zitten en geen van tweeën nodig hebben. Toch iets voor de reisorganisatie om even te vermelden. We moeten voor 9.00 uur weg zijn. Koffers (kunnen als je zou willen) de hele dag blijven staan. Regels van het huis! Ook zoiets.

Enfin, onze bus gaat 9.10 uur en het is in tegenstelling tot gisteren, prachtig weer. Op het station van Nagosi informeren we of we ook met een trein eerder kunnen, want onze reservering is pas 11.00 uur en dat betekent ongeveer 1,5 uur wachten. We horen dat het niet kan en ook geen zin heeft. Want een trein eerder betekent: stoptrein en die komt nog later aan. Bovendien moeten we dan weer overstappen. De dame en de chef achter het loket zien het beide niet zitten dat we eerder vertrekken. We gaan dus mooi op een bankje in de zon zitten tot we met een trein mee kunnen. En inderdaad is onze trein een soort sneltrein. De rit is mooi door de bergen.

Matsumoto bereiken we probleemloos en het station is simpel. Nog simpeler is ons hotel te vinden. Station uitlopen, dan rechtsaf en 1 minuut doorlopen. We stoppen echter eerst bij een ‘Vie de France’ voor koffie en een lekker broodje. Uiteraard is onze kamer pas na 15: 00 uur beschikbaar, maar de receptioniste gaat onze onze bagage met haar leven bewaken. Wij gaan op pad naar het kasteel van Matsumoto. Daar gaat geen bus of trein heen, dan maar lopen. Het blijkt echter maar een kwartiertje lopen te zijn.

In de tuin van het kasteel is het werkelijk een aaneenschakeling van kraampjes waar eten verkocht wordt. Niets anders en ze zijn talrijk. We zijn er tijdens lunchtijd en je kan goed zien welke kramen populair zijn want daarvoor staan lange rijen. De kaartjes voor het kasteel zijn niet zo duur: Y 1250,–  (bijna 10 euro). De wachtrij is echter een half uur. Zit niks anders op dan aansluiten. Het valt nog mee achteraf. Je krijgt een plastic tasje voor je schoenen, want die zijn uiteraard ook hier taboe. Binnen is het groot en ruim en is er een route die je moet lopen want vrije keuze is er niet. Dus grote en kleine treden oplopend met tegelijk stijgend en dalend publiek. Dat betekent ook binnen een rij voor een trap omhoog en even later weer een rij voor dezelfde trap, maar dan voor omlaag. Binnen is niet veel te zien, behalve wat leuke uitzichten. Er staan een aantal vitrinekasten met wat oude spullen met af en toe ook tekst in het Engels. Terug bij de uitgang kan je je plastic tasje weer kwijt en je schoenen die je de hele rit hebt meegesjouwd, weer aantrekken. De directe omgeving van het kasteel is niet veel bijzonders. Maar er was vandaag klaarblijkelijk iets te doen, want er wordt van alles ingepakt en tenten worden afgebroken.

We lopen terug door de stad, kopen wat te drinken voor in het hotel, eten een hapje en gaan dan opzoek naar onze bagage in het hotel. Morgen vertrekken we met de bus naar Tokyo. En……. de busterminal is naast het hotel! Einde van onze omtrekkende beweging door het land van de reizende zon.

Dag 27 – dinsdag 13/10 Matsumoto naar Tokyo

27-00Matsumoto verlaten we stipt op tijd met een luxe touringcar. De reis gaat bijna 3 uur duren. Het is prachtig weer en de ramen van de bus zijn mooi schoon. Zoals alles eigenlijk mooi schoon is. Ons hotel was weer prima, alleen was het erg warm op de kamer en de airco kon niet lager ingesteld worden. Dit wordt het laatste gedeelte van het rondje door Japan. Na een aantal stops in het begin van de reis rijden we een hele tijd door een geweldig berglandschap. Halverwege is er bij een tankstation een sanitaire stop. Het is allemaal snelweg en gaat het dus behoorlijk vlot. ‘Mount Fuji’ zien we uitgebreid met sneeuw bedekt. Een berg met het model van een prototype vulkaan. Ca 23 km voor Tokyo beginnen de eerste voorsteden al. Keurig op tijd worden we afgezet op station Shinjuku. Daar moeten we even zoeken naar het treinstation. G-Maps laat ons even in de steek. Wanneer we het station gevonden hebben kopen we eerst even een broodje en nemen we wat lekkers mee voor bij de koffie. Op ‘Oji Station’ pakken we de lift naar het straatniveau. We vinden de weg naar het appartement snel en we bellen aan bij Sofie. De rest van dag besteden we met wat bijkletsen en gaan we even naar het park en de speeltuin. Sofie maakt ’s avonds en overheerlijke Hollandse preischotel. Die valt natuurlijk uitstekend na de vele Japanse gerechten.

Dag 28 – woensdag 14/10 Tokyo: peuteropvang, treintickets regelen, shoppen

28-00Zoals het met kleine kleinkinderen gaat, die zijn vroeg wakker. Maar alles in het normale leven begint vroeg. Het werk en de school. Wij gaan mee met Lucie naar de peuteropvang. Dat gaat hier niet zomaar. Gewapend met een uniformhesje en pet en voorzien van de nodige verschillende dingen om te eten in een trommeltje en een rugzakje vertrekken we. Vandaag gaan we lopend. Normaal wordt ze op de fiets gebracht. Ze is enthousiast en direct bij school treffen we haar vriendje. Hand in hand lopen ze over het schoolplein en voordat ze daadwerkelijk de school ingaan………. Juist, schoenen uit, netjes in een kastje en sloffen aan. We zwaaien nog een keer maar ze ziet het al niet meer. Op de terugweg kopen we nog een kleinigheid voor Sybrens verjaardag en dan terug voor een kop koffie. Sofie is ziek en wij willen graag nog even de stad in voor een aantal zaken. En o.a. goed uitzoeken hoe we vrijdag moeten reizen om op tijd op het vliegveld te zijn en welke treinen daarvoor nodig zijn.

Op ‘Nippori Station’ kopen we vast kaartjes voor de snelle luxetrein ‘Skyliner’ naar ‘Narita Airport’. En we zoeken uit waar die vertrekt. We hebben vrijdag geen internet meer en dus geen G-Maps en dan moet het in 1 x goed gaan. Daarna reizen we door naar ‘Tokyo Station’ en nog 1 halte verder. Op weg naar de Applestore. Ik heb mijn zinnen gezet op een Apple Watch. Ze zijn hier nogal wat goedkoper dan in Nederland. Het is een hele belevenis. Eerst meld je je bij de co-manager en vertelt waarvoor je komt. Deze stuurt een verkoper naar je toe. Aan hem leg je uit wat je wilt en vraagt hem de prijzen. Als je een keuze gemaakt hebt zorgt deze man via draadloze verbinding dat nr. 3 bij je komt. Deze herhaalt je keuze en vraagt je het te bevestigen. Deze verkoper doet alle voorbereidingen zoals je paspoort, je Apple id, en je Credit Card. Dit alles wordt op een bon geschreven. Vervolgens mag je met de bon naar de 1e etage waar je wordt opgevangen door verkoper nr. 4. Deze controleert wat er is opgeschreven, controleert het paspoort en vraagt dan intern toestemming om het gevraagde artikel te gaan halen. Met een verzegelde doos komt hij terug en laat zien welke type en kleur in de doos moet zitten. Check, check, check. Vervolgens maakt hij alles op zijn mobiele kassa in orde en produceert een bon die onder een tafel tevoorschijn komt. Je Credit Card door de mobile sleuf, een handtekening op het scherm met je nagel en je bent de trotse eigenaar. Vervolgens vraag je hulp bij installatie en uitleg over de werking. Dat kan, geen probleem. Verkoper nr 4 brengt je in contact met iemand (nr. 5) die je naar een aparte tafel brengt voor de demo. Daar wordt met veel vertoon de verzegeling verbroken en mag de klant het laatste stukje van de doos openen. Applaus! Doosopener nr. 5 roept demonstratrice nr. 6 op. Deze haalt demo iPhones en demo Apple Watches. Van alles 2. Je krijgt ze om en de demo begint. Uitgebreid. Je krijgt echt veel waar voor je geld. Na afloop staat er een hele rij mensen te wachten tot ze ook aan de beurt zijn. Wij waren dus precies op tijd en wanneer we vertrekken zijn we bijna 1,5 uur binnen geweest. Het grote uitproberen moet natuurlijk thuis gebeuren, maar de grote lijnen zijn even gezien.

Dan is het tijd voor een hap en een slok, maar omdat we in een idioot dure buurt zitten met zaken als Dior, D&G, Cartier etc. durven we hier zelfs geen kop koffie te gaan drinken. We gaan eerst maar eens verderop kijken. We zien onderweg veel gebouwen van bijzondere architectuur die nodig op de foto moeten. Na de hap en drankje (dit keer maar weer eens van de man met de M) gaan we op zoek naar het nabijgelegen park. Het blijkt de tuin van het keizerlijk paleis. In de tuin zelf kunnen we niet. Bewaakt en afgesloten. In de omgeving echter wel en we lopen een stukje door een gebied wat vroeger waarschijnlijk tot de enorme tuin behoorde maar waardoorheen nu een 4-baansweg loopt. Daarna terug naar ‘Oji Station’.

Sofie en ik gaan vandaag Chinees halen, terwijl Maaike bij de kinderen blijft. Dat halen daar gaat wat meer tijd inzitten dan in Nederland. Elk gerecht bestel je apart en aangezien het plaatjes zijn met tekst in het Japans kost dat ook wat tijd. Sybren is precies op tijd als we willen beginnen en smaakt het ons prima. Uitbuiken, email checken, Nederlands nieuws lezen en dan is het mooi geweest. Morgen is onze laatste hele dag in Japan.

Dag 29 – donderdag 15/10 Tokyo: laatste dag

29-00Sofie was al ziek en Sybren is nu ook ziek aan ’t worden. Ze hoesten flink en slapen slecht. Wij slapen dus ook weinig, want het is hier erg gehorig. Maar het leven gaat door. Vandaag gaan we weer mee Lucie naar school brengen. Het is leuk om te zien dat ze op de juf afrent die met de armen wijd op elk kind zit te wachten. Hetzelfde ritueel als gisteren. Schoenen uit, sloffen aan en naar binnen.

Wij besluiten na een bak koffie even naar een park te gaan met de metro. Sofie blijft thuis, omdat ze nog steeds niet lekker is. Het park is een heel mooi. Niet al te groot. Het wordt bijzonder netjes is onderhouden. Ook hier zijn mooie doorkijkjes en is het steeds wisselend. Dikke karpers in de vijvers en de meeste bomen zijn voorzien van een naamkaartje.

We zorgen dat we om voor 13.00 uur weer bij de school van Lucie te staan. Op het schoolplein wordt door een groep oudere kinderen onder leiding van een juf dapper geoefend voor a.s. zondag. Dan is er een (sport)wedstrijd en optreden van kinderen. Het is best wel ingewikkeld wat de kinderen allemaal aan danspassen moet leren. Met behulp van kalklijnen op de grond weten ze precies waar ze moeten staan en leren ze op de muziek met hun vlaggen te zwaaien. Het is een leuk gezicht en de instructrice heeft flink de wind eronder. De kinderen zijn natuurlijk Japans gedrild.

Lucie heeft al op school gegeten en als we thuis zijn bij Sofie besluiten we samen naar de dierentuin te gaan. En voor Sofie is het wel lekker om weer even buiten te zijn. Het is een klein stukje met de trein. Een mooie tuin met natuurlijk de gebruikelijke dieren. Helaas is de kinderboerderij al gesloten. Aaibare dieren zijn niet meer voor handen en sommige dieren zijn al naar binnen in hun nachtverblijf om de buitenverblijven schoon te maken. Jammer. Bij ons doen ze zoiets na sluitingstijd, zodat iedereen de dieren nog kan zien. Hier helaas niet, dus zien we uiteindelijk maar weinig. Maar een klein ritje met een treintje en een ijsje maken ook veel goed. We maken leuk contact met een zeeleeuw. Verder ook in deze dierentuin weinig leefruimte voor veel beesten.  Dan terug naar huis.

Sybren is wat verlaat door een ongeluk op het spoor. Na de voorbereidingen voor morgen is het vroeg bedtijd. De wekker gaat op kwart voor zes. We willen 6.30 uur weg.

 Dag 30 – vrijdag 16/10 Tokyo naar huis

30-00Uiteraard zijn we lang voor de wekker wakker. Veel te bang om ons te verslapen. De laatste dingen in de koffer doen, douchen en intussen is iedereen wakker. Afscheid is natuurlijk altijd minder leuk, maar we hebben een leuke tijd gehad en is het ook wel mooi geweest. Tijd om weer naar huis te gaan. Lekker naar ons eigen bed. Want qua lig-/slaapcomfort hebben we het in hier in Japan over het algemeen niet zo goed getroffen. En onze spieren moeten nog herstellen.

Het gaat volgens plan. Kaartjes voor ‘Nippori Station’ komen keurig uit de automaat. Er staat al een trein klaar, dus nemen we een trein eerder. Omdat we daardoor voor op schema liggen gaan we op ‘Nippori Station‘ koffiedrinken met een broodje en komt ook Sybren ineens voorbij op weg naar zijn werk. We kletsen nog heel even en dan reist hij door. De ‘Skyliner’ brengt ons naar ‘Narita Airport’ en verder gaat alles zoals het moet.

Vertrek met het vliegtuig staat 10 minuten eerder gepland, maar op moment van vertrek blijkt het toch gewoon op tijd in beweging te komen. We zitten aan de raamkant in een rijtje van 3 stoelen. En dan hebben we onverwachts mazzel. De 3e persoon naast ons vraagt om een andere plaats omdat zijn boardentertainment/tv niet zou werken. We hebben ineens 3 stoelen voor ons tweetjes ter beschikking. Super! We hadden even overwogen om ruimer te zitten maar dat kostte 120 euro pp extra. Dat was even te veel van het goede. De prijzen in Japan zijn al vele malen hoger uitgevallen dan de bedoeling was, dus die 240 euro hadden we toch maar niet gedaan. We zitten nu toch perfect en ook het niet werkende boardentertainment/tv krijg ik aan de gang. Toppie! We nemen de nodig drank na het eten en proberen wat te slapen. Buiten zien we Siberische bergen met sneeuw bedekt. Een prachtig gezicht. Misschien ooit nog eens met de Trans Siberië Express naar Beijing of zo. Dan de gordijnen dicht en proberen te slapen. Het blijft buiten de hele reis een zonnige dag omdat we 7 uur terug in de tijd reizen.

Als de daling begint hebben we klaarblijkelijk toch wat geslapen. Lekker. Zoals altijd moeten we op Schiphol een enorm eind lopen en komen we met nog 500 andere passagiers voor een tweetal douaneambtenaren. “Tja, sorry hoor maar we hebben niet meer mensen. De rest van onze collega’s is met de vluchtelingenstroom bezig”. Als doekje voor het bloeden krijgen we snoep uitgedeeld. Nadat we dit gelaten overleefd hebben, wordt Maaike’s voorgevoel waarheid. In de aankomsthal achter het glas staan Monique, Henri en hun tweeling Yannick en Dylan op ons te wachten. Ze staan er al een hele tijd. Ze hebben een dagje op Schiphol rondgebracht en de jongens vonden het geweldig. Wij trouwens ook want we worden nooit afgehaald. Wat een ontzettend leuke verrassing! Nadat we eindelijk onze koffers hebben, kunnen we hun begroeten. We gaan met ons allen eerst wat drinken en de eerste ervaringen uitwisselen. Dan naar de trein. Monique, Henri en de tweeling gaan met de auto richting Zwolle en dan naar huis en wij richting Purmerend (staat onze auto). Helaas meldt de NS: “De trein van Schiphol naar Purmerend gaat niet!” Dat is wel een deceptie als je uit een land komt waar de trein tot op de seconde rijdt. Via een omweg en overstappen bereiken we toch station Purmerend. Ook hier worden we afgehaald. Top. Elly had al laten weten dat ze koffie en broodjes heeft, dus dat is weer een superontvangst.

Dan eindelijk naar Friesland. Naar huis! Morgen is het zaterdag en kunnen we eindelijk heerlijk en lekker uitslapen in ons eigen bed. Het was totaal een hele lange dag van 31 uur (7 uur terug in de tijd).

Japan was een hele belevenis. Geen land is te vergelijken met Japan. Althans wat ons betreft. En wij hebben al heel wat landen in diverse werelddelen gezien. De Japanners met hun hoffelijkheid, het volop en overal aanwezige personeel wat direct aanspreekbaar is en je ALTIJD graag wil helpen (gevraagd en ongevraagd). Als ze geen antwoord weten gaan ze op zoek voor je naar iets of iemand die het wel weet. Ze lopen met je mee om je de weg te wijzen en laten je altijd voorgaan en blijven zelf wachten.

Japan, waar bijna alles in 2 talen wordt aangegeven maar waar slechts heel erg weinig mensen een klein beetje verstaanbaar Engels spreken. De Japanners, ondanks hun gebrekkige Engels, wel vaak een praatje proberen te maken.

Japan met bijna nergens een vuilnisbak op straat, maar waar het wel schoon is omdat iedereen zijn eigen rommel mee naar huis neemt.

Japan met overal automaten met koude frisdrank of warme blikjes koffie, thee en chocolademelk.

Japan met zijn meer dan uitstekende openbaar vervoer en met overal controle zowel door automaten als door veel behulpzaam personeel.

Japan, waar de bomen met de hand geknipt worden.

Japan waar iedere werknemer zijn werk uiterst serieus neemt wat voor onbenullig baantje hij of zij ook heeft.

Japan, waar veiligheid en eten op de eerste plaats staan.

Japan waar de politie, brandweer, ambulance en de vuilniswagen roepen waar ze heen gaan (welke bocht om of rechtdoor).

Japan, waar de vrachtauto roept dat hij aan het achteruitrijden is.

Japan, waar de lift vertelt op welke verdieping hij is en of de deur open of dicht zal gaan.

Japan, waar in de trein en metro wordt omgeroepen welk station nadert, aan welke kant de deuren open gaan en wat het volgende station zal zijn.

Japan, waar het spoorwegpersoneel op het perron klaar staat om je te waarschuwen dat het perron iets lager, verder of hoger is dan gebruikelijk. En……. waar het spoorwegpersoneel rolstoelgebruikers en invaliden op het perron begeleidt tot aan de lift!

Japan, waar men rent om je te helpen en van dienst te zijn.

Japan, waar men netjes in de rij staat en niet voordringt.

Japan waar je maar heel weinig risico loopt bestolen te worden.

Japan waar je in de sneltrein een gereserveerde stoel hebt!

Japan waar de ramen van de bus en trein schoon zijn en de conducteur een buiging maakt als hij de wagon binnen komt en weer buigt als hij hem verlaat. Je kaartje echt gecontroleerd wordt en je zonder kaartje echt niet makkelijk kunt reizen.

Japanners direct in slaap kunnen vallen in de trein en toch precies op tijd wakker worden.

Japan, waar je gewoon een gebakken visje en rijst bij je ontbijt kan krijgen en de boterhammen in het hotel dubbeldik zijn.

Japan, waar je wordt geacht je eigen rotzooi mee te nemen en dat doet ook iedereen en vrijwel niemand rijdt of loopt door het rode licht.

Japan, met zijn automatische toiletten.

Japan, met overal schone en gratis openbare toiletten MET toiletpapier en zeep.

Japan, waar bij de bakker elk broodje in een apart plastic zakje verpakt wordt.

Japan, waar in vrijwel elke vijver karpers zwemmen en zijn rivieren glashelder zijn.

Japan, het land van de rijzende zon en tempels, maar waar men van het Boeddhisme geen verplichting maakt maar een manier van leven. Bijzonder.

Japanners, wat zullen ze zich ergeren aan de hufterigheid, agressiviteit, nonchalance en rotzooi in andere landen. Ze zijn een voorbeeld van hoe het ook kan. Ga maar kijken en beleven!

Dank aan onze kinderen voor het verblijf in hun huis, de gezelligheid en het wegwijs maken in deze wereldstad. Een knuffel voor de kleinkinderen Lucie en Lauren voor hun toegankelijkheid en liefde. De bezoeken aan de diverse bijzonderheden in de stad en met name het Sumoworsteltoernooi in Tokyo, was een hele belevenis!